Dzisiaj skończyłam korektę pierwszego rozdziału książki, którą piszę. Nie jest to akurat projekt związany z Winx, chociaż taki mam w planach, ale dopiero ja ten skończę. Jednak nie jestem pewna, czy idę w dobrym kierunku - to głównie wprowadzenie do świata przedstawionego, którego problem ze smoczą klątwą jest elementem kluczowym. Ale nie jestem pewna, czy nie przedłużyłam tego i czy to nie jest zbyt nudne, jak na początek.
Więc jeśli ktoś może poświęcić chwilę czasu i zostawić szczerą i konstruktywną opinię, będę więcej niż wdzięczna. Uwaga: poprawiałam ten fragment, kiedy nie najlepiej się czułam, więc mogłam przeoczyć parę błędów, więc jeśli coś znajdziecie, to również możecie dać mi znać. Mam nadzieję, że w końcu rozwiąże swoje ciągnące się już od tygodnia problemy z wyspaniem się.
Z góry dziękuję i życzę (mam nadzieję) miłej lektóry.
Rozdział 1
Tłum kobiet w każdym wieku zgromadził się na targu, gdzie miały zostać oznajmione ważne wieści. Morska bryza zdaje się okrywać całą linię brzegową, jak chłodny okład, a słońce w kontraście górowało nad ich głowami palić, jak niewidzialne płomienie ognia. Fale delikatnie uderzają o brzeg, oblewając stopy dziewczynką bawiącym się pośród nich. Ich babki i matki handlowały z innymi tkaninami, kamieniami szlachetnymi, zwojami oraz ziołami.
Targowisko znajdowało się na kamiennej części wybrzeża z dala od fal, pod wapniowymi zbiornikami ciepłej wody, których używają do celi medycznych. Z jednego z straganów niósł się śpiew, opowiadający historie z miasta, przeplatając zwyczajne życie z folklorem i ludowymi legendami. Z innych zapach z kadzideł niósł się po całym terenie, gdzie jedynie świeże wypieki łagodziły woń ziół. Niektóre młode mieszkanki były też w na tyle dobrych nastrojach, że postanowiły trochę potańczyć wśród tłumu, w którym inne zaczęły wyganiać je dalej na brzeg, aby nie zagłuszać porządku. One jednak na te skargi odpowiedziały śmiechem, machając swoimi koszami na wszystkie możliwe strony. Niektórzy mogliby się zdziwić, że ktokolwiek zrozumiałby coś na tym targu w całym tym hałasie stukoczących obcasów, śmiechów, śpiewów i targowania się.
Wśród nich nie było ani jednego mężczyzny. Tak samo, jak nie ma ich w domostwach wyrytych w skałach. Zostali przeniesieni do przestronnej jaskini, w której wyryli całe miasto Ingeretür, aby tam gdzie doczekać swoich trzydziestu lat, po których stracą ludzką postać. Pomimo wielu próbom zapobiegnięcia temu, w końcu stało się to nawet częścią kultury Sáráterjah.
Stulecia temu spadła klątwa – każdy mężczyzna po osiągnięciu lat trzydziestu przejdzie transformację w smoka, bez możliwości ponownego zmienienia ciała. A każdy, w kim płynie smocza krew jest również narażony na smoczą zarazę, która potrafi zabrać setki osób w ciągu roku. Nikt nie wie, dlaczego ten los ich spotkał. Wiadome było, że należy ratować królestwo przed wyginięciem z rąk okrutnego losu. Dlatego, kiedy ostatni z królów, który wiedział, że nie doczeka się narodzin dziedzica nim się przemienił, oznajmił że to królowe powinny władać tym ludem, gdyż mają więcej szans, aby kontynuować dynastię. I tak przemienił się i dokładnie w ten sam dzień jego żona wydała na świat córkę. Uznano, że jak powiedział, tak los odpowiedział i do dzisiaj tym światem rządzi ród Blömværtne – ród królowych, które mają być świadkiem woli boga królestwa.
Izolacja mężczyzn od kobiet wynikała z roznoszącej się smoczej choroby, która trapiła społeczeństwo przez pierwsze lata trwania klątwy. Nie dało się zliczyć ilości pochowanych ciał, a dowiedziano się, że przez to, że to mężczyźni przenoszą wirus, wiedziano, że jedna z stron musiała odizolować się od drugiej. Z początku, to kobiety miały się przenieść do jaskiń, jednak po koronacji pierwszej królowej, plan ten uległ zmianie. Pierwsze lata kwarantanny były trudne dla całego społeczeństwa. Lecz czas upłynął i wszystko wydaje się być takie, jakby było od samego początku.
Wprowadzono zasady, które pomagają w bezpiecznej komunikacji obu płci. Bankiety dla młodzieży są organizowane regularnie raz na kwartał, gdzie wpuszcza się tylko zdrowych młodzieńców, aby zdążyli się poznać z dziewczętami i tak dać nadzieję na ślub i narodziny nowych pokoleń. Matki mogą widywać się z synami, których oddały pod opiekę ojców, tak samo jak ojcowie mogą widzieć się z córkami. Jednak o wszystkim decyduje czas i stan zdrowia mężczyzny.
Na samym początku panował strach i panika, że kobiety nie poradzą sobie z utrzymaniem porządku w królestwie. Jednak miejsca, jak choćby ten targ, to dowody na to, że poradziły sobie świetnie, tak jak ich mężowie i synowie w zarządzaniu zarówno i domem, jak i interesami. W wojsku wiele z nich też się doskonale odnalazło. Tak samo, jak nie było idealnego króla, to i królowe idealne nie były, a i tak i o ich wszystkich śpiewa się dzisiaj legendy.
Jednak Sáráterjah jest też odizolowane od świata zewnętrznego. Wieści o smoczej klątwie rozeszły się wzdłuż i wrzesz przez co każdy król zakazał żeglugi w tamtejszym kierunku, bojąc się, sprowadzenia podobnego nieszczęścia do swojego kraju. Dlatego naród smoczych ziem musiał nauczyć się żyć bez bogacenia się na handlu zagranicznym, tudzież znaleźć inne rozwiązanie, aby móc dobrze prosperować. Ale i z tym nauczyły się mieszkanki godzić, tym bardziej, że izolacja zapewniła im spokój od wojen obcych chorób, które mogły wszystko pogorszyć. Nie dało się tym zaradzić innym problemom, dlatego zawsze wyczekiwano nowych wieści co kolejnych królowych z wielką ekscytacją.
I tak właśnie wraz z wojowniczkami u boku, na targ przybyła Lumina – urocza, ale dojrzała pierwsza dama na dworze królewskim. Wszystkie zebrane zamilkły i skierowały wzrok ku niej, wiedząc że niesie słowa samej królowej Reneji Blömværtne.
-Siostry, wysłuchajcie mnie! - jej radosny głos uniósł się w powietrzu – Królowa kazała wam obwieścić, że jej jedyna córka, wasza przyszła władczyni Sonnja, już za tydzień ukończy okrągłe dwadzieścia lat. Jej wysokość prosi, abyście dokonały rytuału poświęcania życzeń, aby zapewnić świetlistą i chwalebną przyszłość jubilatce. Nasza pani wierzy, że przyszłość jej jedynej córki jest też przyszłością waszą i całego królestwa. Dlatego też pragnie, abyśmy my wszystkie wraz z nią świętowały ten zaszczytny dla niej dzień!
Rozległ się pełen energii szmer. Niektóre z zgromadzonych nie mogły uwierzyć, że czas upłyną tak szybko, wciąż czując, że ledwo dzień wcześniej dokonywały poświęcenia życzeń na cześć narodzin księżniczki. Dzieci, które wciąż nie wiedziały czym jest wspomniany rytuał zalewały matki pytaniami i naśladowały uroczysty ton Luminy. Dziewczęta w wieku samej Sonnji rozpływały się w marzeniach, jak ich życie wyglądałoby gdyby były na jej miejscu.
Jednak żadna z nich nie wiedziała o trudnościach związanych z życiem Sonnji na dworze.
-Pani Lumino – szepnęła cicho amazonka, która dopiero co przybyła z pałacu – Jej książęca mość znowu zaginęła.
Lumina odwróciła się stanowczo, sprawdzając, czy żadna kobieta z tłumu tego nie usłyszała.
-Kiedy to miało miejsce? - spytała cicho, ale stanowczo.
-Dzisiejszego popołudnia, jak zwykle. I tak, jak zawsze amazonki podejrzewają, że uciekła do Ingeretür.
-Jak zawsze? - przybrała poważny wyraz twarzy – Królowa zabroniła używania tego określenia w takich sytuacjach. To będzie hańba, jeśli plotki się rozejdą.
-Wybacz pani.
-Znany jest jej ukochany?
-Mamy pewne podejrzenia.
-Oby były słuszne, gdyż właśnie tam zmierzamy. Ruszamy do Ingeretür! - oznajmiła innym amazonkom i ruszyły przed siebie.
Ucieczki Sonnji stały się codziennością na dworze. Żadna z dam jednak nie wiedziała czemu ich następczyni woli uciekać, niż wyjść za ukochanego za mąż. Wszystkie bowiem liczyły na potomkinię, która będzie prowadzić następne pokolenie przez oczekiwanie na powrót Heksegora. Choć pomimo głębokiej wiary w powrót swojego boga, nadzieja zgasła już dawno temu, tak w samo, w jak i jego obietnicę złożonej temu ludowi.
Smocza Wiedźma - potrzebuję recenzji
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Zaczynając od czysto technicznej strony, błędów itd. - jest całkiem dobrze, interpunkcja na ogół się zgadza, mało tu błędów gramatycznych czy interpunkcyjnych. Najbardziej razi ciągłe przeskakiwanie między czasami, które widać już w pierwszym akapicie, np.:
To bardzo łatwo poprawisz, ale wybierz jeden czas. Przy okazji na tym zdaniu powiem, że przecinki przed "jak" owszem, ale jeśli potem w części zdania z "jak" jest odmieniony czasownik albo imiesłów odczasownikowy (robiąc, zrobiwszy) - zrobiła, jak uważała. Ogólnie jak widzisz w zdaniu słowa należące do tych dwóch kategorii, to gdzieś tam musi być przecinek, "oraz" albo coś innego, co te zdania składowe rozdziela. Wracając do "jak" - tutaj masz proste porównania "x jak y", więc przecinków przed "jak" być nie powinno. Też jedno z tych porównań zmieniłabym na coś innego, żeby uniknąć tej samej struktury dwa razy w jednym zdaniu, np. "w kontraście do niewidzialnych płomieni górującego nad targiem słońca".
Z innych błędów to pamiętaj o różnicy między "ą" i "om" na końcu słowa (idę z jedną dziewczynką, opowiadam historię dwóm dziewczynkom). Druga rzecz to "wszerz" piszemy przez "sz". W jednym miejscu powtarza się "stanowczo" blisko siebie, jedno bym usunęła albo zamieniła synonimem. "Obietnicę złożoną", nie "złożonej". W paru miejscach wyskoczyły r11;, ale to kwestia WB, które jest niewdzięczne pod tym względem, że nie odczytuje (pół)pauz, wielokropków i cudzysłowów, trzeba je zamieniać na -, ... i ". Widzę, że większość podmieniłaś, więc po prostu kilka się zawieruszyło. Ogólnie jest dobrze. Gramatyka, interpunkcja itd. jest na całkiem wysokim poziomie, a te błędy, które wymieniłam, łatwo poprawisz, więc nie ma co się zbytnio przejmować, tylko pamiętać o tym na przyszłość.
Widzę, że celujesz w bardziej podniosły styl pisania. Trudno to dobrze zrobić (sama nie umiem xD), więc szanuję za próbę. Nie wychodzi jeszcze do końca naturalnie ("Z jednego z straganów niósł się śpiew, opowiadający historie z miasta, przeplatając zwyczajne życie z folklorem i ludowymi legendami" brzmi dla mnie bardziej jak zdanie z literackiej analizy skupiającej się na folklorze niż z samej powieści), ale wyrobisz się, nie pozostaje nic innego jak dużo pisać i czytać. Dobrze, że pamiętasz o opisach i starasz się nie robić suchego sprawozdania, tylko dodajesz metafory itd.
Trochę za dużo mówisz zamiast pokazać, parafrazując zasadę "show, don't tell". Sporo jest tu powiedziane wprost. Przykładowo Lumina jest "urocza, ale dojrzała" - mogłaś to pokazać np. w krótkim opisie jej wyglądu. Może ma pyzate policzki i urocze piegi, ale potem mamy tę scenę, gdzie zwraca się ostro do amazonki, więc czytelnik sam może wywnioskować, jaka jest.
Tak jak zauważyłaś, ten rozdział głównie przybliża świat, ale można by to rozbić na kilka rozdziałów. Wnioskuję, że lubisz światotwórstwo, ale czytelnik jeszcze nie jest emocjonalnie związany z tym światem i historią, więc nie potrzebuje z miejsca całego lore.
To zdanie jest dobre, bo zaciekawia. Nie musisz od razu dać odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak jest, tylko rozłożyć to najważniejsze lore, które tu opisałaś, na kilka rozdziałów - tu opis sceny oddania chłopca do jaskiń albo spotkania kobiety i mężczyzny, tam główni bohaterowie są na randce i oglądają przedstawienie kukiełkowe dla dzieci, które przybliża zamierzchłe czasy. Chodzi mi o to, że fabuła może się przeplatać z wyjaśnianiem świata przedstawionego.
A jak o tym mowa, to sam świat jest całkiem ciekawy i widzę sporo potencjału. Zawsze miło zobaczyć odwrócenie ról i dobre fantasy ze smokami, jest też tajemnica. Moje pytanie brzmi: czemu wszyscy chłopcy i mężczyźni są w jaskiniach? Z tego co rozumiem, spędzają tam praktycznie całe życie, ale kwarantanna polega na odizolowaniu chorych od zdrowych. Dlaczego nie trafiają tam, gdy wykryje się u nich chorobę albo w jakimś ustalonym wieku, jeśli to pierwsze byłoby zbyt trudne logistycznie? Nie próbowano wygasić choroby w zarodku? Oczywiście możliwe, że jeszcze to będzie wyjaśnione, może wewnątrz męskiej społeczności jaskinie są podzielone na faktyczną kwarantannę oraz zwykłe przestrzenie mieszkalne dla zdrowych, ale na ten moment to mnie uderzyło.
A tak to co, w drugim rozdziale spodziewam się poznania Sonnji. Jestem ciekawa, czemu tak się wymyka. Mam nadzieję, że mój post nie brzmiał zbyt ostro i że moje porady ci pomogą. Jeszcze trochę pracy nad warsztatem literackim cię czeka, ale przecież to naturalna kolej rzeczy. Weny!
Morska bryza zdaje się okrywać całą linię brzegową, jak chłodny okład, a słońce w kontraście górowało nad ich głowami palić [paląc?], jak niewidzialne płomienie ognia.
To bardzo łatwo poprawisz, ale wybierz jeden czas. Przy okazji na tym zdaniu powiem, że przecinki przed "jak" owszem, ale jeśli potem w części zdania z "jak" jest odmieniony czasownik albo imiesłów odczasownikowy (robiąc, zrobiwszy) - zrobiła, jak uważała. Ogólnie jak widzisz w zdaniu słowa należące do tych dwóch kategorii, to gdzieś tam musi być przecinek, "oraz" albo coś innego, co te zdania składowe rozdziela. Wracając do "jak" - tutaj masz proste porównania "x jak y", więc przecinków przed "jak" być nie powinno. Też jedno z tych porównań zmieniłabym na coś innego, żeby uniknąć tej samej struktury dwa razy w jednym zdaniu, np. "w kontraście do niewidzialnych płomieni górującego nad targiem słońca".
Z innych błędów to pamiętaj o różnicy między "ą" i "om" na końcu słowa (idę z jedną dziewczynką, opowiadam historię dwóm dziewczynkom). Druga rzecz to "wszerz" piszemy przez "sz". W jednym miejscu powtarza się "stanowczo" blisko siebie, jedno bym usunęła albo zamieniła synonimem. "Obietnicę złożoną", nie "złożonej". W paru miejscach wyskoczyły r11;, ale to kwestia WB, które jest niewdzięczne pod tym względem, że nie odczytuje (pół)pauz, wielokropków i cudzysłowów, trzeba je zamieniać na -, ... i ". Widzę, że większość podmieniłaś, więc po prostu kilka się zawieruszyło. Ogólnie jest dobrze. Gramatyka, interpunkcja itd. jest na całkiem wysokim poziomie, a te błędy, które wymieniłam, łatwo poprawisz, więc nie ma co się zbytnio przejmować, tylko pamiętać o tym na przyszłość.
Widzę, że celujesz w bardziej podniosły styl pisania. Trudno to dobrze zrobić (sama nie umiem xD), więc szanuję za próbę. Nie wychodzi jeszcze do końca naturalnie ("Z jednego z straganów niósł się śpiew, opowiadający historie z miasta, przeplatając zwyczajne życie z folklorem i ludowymi legendami" brzmi dla mnie bardziej jak zdanie z literackiej analizy skupiającej się na folklorze niż z samej powieści), ale wyrobisz się, nie pozostaje nic innego jak dużo pisać i czytać. Dobrze, że pamiętasz o opisach i starasz się nie robić suchego sprawozdania, tylko dodajesz metafory itd.
Trochę za dużo mówisz zamiast pokazać, parafrazując zasadę "show, don't tell". Sporo jest tu powiedziane wprost. Przykładowo Lumina jest "urocza, ale dojrzała" - mogłaś to pokazać np. w krótkim opisie jej wyglądu. Może ma pyzate policzki i urocze piegi, ale potem mamy tę scenę, gdzie zwraca się ostro do amazonki, więc czytelnik sam może wywnioskować, jaka jest.
Tak jak zauważyłaś, ten rozdział głównie przybliża świat, ale można by to rozbić na kilka rozdziałów. Wnioskuję, że lubisz światotwórstwo, ale czytelnik jeszcze nie jest emocjonalnie związany z tym światem i historią, więc nie potrzebuje z miejsca całego lore.
Wśród nich nie było ani jednego mężczyzny.
To zdanie jest dobre, bo zaciekawia. Nie musisz od razu dać odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak jest, tylko rozłożyć to najważniejsze lore, które tu opisałaś, na kilka rozdziałów - tu opis sceny oddania chłopca do jaskiń albo spotkania kobiety i mężczyzny, tam główni bohaterowie są na randce i oglądają przedstawienie kukiełkowe dla dzieci, które przybliża zamierzchłe czasy. Chodzi mi o to, że fabuła może się przeplatać z wyjaśnianiem świata przedstawionego.
A jak o tym mowa, to sam świat jest całkiem ciekawy i widzę sporo potencjału. Zawsze miło zobaczyć odwrócenie ról i dobre fantasy ze smokami, jest też tajemnica. Moje pytanie brzmi: czemu wszyscy chłopcy i mężczyźni są w jaskiniach? Z tego co rozumiem, spędzają tam praktycznie całe życie, ale kwarantanna polega na odizolowaniu chorych od zdrowych. Dlaczego nie trafiają tam, gdy wykryje się u nich chorobę albo w jakimś ustalonym wieku, jeśli to pierwsze byłoby zbyt trudne logistycznie? Nie próbowano wygasić choroby w zarodku? Oczywiście możliwe, że jeszcze to będzie wyjaśnione, może wewnątrz męskiej społeczności jaskinie są podzielone na faktyczną kwarantannę oraz zwykłe przestrzenie mieszkalne dla zdrowych, ale na ten moment to mnie uderzyło.
A tak to co, w drugim rozdziale spodziewam się poznania Sonnji. Jestem ciekawa, czemu tak się wymyka. Mam nadzieję, że mój post nie brzmiał zbyt ostro i że moje porady ci pomogą. Jeszcze trochę pracy nad warsztatem literackim cię czeka, ale przecież to naturalna kolej rzeczy. Weny!
Dzięki za odpowiedź❤️ i spokojnie, na samych pochwałach się nie nauczę.
Niestety orłem z ortografii i interpunkcji nigdy nie byłam. W sumie nawet nie pamiętam, aby był jakiś nacisk na stawianie przecinków na wypracowaniach i ogólnie na lekcjach, więc nigdy nie przykładałam do tego szczególenj wagii. I nikt nie omawiał wcześniej tego co napisałam, tym bardziej pod tak szczegółowym kontekście technicznym. Niestety Office nie pokazuje błędów interpunkcyjnych.
Co do tych czasów, to dzięki, że mówisz. Z pierwowzoru książka miała być w czasie przeszłym, ale po raz setny raz się dowiedziałam się, że wolę teraźniejszy, a wczoraj i trochę mnie głowa bolała, więc nie umiałam za bardzo się skupić, więc to poprawię.
I tak coś czułam, że mój bardziej podniosły styl może nie być najlepszy, ale luźny nie pasuje mi zwyczajnie do całego klimatu historii. Postaram się jednak próbować dalej.
I jest tak, jak podejrzełam, za wiele lore na początku wrzuciłam. Teraz wiem, że na pewno to już rozdrobnię, tym bardziej że masz razję w drugim rozdziale pojawi się Sonnja, więc to będzie dobry moment, aby coś tam przerzucić. I dzięki za wskazanie pewnego braku logiki w tym opisie kwarantanny. Możliwie, że opublikuję tu też drugi rozdział i liczę, że w końcu uda mi się tą historię skończyć
Niestety orłem z ortografii i interpunkcji nigdy nie byłam. W sumie nawet nie pamiętam, aby był jakiś nacisk na stawianie przecinków na wypracowaniach i ogólnie na lekcjach, więc nigdy nie przykładałam do tego szczególenj wagii. I nikt nie omawiał wcześniej tego co napisałam, tym bardziej pod tak szczegółowym kontekście technicznym. Niestety Office nie pokazuje błędów interpunkcyjnych.
Co do tych czasów, to dzięki, że mówisz. Z pierwowzoru książka miała być w czasie przeszłym, ale po raz setny raz się dowiedziałam się, że wolę teraźniejszy, a wczoraj i trochę mnie głowa bolała, więc nie umiałam za bardzo się skupić, więc to poprawię.
I tak coś czułam, że mój bardziej podniosły styl może nie być najlepszy, ale luźny nie pasuje mi zwyczajnie do całego klimatu historii. Postaram się jednak próbować dalej.
I jest tak, jak podejrzełam, za wiele lore na początku wrzuciłam. Teraz wiem, że na pewno to już rozdrobnię, tym bardziej że masz razję w drugim rozdziale pojawi się Sonnja, więc to będzie dobry moment, aby coś tam przerzucić. I dzięki za wskazanie pewnego braku logiki w tym opisie kwarantanny. Możliwie, że opublikuję tu też drugi rozdział i liczę, że w końcu uda mi się tą historię skończyć
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
To częsty przypadek w szkole - nic, tylko ćwiczyć samej. Od siebie polecam stronę languagetool.org, nie zawsze dobrze poprawia, więc trzeba pomyśleć czasem, czy dobrze podpowiada, ale całkiem nieźle się sprawdza, w tym przy interpunkcji.
Łapię, taki poważniejszy/dumniejszy styl jak najbardziej może pasować do epickiego fantasy - tak jak pisałam, styl się wyrobi w miarę tworzenia :D.
Powodzenia!
Łapię, taki poważniejszy/dumniejszy styl jak najbardziej może pasować do epickiego fantasy - tak jak pisałam, styl się wyrobi w miarę tworzenia :D.
Powodzenia!
Udało mi się skończyć edytować rozdział 2
Jeszcze raz dziękuję @Lunaris za polecenie strony, liczę że to pomoże mi poprawić parę błędów. (Naprawdę nie wiem, dlaczego aplikacje jak Grammaly, czy ProWritingAid są dla osób tylko piszących w języku angielskim, szersza dystrybucja dałaby im więcej pieniędzy w końcu z pakietów Premium.)
Ten rozdział opiera się na dialogu dwóch postaci, gdzie pojawiają się przeciwne spojrzenia o świecie przedstawionym. Mam nadzieję, że to rozbudzi ciekawość. Życzę miłej lektury❤️
PS. Podczas pisania tego postu nie widzę, aby zamieniło mi myślniki na: r11. Nie wiedziałam, że tak się dzieje przy pisaniu pierwszego postu, więc dlatego tam są. Nie wiem, czy uda zamienić mi się je wszystkie, aby tego uniknąć, co ciekawe obce znaki, jak æ są widoczne. Proszę wybaczyć, jeśli niektóre przegapiłam i to r11 się gdzieś pokazało.
Rozdział 2: Róża, która zakwitła
-Matka mówiła, że nic się nie dzieje... A przecież liczba zakażonych smoczą chorobą wzrosła dwukrotnie - młoda kobieta podniosła wzrok znad kartek papieru - Musisz uciekać. Inaczej ty też...
-Sonnjo! Chyba nie o tym mieliśmy rozmawiać, tak?
Dziewczyna odgarnia różowe włosy z oczu, lekko zdenerwowana. Rozsądek, a siła uczuć targają jej ciało, tak że ręce i usta drgają jej, niczym podpięte do źródła energii.
-Wiesz, że naprawdę chciałabym przyjąć twoje oświadczyny... Ale zdajesz sobie sprawę, że nie mogę tego tak zostawić? Rozdzielą nas, jak zajdę w pierwszą ciążę. Nawet jeśli teraz jesteś zdrowy... Widzisz, co się dzieje.
Młody mężczyzna, wciąż pamięta, jak gorzkie uczucie towarzyszyło mu, kiedy odprowadzał ojca, na miejsce przemienienia. Kiedy zobaczył, jak zamiana w smoka wygląda, naprawdę chciałby wierzyć, że jego to nie spotka. A już na pewno nie chciałby, aby ona to zobaczyła. Przygotowują się do tego całe życie, ale jednak strach staje my w gardle, kiedy zdaje się sobie sprawę, że zostało mu tylko parę lat, jako człowiek.
-Oświadczyłem ci się, ponieważ nie chcę, aby nastąpił moment, kiedy będzie za późno, zabierze mnie choroba... I musiałabyś z rozsądku poślubić kogoś innego.
-Nie waż się tak do mnie mówić! - wyprostowała się i rzuciła mu chłodne spojrzenie - Sáráterjah to jedyne królestwo, w którym kobieta może wybrać, za kogo chce wyjść. Nie wyrzeknę się tej wolności z powodu klątwy, którą można odczynić. Tylko matka nie chce mnie słuchać!
-Uspokój się, bo za chwilę nas znajdą - wskazuje na wyjście z jaskini, w której się ukryli na samym szczycie Ingeretür - Ale klątwa istniała od zawsze. Czy naprawdę można ją złamać?
-Nawet ty wątpisz w moją wiedzę?
-Wiesz, że nie miałem tego na myśli - odpowiedział jej zdenerwowany.
-Wybacz. Jednakże nie potrafię rozstać się z myślą, że tylko ja usiłuję się coś naprawdę z tym zrobić. Wszystkie Akademie są poddane polityce. Kiedy moja matka mówi, że to nie tym powinny się uczone zajmować, krew zalewa mnie całą. To zdaje się nic dziwnego, że boję się o ciebie. Jak i o cały naród. W końcu, jeśli was nie będzie, to i królestwa również.
Sonnja wstała z kamienia i spojrzała w dół. Z oddali zaczął unosić się dumny okrzyk Luminy przemawiającej do mężczyzn za ogromnymi drzwiami, które od dobrych trzech miesięcy są zamknięte na cztery spusty. Nie potrafi wyobrazić sobie życia tutaj, pomimo że miasto jest ogromne, którego tunele rozciągają się na setki kilometrów. Wbrew pozorom to miasto wyryte w skale jest największym osiągnięciem architektonicznym Ingeretürczyków.
-Nie musisz mnie pocieszać. Nie uczono mnie do okazywania emocji. Powinnam się uspokoić - mówi, czując jego dłoń na ramieniu.
-Co więc chcesz zrobić, pani?
-Po pierwsze rozkazać ci zaprzestanie nazywania mnie panią, a po drugie na nowo przejrzeć księgi. Po trzecie, w razie czego urodzić nieślubne dziecko. Nie wstydzę się swojej miłości. A już na pewno nie wstydzę się tego, co chcę dla niej zrobić.
-Chyba... - zawiesił się, nie wierząc w to co powiedziała - Przecież posiadanie nieślubnego dziecka jest przecież...
-Hańba? Tak. Ale grozi nam wyginięcie. Czy honor jest dziś ważniejszy od przetrwania?
Przez całe miasto niesie się głos Luminy, zdając się zapełniać ciszę między nimi, która zapadła po tym pytaniu. Jej głos brzmi niczym grom, mówiąc o dwudziestych urodzinach córki królowej. Uznaje się to za wielkie wydarzenie, jednak prawda jest taka, że solenizantka o nich zupełnie zapomniała.
-Co chcesz na urodziny? Mam trochę oszczędności.
-Tylko jednego - spojrzała na niego - abyś w wieku trzydziestu lat nie zamienił się w smoka.
-To wykonalne?
-Wierz mi, że tak. Chcę również, aby mój przyszły syn również na zawsze pozostał człowiekiem. Od zawsze czułam współczucie do kobiet sprzed tysiąclecia oraz do tych z innych królestw. Lecz one przynajmniej nie muszą bać się o to, że ich syn zamieni się bezpowrotnie w smoka. Oraz że ich córki będą widywać się z ojcami jedynie kilkanaście razy w roku. To przez smoczą zarazę inne państwa odizolowały się od nas i żadne z nas nie jest za morzem mile widziany. Matka nawet nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo chciałabym ujrzeć inne miasta i poczuć inne smaki potraw. Chciałabym ruszyć na statku i przywieźć tutaj wszystko, co zobaczę.
-Od kiedy stałaś się taka rozgadana? - zmarszczył brwi się do niej.
-Zwyczajnie nie jestem w stanie znieść, kiedy niesprawiedliwość wychodzi z czynów mojej własnej rodzicielki. Opętała ją obsesja mojego zamążpójścia. Przyznam ci się, że czasem marzyłam, aby uciec z tobą w dal i już nie wracać. Jednakże podobne historie miłosne przydarzały się już zbyt często. Ja wolę stawić czoła rzeczywistości. Nawet jeśli będzie mnie to wiele kosztować. Odgarnął jej włosy z oczu, aby móc w nie spojrzeć.
-Boisz się matki?
-Czy boję się, że coś mi zrobi? Nie. Czy boję się, że sama doprowadzi siebie samą do obłędu? Obiecałam sobie, że wtedy niezależnie od wszystkiego, siłą wyrwę jej koronę z głowy. Lud Sáráterjah nie zasługuje na królową, która nie potrafi zadbać o siebie. Ona posiada swoje fanatyczne fantazje o tym, że i kobiety są w stanie zachorować na smoczą zarazę, dlatego jesteście tutaj zamknięci. Bzdura. Ja wierzę w fakty. Dlatego ja nie boję się tutaj przychodzić. Ona wierzy, że ręka już dawno upadłego boga na nowo nas uratuje. A ja, że właśnie tu i teraz w końcu należy się przeciwko tej boskiej sile zbuntować. Oraz chcę właśnie tu i teraz spędzić z tobą więcej czasu, zanim wyruszę na północ, aby dokonać rebelii. Jeśli nie masz nic przeciwko oczywiście, przyszły królu Kieranie.
Przybliżyła się do niego i delikatnie ucałowała w kącik ust.
-Czy, to miało znaczyć, że jednak się zgadzasz?
Przewróciła tylko oczami i wzięła go za rękę. Weszli w wyryty korytarz wychodzący od jaskini, aby samotnie przemierzać zapomniane korytarze aż do samego świtu.
Kolejny rozdział!!!
Tym razem przeniosę was do zamkowej wierzy, gdzie w głowie jednej z postaci narastają niepokoje o przyszłość królestwa. Również ostrzegam, że znajduje się tu fragment tekstu, który do złudzenia przypomina ten z opublikowanego rozdziału 1, gdzie wyjaśniłam początki rodu królowych. Bo to właściwie ten sam fragment, ale lekko zmieniony. Wynika to z tego, że skorzystałam z rady @Lunaris i wycięłam z dokumentu spory opis świata, aby przedstawiać go czytelnikom po kolei. Mam nadzieję, że to nie będzie duży problem. I jak zawsze: miłej lektury życzę
Rozdział 3: Duma narodzona z kpin
W wierzy, która wznosi się nad krajobrazem morza, gór i niekończących się łąk, siedzi kobieta. Wyprostowana, w krótszych i skromnie uczesanych różowych włosach, ubrana w długą białą suknię, mieniącą się srebrnymi kryształkami, pije herbatę z porcelanowej filiżanki. Mierzy wzrokiem odległy horyzont pogrążona w całkowitej ciszy. Można by pomyśleć, że siedzi w głębokim zamyśleniu, prawda jednak jest taka, że w jej głowie panuje niemal kompletna pustka. Jakby udało jej się zamknąć się na cały świat zewnętrzny, zakorzeniając się w jednej chwili. Zresztą i tak nie musi wiele rozmyślać - przed sobą postawiła bowiem prosty plan.
Przez drzwi weszła Lumina, kłaniając się nisko.
-Dostarczyłam wieści, pani. Królestwo z radością pozdrawia cię i cieszą się wraz z tobą na nadchodzące dni. Czy chce wasza miłość, abym zrobiła coś jeszcze?
Nie obróciła się do niej. Cichym i spokojnym głosem odpowiedziała jej:
-Nie - i kiedy Lumina miała już wyjść dodała - Usiądź. Musimy porozmawiać.
Lekko zaskoczona od razu podeszła i zajęła wskazane jej miejsce. Ta skinieniem ręki wezwała służącą, aby nalała jej herbaty, a potem nakazała wyjście z komnaty. To niecodzienne, aby sama królowa Sáráterjah chciała, aby ktoś tak blisko niej siedział.
-Czy widziałaś po drodze moją córkę?
-Nie pani.
-Szkoda. Wiem, że udałaś udałaś się do Ingeretürgu. Tam rzekomo miała się udać.
-Więc zapewne nie chciała, abym ją zobaczyła pani.
-To zbyt oczywiste. Nie chcę słyszeć rzeczy, o których wiem. Straż i już została wysłana. Lepiej powiedz mi, dlaczego się tam udała?
Tego pytania Lumina obawiała się najbardziej.
-Nie wiem, pani. Prawdopodobnie...
-Naprawdę? Cóż podobnego? W końcu, kto zrozumie młodzież? Ty sama nigdy nie wyszłaś za mąż, aby mi służyć. Nie tobie, więc przystoi mówić o uczuciach między kochankami. Znasz swoje obowiązki. Jesteś mi lojalna. Więc odpowiedz mi: dlaczego twoja uczennica nie zdaje sobie sprawy z powagi tego, kim jest?
Na twarzy władczyni nie widać żadnych emocji. Lumina nie jest pewna, czy to pytanie było pogardą dla jej nauk, czy królowa przyjmuje do wiadomości, że Sonnja podjęła swój własny wybór.
-Uczyłam ją wszystkiego tak, jakbyś ty to zrobiła pani - starała się, aby głos jej nie drżał - Chciałam, aby była wzorem zarówno dla dworzan, jak i zwykłego ludu. Chciałam, aby była dumą twojego rodu pani. Nie wiem, dlaczego wybrała nieposłuszeństwo wobec ciebie królowo.
-Więc widzę, że twoje nauki nie opłaciły się.
-Wybacz pani...
-Widzę, że straciłaś swoją pewność siebie. Muszę przyznać Sonnji, że przerosła cię odwagą.
-Obiecuję, że będę lepszą nauczycielką, pani!
-Nie obiecuj mi tego. Zrób to.
Ci, którzy przebywają w otoczeniu królowej na co dzień, wiedzą, że przyszłość królestwa jest dla niej najważniejszym priorytetem. O swoich planach na przyszłość zawsze odpowiadała z dumą, wciąż jednak pozostawiając z tym samym pozbawionym emocji wyrazem twarzy. Jej pasję widać dopiero po jej czynach. Jeszcze parę lat temu odnowienie kontaktu z jakimkolwiek państwem wydawało się dla Sáráterjahczyków niemożliwe. A teraz byli bliżej nawiązania stosunków handlowych niż kiedykolwiek wcześniej.
Nazwisko Blömværtne oznacza Kwiat, który był świadkiem. A konkretniej odnosi się do pola smoczych maków, na których po raz ostatni widziano boga Heksegora. Mówi się, że rosnące tam kwiaty były świadkami jego odejścia. Nazwisko przechodzi z królową, na królową, które mają świadczyć o swojej wierze w jego powrót i wyczekiwać go. Mają nieść jego słowo i być pierwszymi, które na nowo go powitają. Według pism to właśnie dzięki wierze powróci i w końcu zdejmie trapiącą od wieków mężczyzn Smoczą Klątwę, przez którą żaden z nich nie pozostaje człowiekiem po skończeniu trzydziestu lat, oraz jej największe przekleństwo - smoczą zarazę, która zabiera życia setek z nich.
Kiedy ostatni z królów, wiedział, że nie doczeka się narodzin dziedzica, nim bezpowrotnie przemieni się w smoka, oznajmił, że to królowe powinny zacząć przejmować tron, gdyż mają więcej czasu, aby kontynuować dynastię, dokonywać zmian i prowadzić politykę. Przemienił się dokładnie w ten sam dzień, kiedy jego żona wydała na świat córkę. Rozpacz spowodowana lękiem przed przejęciem tronu, która objawiła się podczas porodu, sprawiła, że nie dała rady i zmarła niedługo po nim. Przez lata wyśmiewano, że nie jest w stanie przejąć tronu i do końca życia żyła w tym kłamstwie. Jednak skoro wydała na świat córkę niedługo po deklaracji swojego ojca o potrzebie zmian w polityce, uznano, że należy ją wychować na pełnoprawną władczynię. Tak narodził się ród Blömværtne – ród królowych, które mają być świadkiem woli boga królestwa, od nazwiska zmarłej matki pierwszej królowej, która była wtedy mieszkanką tamtejszej łąki.
Z kpin powstała potęga. Z potępienia, duma, a ze słabości ród, który od tysiąclecia się nie zakończył. Nigdzie indziej nie widziano, aby jeden rodowód krwi rządził tak długo, a mieszkańcy królestwa nie wznosili buntu. Trudno określić, czy to przez niekwestionowaną wiarę w powrót swojego boga królowych, czy idealnego wykształcenia, czy zwyczajnie każdy zdaje sobie sprawę, że próba zmiany ustroju może być zbyt ryzykowna. Jedno jest pewne, że linia władczyń Sáráterjah jest najdłuższą na świecie.
I to właśnie zniszczenia tej dumy królowa obawiała się najbardziej.
Do końca zachodu słońca obie siedziały w absolutnej ciszy. Po nim królowa wstała, wciąż nie mówiąc ani słowa i powoli ruszyła w stronę wyjścia z komnaty. Za chwilę wybije godzina wspólnego dzielenia się chlebem z pozostałymi damami bliskimi tronu. To byłby wstyd, gdyby sama władczyni się na nie spóźniła, ale wstydem również jest przyznać się, że jej następczyni znowu odmówiła posłuszeństwa swojej matce, jak również swojej pani. Królowa liczy, że wcześniejsza modlitwa w katerze sprowadzi jej dziecko z powrotem - chociaż nigdy to nie zadziałało.
Lumina powoli poszła za nią, aby trzymać swój dystans. Królowa najwyraźniej potrzebuje dzisiaj bliskości, gdyż stanęła, chcąc pójść ze swoją jedyną przyjaciółką z dzieciństwa pod ramię. Lumina od razu stanęła obok, aby pani mogła ją delikatnie chwycić. Obie wyszły tak z wieży, gdzie służąca od razu posprzątała po herbacie i pozostawiając obrazom byłych królowych oglądanie coraz to bardziej widocznej zorzy polarnej rozpościerającej się po całym niebie.
Jeszcze raz dziękuję @Lunaris za polecenie strony, liczę że to pomoże mi poprawić parę błędów. (Naprawdę nie wiem, dlaczego aplikacje jak Grammaly, czy ProWritingAid są dla osób tylko piszących w języku angielskim, szersza dystrybucja dałaby im więcej pieniędzy w końcu z pakietów Premium.)
Ten rozdział opiera się na dialogu dwóch postaci, gdzie pojawiają się przeciwne spojrzenia o świecie przedstawionym. Mam nadzieję, że to rozbudzi ciekawość. Życzę miłej lektury❤️
PS. Podczas pisania tego postu nie widzę, aby zamieniło mi myślniki na: r11. Nie wiedziałam, że tak się dzieje przy pisaniu pierwszego postu, więc dlatego tam są. Nie wiem, czy uda zamienić mi się je wszystkie, aby tego uniknąć, co ciekawe obce znaki, jak æ są widoczne. Proszę wybaczyć, jeśli niektóre przegapiłam i to r11 się gdzieś pokazało.
Rozdział 2: Róża, która zakwitła
-Matka mówiła, że nic się nie dzieje... A przecież liczba zakażonych smoczą chorobą wzrosła dwukrotnie - młoda kobieta podniosła wzrok znad kartek papieru - Musisz uciekać. Inaczej ty też...
-Sonnjo! Chyba nie o tym mieliśmy rozmawiać, tak?
Dziewczyna odgarnia różowe włosy z oczu, lekko zdenerwowana. Rozsądek, a siła uczuć targają jej ciało, tak że ręce i usta drgają jej, niczym podpięte do źródła energii.
-Wiesz, że naprawdę chciałabym przyjąć twoje oświadczyny... Ale zdajesz sobie sprawę, że nie mogę tego tak zostawić? Rozdzielą nas, jak zajdę w pierwszą ciążę. Nawet jeśli teraz jesteś zdrowy... Widzisz, co się dzieje.
Młody mężczyzna, wciąż pamięta, jak gorzkie uczucie towarzyszyło mu, kiedy odprowadzał ojca, na miejsce przemienienia. Kiedy zobaczył, jak zamiana w smoka wygląda, naprawdę chciałby wierzyć, że jego to nie spotka. A już na pewno nie chciałby, aby ona to zobaczyła. Przygotowują się do tego całe życie, ale jednak strach staje my w gardle, kiedy zdaje się sobie sprawę, że zostało mu tylko parę lat, jako człowiek.
-Oświadczyłem ci się, ponieważ nie chcę, aby nastąpił moment, kiedy będzie za późno, zabierze mnie choroba... I musiałabyś z rozsądku poślubić kogoś innego.
-Nie waż się tak do mnie mówić! - wyprostowała się i rzuciła mu chłodne spojrzenie - Sáráterjah to jedyne królestwo, w którym kobieta może wybrać, za kogo chce wyjść. Nie wyrzeknę się tej wolności z powodu klątwy, którą można odczynić. Tylko matka nie chce mnie słuchać!
-Uspokój się, bo za chwilę nas znajdą - wskazuje na wyjście z jaskini, w której się ukryli na samym szczycie Ingeretür - Ale klątwa istniała od zawsze. Czy naprawdę można ją złamać?
-Nawet ty wątpisz w moją wiedzę?
-Wiesz, że nie miałem tego na myśli - odpowiedział jej zdenerwowany.
-Wybacz. Jednakże nie potrafię rozstać się z myślą, że tylko ja usiłuję się coś naprawdę z tym zrobić. Wszystkie Akademie są poddane polityce. Kiedy moja matka mówi, że to nie tym powinny się uczone zajmować, krew zalewa mnie całą. To zdaje się nic dziwnego, że boję się o ciebie. Jak i o cały naród. W końcu, jeśli was nie będzie, to i królestwa również.
Sonnja wstała z kamienia i spojrzała w dół. Z oddali zaczął unosić się dumny okrzyk Luminy przemawiającej do mężczyzn za ogromnymi drzwiami, które od dobrych trzech miesięcy są zamknięte na cztery spusty. Nie potrafi wyobrazić sobie życia tutaj, pomimo że miasto jest ogromne, którego tunele rozciągają się na setki kilometrów. Wbrew pozorom to miasto wyryte w skale jest największym osiągnięciem architektonicznym Ingeretürczyków.
-Nie musisz mnie pocieszać. Nie uczono mnie do okazywania emocji. Powinnam się uspokoić - mówi, czując jego dłoń na ramieniu.
-Co więc chcesz zrobić, pani?
-Po pierwsze rozkazać ci zaprzestanie nazywania mnie panią, a po drugie na nowo przejrzeć księgi. Po trzecie, w razie czego urodzić nieślubne dziecko. Nie wstydzę się swojej miłości. A już na pewno nie wstydzę się tego, co chcę dla niej zrobić.
-Chyba... - zawiesił się, nie wierząc w to co powiedziała - Przecież posiadanie nieślubnego dziecka jest przecież...
-Hańba? Tak. Ale grozi nam wyginięcie. Czy honor jest dziś ważniejszy od przetrwania?
Przez całe miasto niesie się głos Luminy, zdając się zapełniać ciszę między nimi, która zapadła po tym pytaniu. Jej głos brzmi niczym grom, mówiąc o dwudziestych urodzinach córki królowej. Uznaje się to za wielkie wydarzenie, jednak prawda jest taka, że solenizantka o nich zupełnie zapomniała.
-Co chcesz na urodziny? Mam trochę oszczędności.
-Tylko jednego - spojrzała na niego - abyś w wieku trzydziestu lat nie zamienił się w smoka.
-To wykonalne?
-Wierz mi, że tak. Chcę również, aby mój przyszły syn również na zawsze pozostał człowiekiem. Od zawsze czułam współczucie do kobiet sprzed tysiąclecia oraz do tych z innych królestw. Lecz one przynajmniej nie muszą bać się o to, że ich syn zamieni się bezpowrotnie w smoka. Oraz że ich córki będą widywać się z ojcami jedynie kilkanaście razy w roku. To przez smoczą zarazę inne państwa odizolowały się od nas i żadne z nas nie jest za morzem mile widziany. Matka nawet nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo chciałabym ujrzeć inne miasta i poczuć inne smaki potraw. Chciałabym ruszyć na statku i przywieźć tutaj wszystko, co zobaczę.
-Od kiedy stałaś się taka rozgadana? - zmarszczył brwi się do niej.
-Zwyczajnie nie jestem w stanie znieść, kiedy niesprawiedliwość wychodzi z czynów mojej własnej rodzicielki. Opętała ją obsesja mojego zamążpójścia. Przyznam ci się, że czasem marzyłam, aby uciec z tobą w dal i już nie wracać. Jednakże podobne historie miłosne przydarzały się już zbyt często. Ja wolę stawić czoła rzeczywistości. Nawet jeśli będzie mnie to wiele kosztować. Odgarnął jej włosy z oczu, aby móc w nie spojrzeć.
-Boisz się matki?
-Czy boję się, że coś mi zrobi? Nie. Czy boję się, że sama doprowadzi siebie samą do obłędu? Obiecałam sobie, że wtedy niezależnie od wszystkiego, siłą wyrwę jej koronę z głowy. Lud Sáráterjah nie zasługuje na królową, która nie potrafi zadbać o siebie. Ona posiada swoje fanatyczne fantazje o tym, że i kobiety są w stanie zachorować na smoczą zarazę, dlatego jesteście tutaj zamknięci. Bzdura. Ja wierzę w fakty. Dlatego ja nie boję się tutaj przychodzić. Ona wierzy, że ręka już dawno upadłego boga na nowo nas uratuje. A ja, że właśnie tu i teraz w końcu należy się przeciwko tej boskiej sile zbuntować. Oraz chcę właśnie tu i teraz spędzić z tobą więcej czasu, zanim wyruszę na północ, aby dokonać rebelii. Jeśli nie masz nic przeciwko oczywiście, przyszły królu Kieranie.
Przybliżyła się do niego i delikatnie ucałowała w kącik ust.
-Czy, to miało znaczyć, że jednak się zgadzasz?
Przewróciła tylko oczami i wzięła go za rękę. Weszli w wyryty korytarz wychodzący od jaskini, aby samotnie przemierzać zapomniane korytarze aż do samego świtu.
Kolejny rozdział!!!
Tym razem przeniosę was do zamkowej wierzy, gdzie w głowie jednej z postaci narastają niepokoje o przyszłość królestwa. Również ostrzegam, że znajduje się tu fragment tekstu, który do złudzenia przypomina ten z opublikowanego rozdziału 1, gdzie wyjaśniłam początki rodu królowych. Bo to właściwie ten sam fragment, ale lekko zmieniony. Wynika to z tego, że skorzystałam z rady @Lunaris i wycięłam z dokumentu spory opis świata, aby przedstawiać go czytelnikom po kolei. Mam nadzieję, że to nie będzie duży problem. I jak zawsze: miłej lektury życzę
Rozdział 3: Duma narodzona z kpin
W wierzy, która wznosi się nad krajobrazem morza, gór i niekończących się łąk, siedzi kobieta. Wyprostowana, w krótszych i skromnie uczesanych różowych włosach, ubrana w długą białą suknię, mieniącą się srebrnymi kryształkami, pije herbatę z porcelanowej filiżanki. Mierzy wzrokiem odległy horyzont pogrążona w całkowitej ciszy. Można by pomyśleć, że siedzi w głębokim zamyśleniu, prawda jednak jest taka, że w jej głowie panuje niemal kompletna pustka. Jakby udało jej się zamknąć się na cały świat zewnętrzny, zakorzeniając się w jednej chwili. Zresztą i tak nie musi wiele rozmyślać - przed sobą postawiła bowiem prosty plan.
Przez drzwi weszła Lumina, kłaniając się nisko.
-Dostarczyłam wieści, pani. Królestwo z radością pozdrawia cię i cieszą się wraz z tobą na nadchodzące dni. Czy chce wasza miłość, abym zrobiła coś jeszcze?
Nie obróciła się do niej. Cichym i spokojnym głosem odpowiedziała jej:
-Nie - i kiedy Lumina miała już wyjść dodała - Usiądź. Musimy porozmawiać.
Lekko zaskoczona od razu podeszła i zajęła wskazane jej miejsce. Ta skinieniem ręki wezwała służącą, aby nalała jej herbaty, a potem nakazała wyjście z komnaty. To niecodzienne, aby sama królowa Sáráterjah chciała, aby ktoś tak blisko niej siedział.
-Czy widziałaś po drodze moją córkę?
-Nie pani.
-Szkoda. Wiem, że udałaś udałaś się do Ingeretürgu. Tam rzekomo miała się udać.
-Więc zapewne nie chciała, abym ją zobaczyła pani.
-To zbyt oczywiste. Nie chcę słyszeć rzeczy, o których wiem. Straż i już została wysłana. Lepiej powiedz mi, dlaczego się tam udała?
Tego pytania Lumina obawiała się najbardziej.
-Nie wiem, pani. Prawdopodobnie...
-Naprawdę? Cóż podobnego? W końcu, kto zrozumie młodzież? Ty sama nigdy nie wyszłaś za mąż, aby mi służyć. Nie tobie, więc przystoi mówić o uczuciach między kochankami. Znasz swoje obowiązki. Jesteś mi lojalna. Więc odpowiedz mi: dlaczego twoja uczennica nie zdaje sobie sprawy z powagi tego, kim jest?
Na twarzy władczyni nie widać żadnych emocji. Lumina nie jest pewna, czy to pytanie było pogardą dla jej nauk, czy królowa przyjmuje do wiadomości, że Sonnja podjęła swój własny wybór.
-Uczyłam ją wszystkiego tak, jakbyś ty to zrobiła pani - starała się, aby głos jej nie drżał - Chciałam, aby była wzorem zarówno dla dworzan, jak i zwykłego ludu. Chciałam, aby była dumą twojego rodu pani. Nie wiem, dlaczego wybrała nieposłuszeństwo wobec ciebie królowo.
-Więc widzę, że twoje nauki nie opłaciły się.
-Wybacz pani...
-Widzę, że straciłaś swoją pewność siebie. Muszę przyznać Sonnji, że przerosła cię odwagą.
-Obiecuję, że będę lepszą nauczycielką, pani!
-Nie obiecuj mi tego. Zrób to.
Ci, którzy przebywają w otoczeniu królowej na co dzień, wiedzą, że przyszłość królestwa jest dla niej najważniejszym priorytetem. O swoich planach na przyszłość zawsze odpowiadała z dumą, wciąż jednak pozostawiając z tym samym pozbawionym emocji wyrazem twarzy. Jej pasję widać dopiero po jej czynach. Jeszcze parę lat temu odnowienie kontaktu z jakimkolwiek państwem wydawało się dla Sáráterjahczyków niemożliwe. A teraz byli bliżej nawiązania stosunków handlowych niż kiedykolwiek wcześniej.
Nazwisko Blömværtne oznacza Kwiat, który był świadkiem. A konkretniej odnosi się do pola smoczych maków, na których po raz ostatni widziano boga Heksegora. Mówi się, że rosnące tam kwiaty były świadkami jego odejścia. Nazwisko przechodzi z królową, na królową, które mają świadczyć o swojej wierze w jego powrót i wyczekiwać go. Mają nieść jego słowo i być pierwszymi, które na nowo go powitają. Według pism to właśnie dzięki wierze powróci i w końcu zdejmie trapiącą od wieków mężczyzn Smoczą Klątwę, przez którą żaden z nich nie pozostaje człowiekiem po skończeniu trzydziestu lat, oraz jej największe przekleństwo - smoczą zarazę, która zabiera życia setek z nich.
Kiedy ostatni z królów, wiedział, że nie doczeka się narodzin dziedzica, nim bezpowrotnie przemieni się w smoka, oznajmił, że to królowe powinny zacząć przejmować tron, gdyż mają więcej czasu, aby kontynuować dynastię, dokonywać zmian i prowadzić politykę. Przemienił się dokładnie w ten sam dzień, kiedy jego żona wydała na świat córkę. Rozpacz spowodowana lękiem przed przejęciem tronu, która objawiła się podczas porodu, sprawiła, że nie dała rady i zmarła niedługo po nim. Przez lata wyśmiewano, że nie jest w stanie przejąć tronu i do końca życia żyła w tym kłamstwie. Jednak skoro wydała na świat córkę niedługo po deklaracji swojego ojca o potrzebie zmian w polityce, uznano, że należy ją wychować na pełnoprawną władczynię. Tak narodził się ród Blömværtne – ród królowych, które mają być świadkiem woli boga królestwa, od nazwiska zmarłej matki pierwszej królowej, która była wtedy mieszkanką tamtejszej łąki.
Z kpin powstała potęga. Z potępienia, duma, a ze słabości ród, który od tysiąclecia się nie zakończył. Nigdzie indziej nie widziano, aby jeden rodowód krwi rządził tak długo, a mieszkańcy królestwa nie wznosili buntu. Trudno określić, czy to przez niekwestionowaną wiarę w powrót swojego boga królowych, czy idealnego wykształcenia, czy zwyczajnie każdy zdaje sobie sprawę, że próba zmiany ustroju może być zbyt ryzykowna. Jedno jest pewne, że linia władczyń Sáráterjah jest najdłuższą na świecie.
I to właśnie zniszczenia tej dumy królowa obawiała się najbardziej.
Do końca zachodu słońca obie siedziały w absolutnej ciszy. Po nim królowa wstała, wciąż nie mówiąc ani słowa i powoli ruszyła w stronę wyjścia z komnaty. Za chwilę wybije godzina wspólnego dzielenia się chlebem z pozostałymi damami bliskimi tronu. To byłby wstyd, gdyby sama władczyni się na nie spóźniła, ale wstydem również jest przyznać się, że jej następczyni znowu odmówiła posłuszeństwa swojej matce, jak również swojej pani. Królowa liczy, że wcześniejsza modlitwa w katerze sprowadzi jej dziecko z powrotem - chociaż nigdy to nie zadziałało.
Lumina powoli poszła za nią, aby trzymać swój dystans. Królowa najwyraźniej potrzebuje dzisiaj bliskości, gdyż stanęła, chcąc pójść ze swoją jedyną przyjaciółką z dzieciństwa pod ramię. Lumina od razu stanęła obok, aby pani mogła ją delikatnie chwycić. Obie wyszły tak z wieży, gdzie służąca od razu posprzątała po herbacie i pozostawiając obrazom byłych królowych oglądanie coraz to bardziej widocznej zorzy polarnej rozpościerającej się po całym niebie.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Hej, hej! Przeczytane, to można komentować!
Tym razem nie będę się tak skupiać na stronie technicznej, ale nadal czasem mieszasz czasy w narracji, zwróć na to uwagę. Tak to jeszcze dodam, że koronę można z czyjejś głowy zerwać, nie wyrwać (bo jest na głowie, nie w niej), coś przechodzi z królowej na królową, a ktoś wierzy w bóstwo, ale siedzi w wieży ;>.
Nadal mamy głównie ekspozycję, ale zarysowują się pierwsze konflikty. Mam nadzieję, że kiedyś dowiemy się, jak nasza para się poznała. Relacja królowej i Luminy może okazać się ciekawa, ta końcówka była całkiem urocza. Lubię intrygi polityczne i dworskie, więc jeśli dobrze czuję, że tu się pojawią, to czekam!
Weny!
Tym razem nie będę się tak skupiać na stronie technicznej, ale nadal czasem mieszasz czasy w narracji, zwróć na to uwagę. Tak to jeszcze dodam, że koronę można z czyjejś głowy zerwać, nie wyrwać (bo jest na głowie, nie w niej), coś przechodzi z królowej na królową, a ktoś wierzy w bóstwo, ale siedzi w wieży ;>.
Nadal mamy głównie ekspozycję, ale zarysowują się pierwsze konflikty. Mam nadzieję, że kiedyś dowiemy się, jak nasza para się poznała. Relacja królowej i Luminy może okazać się ciekawa, ta końcówka była całkiem urocza. Lubię intrygi polityczne i dworskie, więc jeśli dobrze czuję, że tu się pojawią, to czekam!
Weny!
Dzięki za feedback! Jakoś nie potrafię ogarnąć tych czasów, chociaż się staram, nie wiem czy nie skupiam się wystarczająco, czy sama zapominam co napisałam akapit wyżej
Zaczęłam poprawiać już kolejny rozdział, gdzie przedstawię jeszcze, ważną dla fabuły Evenesję i potem historie tych postaci zaczną się już zazębiać - w końcu wszystkie żyją w jednym zamku. Jednocześnie piszę też dalsze rozdziały i mam nadzieję utrzymać ten naprawdę produktywny system jeśli chodzi o udostępnianie mojej twórczości.❤️
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Cytując jedną nauczycielkę z Facebooka: "(...) Język Polski, to kraina o ujemnej logice", więc dzisiaj przeżywałam ból głowy zastanawiając się nad tym moim problemem z użyciem właściwego czasu. Bo czasem mówimy: "Patrz! Wylałam kawę!" co oznacza, że teraz w tym momencie masz patrzeć, ale ja w jakimś momencie przeszłości wylałam kawę. Bo czasem w teraźniejszości musimy użyć czasu przeszłego, bo taki mamy dziwny język... Więc jeśli użyłam gdzieś czasu przeszłego, to na 90% szans będzie to w kontekście "przeszłości, która dzieje się w teraźniejszości". (I bądź tu mądry xD). Mam nadzieję, że jednak nie będzie to wielkie utrudnienie, bo pomimo mojego skupienia, nie jestem w stanie zobaczyć wszystkich mniejszych błędów. Plus korektorzy do czegoś istnieją...
Tak czy siat, w końcu udało mi się poprawić rozdział 4! Obiecuję, że to już ostatni rozdział, który wprowadza postacie i w następnym już będzie się więcej działo.❤️
Rozdział 4: Sięgając po honor
W marmurowych budynkach koszar, gdzie większość pomieszczeń jest wykuta w skałach przylegającej do nich góry, kończy się ostatni trening. Kadetki ustawione w długich szeregach, stoją wyprostowane, jak struny pomimo przenikliwego mrozu. Słychać stąd, uderzenia fal o ląd, zwiastującym przypływ. Noc zalewa niebo podobnie jak wylany atrament na kartce.
Od setek lat wojsko Sáráterjah starało się dostosować metody szkoleniowe, aby móc szkolić wojowniczki. Dostosować metody tak, aby wyszkolić je, by mogły spędzać miesiące na froncie oraz walczyć godzinami. Wiele z nich już wykazało się odwagą, nie czując strachu przed stawieniem czoła armii mężczyzn, jeśli nadejdzie potrzeba.
Wspomaga je w tym wiedza uczonych, które od dobrej połowy tysiąclecia założyły pięć akademii, z których każda ma zajmować się inną dziedziną nauki. Akademia Sztuk Walki jest tą, która znajduje się tuż przy koszarach. To tu wynaleziono bronie, które są w stanie zwiększać siłę tego, kto nimi włada. Są też takie, które potrafią atakować, będąc kontrolowane z oddali. Również skrzydła, które dają radę udźwignąć wojowniczki w powietrzu na długich dystansach.
Mężczyźni wciąż mają swoje wojsko. Jednak smocza zaraza spustoszyła ich oddziały dwukrotnie. Ich przemęczone organizmy ciągłymi treningami nie pomagają się przed nią chronić. Dlatego nikt nie wyszedł i nie wszedł do ich koszar od trzech miesięcy. Przeprowadzono setki badań, aby odizolować zakażonych od zdrowych. Jednak każdy z nich wie, że w przyszłości liczba zakażonych jeszcze wzrośnie.
Evenesja doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Jako pretendentka do roli Pierwszej Amazonki królowej musi widzieć wszystko, co dzieje się w królestwie. Patrzy przez okno Akademii Sztuk Walki przypominając sobie, kiedy to ona była jedną kadetek. Została tu wezwana po to, aby przyjrzeć się najnowszemu projektowi, nad którym uczone miały pracować lata. Liczy, że w końcu wspomniana praca przyniesie owoce.
Czekając na uczoną, przed chwilą przypomniała sobie fragment poezji, który czytała dzisiaj rano, o uroczystości przejęcia roli Pierwszej Amazonki: jeśli na wybrankę spocznie korona nałożona przez samą jej królewską mość, wojowniczkę okryje szata honoru, a niewidzialne płatki kwiatów dumy obsypią ją od czubka głowy do samych stóp. Dla Evenesji jest to przesadny opis ceremonii, na którą czeka już trzeci rok. Jednak móc stać obok królowej, jako jej najbardziej zaufana wojowniczka, to nie da się ukryć, jak wielki jest to zaszczyt. Niestety dla niej będzie też to oznaczało przejęcie odpowiedzialności, za ucieczki pewnej księżniczki.
Z wyobrażeń o tym, jak naprawdę ona wygląda wyrywa ją Katiana.
-Bądź pozdrowiona pani. Przyszły wyniki badań, które chciała pani zobaczyć.
Evenesja odwzajemniła uprzejmość i wzięła plik kartek, które jej podała.
-Czy mogę zaprezentować jak nasze nowe odkrycie wygląda, pani?
-Mów.
-To nowe urządzenie nazwałyśmy wahadłem orkiestry. Chcemy wykuć pod pałacem jaskinię, z której sklepienia będzie zwisał niezatrzymujący się w obrotach kryształ. Jego koniec będzie tworzył złote okręgi po diamentowej posadzce oblanej wodą ze wzgórz Hellingvann, zdolnej do reagowania na magię.
Evenesja rzuca jej sceptyczne spojrzenie, przemierzając ją od jej krótkiego ciemnofioletowego welonu pod purpurowymi włosami, do sandałów. Hellingvann oznacza Świętą Wodę. Czuje, że królowa nie będzie zachwycona, wiedząc, że do zbudowania jakiejś nowej machiny uczone chcą użyć czegoś o tak silnym znaczeniu religijnym. Niestety jest to najmniejszy problem w tym wszystkim.
-Proszę, wyjaśnij mi pani, co konkretnie ma to wahadło robić? I dlaczego akurat orkiestry?
-To nawiązanie do naszej najlepszej broni - Orkiestry Dusz. Liczymy, że dzięki wahadłowi w końcu uda nam się zyskać nad nią całkowitą kontrolę.
Katiana mówi o tym z dużym spokojem, co jednak coraz bardziej przyprawia Evenesję o niepokój. Orkiestra Dusz jest daleka od perfekcji, nie można jej nazywać najlepszą bronią.
-Drogie panie wiedzą, że Orkiestra Dusz, to jest również najgroźniejsza broń, jaką udało wam się stworzyć. Każdej z nas w koszarach dano jasno do zrozumienia, że można jej użyć tylko w ostateczności. Jeśli dobrze rozumiem, chcą się uczone bawić tak potężnym zaklęciem, tuż pod tronem jej wysokości?
-Rozumiem i przewidziałam twój niepokój pani. Zdajemy sobie z tego sprawę, w końcu to tutaj opatentowałyśmy każdą broń zdolną do prowadzenia wojen, których nie było tutaj od lat, z wyjątkiem niektórych najazdów z zachodu. Dlatego planujemy, aby wahadło najpierw służyć tylko i wyłącznie do zwiększania zasięgu magii. Dzięki temu wszelkie zaklęcia i urządzenia korzystające z technologii zawierających w sobie moc będą funkcjonować szybciej i lepiej. Przewidujemy przy tym jak najlepsze rezultaty.
-Przewidujecie? - podniosła brew – Z całym szacunkiem, ale to jest za mało. Potrzebuję gwarancji, że królowej nic się nie stanie.
-Proszę się nie martwić pani, przewidziałyśmy każdy scenariusz.
-Nie wątpię w to.
Wiedząc, że rozmowa zaczyna sięgać w nieprzyjemny ton, kończy przeglądać dokumenty, z których niemal nic nie rozumie. Jako kandydatka na Pierwszą Amazonkę, musi posiadać wiedzę na temat technologii, jedna ta znacznie wykracza poza jej obszar wykształcenia. Zwija je i chowa do podanego przez Katianę zwoju.
-Porozmawiajmy o tym jutro w obecności pani generał oraz waszej mistrzyni, pani. Chciałabym jednak od razu zanieść te dokumenty do koszar.
-Oczywiście. Mamy dokładną kopię tych dokumentów.
-W takim razie życzę ci dobrej nocy. Proszę pozdrowić ode mnie Najwyższą Uczoną.
-Niech Heksegor cię błogosławi pani – delikatnie skłania się uczona. Wyczuwa w tym pozdrowieniu antypatię, a mówiąc dokładniej, poczucie braku szacunku do ciężkiej pracy zarówno jej, jak i najlepszych uczonych Akademii. Evenesja jednak nigdy nie darowała nowych odkryć naukowych szczególnym zaufaniem. Zresztą jak wszystkich innych wokół.
Odchodząc, rzuca okiem na lewitującą kulę pośrodku sali, którą otaczają złote pierścienie, które obracają się wokół niej. Do dzisiaj nie wie, do czego ona właściwie ma służyć. A teraz coś podobnego ma powstać pod samymi stopami królowej.
Śmiechu warte – pomyślała. Z jej perspektywy, to kwestia czasu, kiedy świat zewnętrzny w końcu upomni się o ich skarby, oraz o naprostowanie tego świata na właściwy kierunek. Nie powinno się marnować swojego cennego czasu na wymyślanie wynalazków, które mają większe prawdopodobieństwo zniszczenia królestwa, a nie jego obrony. Ona sama nie potrzebuje nikogo innego, aby chronić królową, również potrzebuje też dokładnych danych, aby wiedzieć, gdzie córka królowej teraz przebywa. Mało kto wie, ale właśnie teraz osiem amazonek wysłanych przez nią, powinno obserwować Sonnję czekając, aż głupota księżniczki wyjdzie na jaw i będzie należało ją ratować. W międzyczasie istnieją grupy, które potrzebują dziesiątek osób, aby wymyślić jedną broń, której nie potrafią nawet dopracować, aby nie zwróciła się przeciwko im.
Szkoda, że nie mają też w planach wymyślić urządzenia, które zrozumie za nią, jak te wszystkie wynalazki mają w ogóle funkcjonować.
Tak czy siat, w końcu udało mi się poprawić rozdział 4! Obiecuję, że to już ostatni rozdział, który wprowadza postacie i w następnym już będzie się więcej działo.❤️
Rozdział 4: Sięgając po honor
W marmurowych budynkach koszar, gdzie większość pomieszczeń jest wykuta w skałach przylegającej do nich góry, kończy się ostatni trening. Kadetki ustawione w długich szeregach, stoją wyprostowane, jak struny pomimo przenikliwego mrozu. Słychać stąd, uderzenia fal o ląd, zwiastującym przypływ. Noc zalewa niebo podobnie jak wylany atrament na kartce.
Od setek lat wojsko Sáráterjah starało się dostosować metody szkoleniowe, aby móc szkolić wojowniczki. Dostosować metody tak, aby wyszkolić je, by mogły spędzać miesiące na froncie oraz walczyć godzinami. Wiele z nich już wykazało się odwagą, nie czując strachu przed stawieniem czoła armii mężczyzn, jeśli nadejdzie potrzeba.
Wspomaga je w tym wiedza uczonych, które od dobrej połowy tysiąclecia założyły pięć akademii, z których każda ma zajmować się inną dziedziną nauki. Akademia Sztuk Walki jest tą, która znajduje się tuż przy koszarach. To tu wynaleziono bronie, które są w stanie zwiększać siłę tego, kto nimi włada. Są też takie, które potrafią atakować, będąc kontrolowane z oddali. Również skrzydła, które dają radę udźwignąć wojowniczki w powietrzu na długich dystansach.
Mężczyźni wciąż mają swoje wojsko. Jednak smocza zaraza spustoszyła ich oddziały dwukrotnie. Ich przemęczone organizmy ciągłymi treningami nie pomagają się przed nią chronić. Dlatego nikt nie wyszedł i nie wszedł do ich koszar od trzech miesięcy. Przeprowadzono setki badań, aby odizolować zakażonych od zdrowych. Jednak każdy z nich wie, że w przyszłości liczba zakażonych jeszcze wzrośnie.
Evenesja doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Jako pretendentka do roli Pierwszej Amazonki królowej musi widzieć wszystko, co dzieje się w królestwie. Patrzy przez okno Akademii Sztuk Walki przypominając sobie, kiedy to ona była jedną kadetek. Została tu wezwana po to, aby przyjrzeć się najnowszemu projektowi, nad którym uczone miały pracować lata. Liczy, że w końcu wspomniana praca przyniesie owoce.
Czekając na uczoną, przed chwilą przypomniała sobie fragment poezji, który czytała dzisiaj rano, o uroczystości przejęcia roli Pierwszej Amazonki: jeśli na wybrankę spocznie korona nałożona przez samą jej królewską mość, wojowniczkę okryje szata honoru, a niewidzialne płatki kwiatów dumy obsypią ją od czubka głowy do samych stóp. Dla Evenesji jest to przesadny opis ceremonii, na którą czeka już trzeci rok. Jednak móc stać obok królowej, jako jej najbardziej zaufana wojowniczka, to nie da się ukryć, jak wielki jest to zaszczyt. Niestety dla niej będzie też to oznaczało przejęcie odpowiedzialności, za ucieczki pewnej księżniczki.
Z wyobrażeń o tym, jak naprawdę ona wygląda wyrywa ją Katiana.
-Bądź pozdrowiona pani. Przyszły wyniki badań, które chciała pani zobaczyć.
Evenesja odwzajemniła uprzejmość i wzięła plik kartek, które jej podała.
-Czy mogę zaprezentować jak nasze nowe odkrycie wygląda, pani?
-Mów.
-To nowe urządzenie nazwałyśmy wahadłem orkiestry. Chcemy wykuć pod pałacem jaskinię, z której sklepienia będzie zwisał niezatrzymujący się w obrotach kryształ. Jego koniec będzie tworzył złote okręgi po diamentowej posadzce oblanej wodą ze wzgórz Hellingvann, zdolnej do reagowania na magię.
Evenesja rzuca jej sceptyczne spojrzenie, przemierzając ją od jej krótkiego ciemnofioletowego welonu pod purpurowymi włosami, do sandałów. Hellingvann oznacza Świętą Wodę. Czuje, że królowa nie będzie zachwycona, wiedząc, że do zbudowania jakiejś nowej machiny uczone chcą użyć czegoś o tak silnym znaczeniu religijnym. Niestety jest to najmniejszy problem w tym wszystkim.
-Proszę, wyjaśnij mi pani, co konkretnie ma to wahadło robić? I dlaczego akurat orkiestry?
-To nawiązanie do naszej najlepszej broni - Orkiestry Dusz. Liczymy, że dzięki wahadłowi w końcu uda nam się zyskać nad nią całkowitą kontrolę.
Katiana mówi o tym z dużym spokojem, co jednak coraz bardziej przyprawia Evenesję o niepokój. Orkiestra Dusz jest daleka od perfekcji, nie można jej nazywać najlepszą bronią.
-Drogie panie wiedzą, że Orkiestra Dusz, to jest również najgroźniejsza broń, jaką udało wam się stworzyć. Każdej z nas w koszarach dano jasno do zrozumienia, że można jej użyć tylko w ostateczności. Jeśli dobrze rozumiem, chcą się uczone bawić tak potężnym zaklęciem, tuż pod tronem jej wysokości?
-Rozumiem i przewidziałam twój niepokój pani. Zdajemy sobie z tego sprawę, w końcu to tutaj opatentowałyśmy każdą broń zdolną do prowadzenia wojen, których nie było tutaj od lat, z wyjątkiem niektórych najazdów z zachodu. Dlatego planujemy, aby wahadło najpierw służyć tylko i wyłącznie do zwiększania zasięgu magii. Dzięki temu wszelkie zaklęcia i urządzenia korzystające z technologii zawierających w sobie moc będą funkcjonować szybciej i lepiej. Przewidujemy przy tym jak najlepsze rezultaty.
-Przewidujecie? - podniosła brew – Z całym szacunkiem, ale to jest za mało. Potrzebuję gwarancji, że królowej nic się nie stanie.
-Proszę się nie martwić pani, przewidziałyśmy każdy scenariusz.
-Nie wątpię w to.
Wiedząc, że rozmowa zaczyna sięgać w nieprzyjemny ton, kończy przeglądać dokumenty, z których niemal nic nie rozumie. Jako kandydatka na Pierwszą Amazonkę, musi posiadać wiedzę na temat technologii, jedna ta znacznie wykracza poza jej obszar wykształcenia. Zwija je i chowa do podanego przez Katianę zwoju.
-Porozmawiajmy o tym jutro w obecności pani generał oraz waszej mistrzyni, pani. Chciałabym jednak od razu zanieść te dokumenty do koszar.
-Oczywiście. Mamy dokładną kopię tych dokumentów.
-W takim razie życzę ci dobrej nocy. Proszę pozdrowić ode mnie Najwyższą Uczoną.
-Niech Heksegor cię błogosławi pani – delikatnie skłania się uczona. Wyczuwa w tym pozdrowieniu antypatię, a mówiąc dokładniej, poczucie braku szacunku do ciężkiej pracy zarówno jej, jak i najlepszych uczonych Akademii. Evenesja jednak nigdy nie darowała nowych odkryć naukowych szczególnym zaufaniem. Zresztą jak wszystkich innych wokół.
Odchodząc, rzuca okiem na lewitującą kulę pośrodku sali, którą otaczają złote pierścienie, które obracają się wokół niej. Do dzisiaj nie wie, do czego ona właściwie ma służyć. A teraz coś podobnego ma powstać pod samymi stopami królowej.
Śmiechu warte – pomyślała. Z jej perspektywy, to kwestia czasu, kiedy świat zewnętrzny w końcu upomni się o ich skarby, oraz o naprostowanie tego świata na właściwy kierunek. Nie powinno się marnować swojego cennego czasu na wymyślanie wynalazków, które mają większe prawdopodobieństwo zniszczenia królestwa, a nie jego obrony. Ona sama nie potrzebuje nikogo innego, aby chronić królową, również potrzebuje też dokładnych danych, aby wiedzieć, gdzie córka królowej teraz przebywa. Mało kto wie, ale właśnie teraz osiem amazonek wysłanych przez nią, powinno obserwować Sonnję czekając, aż głupota księżniczki wyjdzie na jaw i będzie należało ją ratować. W międzyczasie istnieją grupy, które potrzebują dziesiątek osób, aby wymyślić jedną broń, której nie potrafią nawet dopracować, aby nie zwróciła się przeciwko im.
Szkoda, że nie mają też w planach wymyślić urządzenia, które zrozumie za nią, jak te wszystkie wynalazki mają w ogóle funkcjonować.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Edit: wersja rozdziału piątego z poprawionymi dialogami. Usuwam wcześniejszy post, aby nikomu nic się nie myliło. Rozdział jest wersją zmienioną, reszta treści postu na samym początku jest bez zmian. Mam nadzieję, że to nie wprowadzi nikogo w konfuzję. Życzę miłej lektury :D
Zgodnie z obietnicą, wlatuje rozdział 5. Co prawda nie jestem przekonana co do jakości dialogów, ponieważ zmieniłam niemal wszystkie kwestie z oryginalnego draftu. Tym bardziej że znowu pisałam je pod wpływem weny, co może się nie okazać korzystne... Mam nadzieję, że wyszły przynajmniej ciut naturalne i logiczne. Wiem również, że w ostatnich rozdziałach zadaję więcej pytań niż odpowiedzi, nie wiem, czy z tym nie przesadziłam, ale w następnym rozdziale obiecuję rozwinąć wątek planu Sonnji.
Dorzucam również dodatek, czyli linki do playlist na YouTubie, do których można czytać. Oczywiście ta muzyka nie należy do mnie. To playlisty, które ostatnio uwielbiam i pasują do klimatu książki. Jak choćby ta z gry Infinity Nikki, która przyznam, była moją pierwszą inspiracją do napisania tej książki, a konkretniej wersja 2.5 "Where All Souls Return". Boneyard był moją podstawą dla Sáráterjah, tak samo, jak stroje dodane do tej wersji, jak i te spoza niej. Nawet mi trudno uwierzyć, że patrząc się tylko na suknie i otoczenie wokół można wymyślić całą powieśćmruga
Podrzucam tutaj linki i życzę miłej lektury❤️
Link 1: https://youtu.be/Kv2xoRGIKzc?si=GoPkFciF7kpMGKym
Link 2: https://youtu.be/vqfU0SGV1tw?si=QdAfRSe1sOgHrPTW
Link 3: https://youtu.be/z9ETiCG3dv4?si=l2wZMiqKnHEb1kkN
Rozdział 5: Odbicie w krzywym lustrze
Szkoda również, że nie wymyślono urządzenia do zamykania księżniczek w klatkach. Wzdychając ciężko Evenesja złapała Sonnję, zanim ta przeskoczyła przez mur o świcie.
-Jaśnie pani - łapie ją za ramię – obawiam się, że to najwyższy czas, aby w końcu wyrosnąć od ucieczek.
-Proszę mnie puścić! – Sonnja na siłę stara się nie użyć gorszych słów do niej.
-A ja chcę proszę, aby księżniczka najpierw udała się do jej swej matki.
-Wydałam ci rozkaz!
-Ja już otrzymałam rozkaz od królowej, pani. Proszę tego nie utrudniać.
Sonnja bardzo chciałaby, aby Evenesja była po jej stronie. Tak naprawdę jest ona niezwykle oddana swojej królowej, a przynajmniej to stara się udowodnić na wszelkie sposoby. Sama jej jednak nie ufa. Nie po tym, co miało miejsce dziesięć lat temu.
-Proszę oddychać. Wasza wysokość nie idzie na egzekucję - mówi, uświadamiając jej, że z tłumionej wściekłości wstrzymała oddech.
-Nie mogę być tego pewna, pani... W końcu skąd mogę wiedzieć, że prowadzisz mnie właśnie do niej?
-Wciąż wątpisz w moją lojalność?
-Po zdradzie Eny? Nigdy. Ani tobie, ani żadnej innej pierwszej amazonce.
-Nie mamy dowodów na jej zdradę.
-Ani na twoją wierność. Tym bardziej że sama wywodzisz się od amazonek, pani.
-Przecież się szkoliłam wśród nich.
-Mówię o pierwotnym klanie, który został podporządkowany temu królestwu.
-Ktoś jeszcze o nim pamięta?
-Oczywiście. Do dziś przecież śpiewa się o waszej nienawiści do mężczyzn i tym, co robiłyście ze swoimi synami.
-Nie ma żadnych nas. Proszę nauczyć się odróżniać przeszłość od teraźniejszości, jaśnie pani. I proszę nie robić mi wykładu z historii.
-Ależ ja świetnie potrafię ją odróżniać. Proszę jednak zauważyć, że ród Blömværtne do dziś jest dla was nad wyraz uprzejmy. W końcu na waszą cześć nazwano straż królowej. Ale przez lata nie widziałam, aby żadna z was się odwdzięczyłam za tą litość.
-Jesteśmy posłuszne twej matce i liczymy na świetlistą przyszłość. To nie wystarcza?
-Dobrze pani wie, że puste słowa o niczym nie świadczą. I prosiłabym, aby przestała mnie pani traktować, jak swoje jedyne zmartwienie, gdyż raczej nim nie jestem, zgadza się?
-Oczywiście – przyznaje – Jeśli mogę i ja o coś prosić, to o pozwolenie na poprawienie twojej fryzury wasza miłość. Lepiej abyś mogła godniej stanąć przed swą matką.
Sonnja tylko wypuszcza z siebie powietrze, ale pozwala poprawić sobie włosy. Nigdy by kogoś takiego, jak Evenesję nie podejrzewała o umiejętności dobierania ubrań, czy układania fryzur. Nie można jej jednak odmówić, że jak na kogoś, kto codziennie trenuje w koszarach, zawsze wygląda nieskazitelnie.
Razem zaczęły przemierzać długie, białe korytarze o wysokich sufitach i oknach zdobionymi witrażami. Kryształowe żyrandole odbijają światło słońca, rozświetlając je jakby same nim były. Po drodze mijają damy dworu, damy komnatowe, Amazonki oraz służbę czyszcząca każdy kąt. Wszystkie kłaniają się przed nimi, okazując szacunek dla ich pozycji. Niestety plotki o ucieczkach Sonnji roznoszą się po pałacu niczym wichura. Już od dawna pikanteria podśpiewuje o tajemniczym romansie księżniczki. Tej części dworu obydwie nie znoszą najbardziej. A to tylko kwestia czasu, kiedy rozniosą się one na miasto. Bowiem wszystkie ściany posiadają uszy.
W końcu docierają do zdobionych płaskorzeźbami drzwi prowadzących do komnat królowej. Dwie Amazonki otwarły przed nimi drzwi na widok księżniczki. Królowa lubi spożywać posiłki samej, ale zawsze towarzyszy jej dama, której obowiązkiem jest kosztowanie potraw przed królową. Stało się to obowiązkiem dam komnatowych w ciągu ostatnich tygodni ze względu na burzliwą sytuację i niepokoje rosnące na terenie zamku.
Po wejściu do ogrodu zimowego Evenesja kłania się nisko przed swoją władczynią.
-Moja pani, przyprowadziłam jej książęcą mość, zgodnie z życzeniem.
-Dziękuję. Możesz odejść – odpowiada, nie podnosząc wzroku z modlitewnika i wskazuje córce, aby usiadła naprzeciwko siebie.
Kiedy Evenesja odeszła, zapanowała grobowa cisza. Przez cały ten czas, obie nie podnoszą na siebie wzroku. W końcu monarchini decyduje się sama rozpocząć rozmowę, choć liczyła na to, że Sonnja ją rozpocznie.
-Nie masz mi nic do powiedzenia? - skupia wzrok na córce.
-A o czym mam mówić? I tak już wszystko wiesz.
- Nie wstyd ci Sonnjo? Śmiesz do mnie mówić z takim lekceważeniem?
-Niczego się nie wstydzę matko. Nie lekceważę twoich słów, ani twoich obaw. Chcę ci tylko udowodnić, że się mylisz.
-To spójrz na mnie! - z głosu jasno można wywnioskować, że królową targają emocje, które ledwo jest w stanie ukryć pod swoim zimnym obliczem – Co takiego chcesz mi udowodnić? Dobrze wiesz, ile dla ciebie zrobiłam. To dzięki mnie masz wiedzę i wszystkie swoje księgi, najlepszych profesorów oraz guwernantki w królestwie. Pozwoliłam ci ubierać się i zaręczyć się, z kim zechcesz. Dałam ci dwór, który nie tylko będzie ci służył, ale który będzie ci drogi i bezpieczny. A ty kłamiesz i przewracasz oczami i śmiesz mnie pouczać? Masz być królową, a uciekasz jak zwykła wieśniaczka! Jak to chcesz mi wytłumaczyć?
Sonnja czuje, jak gula stanęła jej w gardle. Tylko pod wpływem prawdziwych emocji jej matka tyle mówiła. Wie, że jeśli teraz się nie obroni może nie zobaczyć Kierana i królestwa przez wiele następnych miesięcy, a co za tym idzie, nie będzie mogła im wszystkim pomóc.
-Matko... Przyznaję, że nie ostatnio nie traktowałam cię jak należy – mówi drżącym głosem - Zdaję sobie sprawę, że moje ostatnie zachowanie wywołuje niemałe kontrowersje. Jednakże i ja chcę usłyszeć od ciebie, dlaczego nic nie robisz w sprawie narastającej śmiertelności w Ingeretür. Dlaczego mówisz, że wszystko jest w porządku?
-Zrozumiesz w swoim czasie.
-To znaczy? Jak przejmę tron? Co on ma z tym wspólnego?
-Powinnaś wiedzieć, że wprowadzanie jakichkolwiek działań wymaga czasu.
-Tak wiem... Mam jednak przeczucie, że my właśnie nie mamy czasu.
-Do czego?
-Coś się zbliża... Nie wiem, dlaczego, ale słyszę głosy... Mówiące, że muszę się pośpieszyć.
znalazłam rozwiązanie, które jest ryzykowne, jednak uważam, że warto je podjąć. Przeczytałam w księgach, że jest pewna osoba...
-Córko, dobrze wiesz, że fantazyjne idee są zgubne. Dlaczego też nic nie powiedziałaś o tych głosach? Należy to przecież przedyskutować z Najwyższą Kapłanką.
-Matko, to na pewno nie ma nic wspólnego z religią... - stara się unikać stwierdzenia, jak bardzo nie lubi Najwyższej Kapłanki - Chcę, tylko abyś mnie w końcu wysłuchała. Ja naprawdę znalazłam rozwiązanie! Należy odszukać Smoczą Wiedźmę i...
-Nie wypowiadaj imienia tej przeklętej kobiety!
-W przeszłości nie mówiono o niej jak o czarownicy. Była ostatnią, która widziała Heksegora. Może być kluczem do rozwiązania Klątwy. Może to od samego początku była naszym celem? Odnaleźć ją i przejść co w rodzaju próby. Ta Klątwa musi być do odczynienia!
-Wystarczy!
Już od dawna nikt nie usłyszał krzyku królowej. O ile w ogóle kiedyś ktokolwiek go słyszał. Sonnja zdaje sobie z załamaniem sprawę, że próba przekonania matki, do czegokolwiek była od początku skazana na porażkę.
-Też tak uważam - wstaje, starając się powstrzymać łzy i energicznym marszem wychodzi z ogrodu, czując jak całe ciało jej przy tym drętwieje.
Królowa jest w na tyle wielkim szoku, że nie zdołała zawołać straży, aby ją zatrzymać, a dama dworu wciąż siedzi obok niej patrząc się na stół w milczeniu. Jednak emocje Sonnji wychodzą na wszelkie możliwe sposoby od pojedynczych krzyków, poprzez niekontrolowane, gwałtowne ruchy.
Wie, że musi wdrożyć swój własny plan ocalenia królestwa - niestety czuje się teraz bardziej samotna i bezsilna niż kiedykolwiek wcześniej.
Zgodnie z obietnicą, wlatuje rozdział 5. Co prawda nie jestem przekonana co do jakości dialogów, ponieważ zmieniłam niemal wszystkie kwestie z oryginalnego draftu. Tym bardziej że znowu pisałam je pod wpływem weny, co może się nie okazać korzystne... Mam nadzieję, że wyszły przynajmniej ciut naturalne i logiczne. Wiem również, że w ostatnich rozdziałach zadaję więcej pytań niż odpowiedzi, nie wiem, czy z tym nie przesadziłam, ale w następnym rozdziale obiecuję rozwinąć wątek planu Sonnji.
Dorzucam również dodatek, czyli linki do playlist na YouTubie, do których można czytać. Oczywiście ta muzyka nie należy do mnie. To playlisty, które ostatnio uwielbiam i pasują do klimatu książki. Jak choćby ta z gry Infinity Nikki, która przyznam, była moją pierwszą inspiracją do napisania tej książki, a konkretniej wersja 2.5 "Where All Souls Return". Boneyard był moją podstawą dla Sáráterjah, tak samo, jak stroje dodane do tej wersji, jak i te spoza niej. Nawet mi trudno uwierzyć, że patrząc się tylko na suknie i otoczenie wokół można wymyślić całą powieśćmruga
Podrzucam tutaj linki i życzę miłej lektury❤️
Link 1: https://youtu.be/Kv2xoRGIKzc?si=GoPkFciF7kpMGKym
Link 2: https://youtu.be/vqfU0SGV1tw?si=QdAfRSe1sOgHrPTW
Link 3: https://youtu.be/z9ETiCG3dv4?si=l2wZMiqKnHEb1kkN
Rozdział 5: Odbicie w krzywym lustrze
Szkoda również, że nie wymyślono urządzenia do zamykania księżniczek w klatkach. Wzdychając ciężko Evenesja złapała Sonnję, zanim ta przeskoczyła przez mur o świcie.
-Jaśnie pani - łapie ją za ramię – obawiam się, że to najwyższy czas, aby w końcu wyrosnąć od ucieczek.
-Proszę mnie puścić! – Sonnja na siłę stara się nie użyć gorszych słów do niej.
-A ja chcę proszę, aby księżniczka najpierw udała się do jej swej matki.
-Wydałam ci rozkaz!
-Ja już otrzymałam rozkaz od królowej, pani. Proszę tego nie utrudniać.
Sonnja bardzo chciałaby, aby Evenesja była po jej stronie. Tak naprawdę jest ona niezwykle oddana swojej królowej, a przynajmniej to stara się udowodnić na wszelkie sposoby. Sama jej jednak nie ufa. Nie po tym, co miało miejsce dziesięć lat temu.
-Proszę oddychać. Wasza wysokość nie idzie na egzekucję - mówi, uświadamiając jej, że z tłumionej wściekłości wstrzymała oddech.
-Nie mogę być tego pewna, pani... W końcu skąd mogę wiedzieć, że prowadzisz mnie właśnie do niej?
-Wciąż wątpisz w moją lojalność?
-Po zdradzie Eny? Nigdy. Ani tobie, ani żadnej innej pierwszej amazonce.
-Nie mamy dowodów na jej zdradę.
-Ani na twoją wierność. Tym bardziej że sama wywodzisz się od amazonek, pani.
-Przecież się szkoliłam wśród nich.
-Mówię o pierwotnym klanie, który został podporządkowany temu królestwu.
-Ktoś jeszcze o nim pamięta?
-Oczywiście. Do dziś przecież śpiewa się o waszej nienawiści do mężczyzn i tym, co robiłyście ze swoimi synami.
-Nie ma żadnych nas. Proszę nauczyć się odróżniać przeszłość od teraźniejszości, jaśnie pani. I proszę nie robić mi wykładu z historii.
-Ależ ja świetnie potrafię ją odróżniać. Proszę jednak zauważyć, że ród Blömværtne do dziś jest dla was nad wyraz uprzejmy. W końcu na waszą cześć nazwano straż królowej. Ale przez lata nie widziałam, aby żadna z was się odwdzięczyłam za tą litość.
-Jesteśmy posłuszne twej matce i liczymy na świetlistą przyszłość. To nie wystarcza?
-Dobrze pani wie, że puste słowa o niczym nie świadczą. I prosiłabym, aby przestała mnie pani traktować, jak swoje jedyne zmartwienie, gdyż raczej nim nie jestem, zgadza się?
-Oczywiście – przyznaje – Jeśli mogę i ja o coś prosić, to o pozwolenie na poprawienie twojej fryzury wasza miłość. Lepiej abyś mogła godniej stanąć przed swą matką.
Sonnja tylko wypuszcza z siebie powietrze, ale pozwala poprawić sobie włosy. Nigdy by kogoś takiego, jak Evenesję nie podejrzewała o umiejętności dobierania ubrań, czy układania fryzur. Nie można jej jednak odmówić, że jak na kogoś, kto codziennie trenuje w koszarach, zawsze wygląda nieskazitelnie.
Razem zaczęły przemierzać długie, białe korytarze o wysokich sufitach i oknach zdobionymi witrażami. Kryształowe żyrandole odbijają światło słońca, rozświetlając je jakby same nim były. Po drodze mijają damy dworu, damy komnatowe, Amazonki oraz służbę czyszcząca każdy kąt. Wszystkie kłaniają się przed nimi, okazując szacunek dla ich pozycji. Niestety plotki o ucieczkach Sonnji roznoszą się po pałacu niczym wichura. Już od dawna pikanteria podśpiewuje o tajemniczym romansie księżniczki. Tej części dworu obydwie nie znoszą najbardziej. A to tylko kwestia czasu, kiedy rozniosą się one na miasto. Bowiem wszystkie ściany posiadają uszy.
W końcu docierają do zdobionych płaskorzeźbami drzwi prowadzących do komnat królowej. Dwie Amazonki otwarły przed nimi drzwi na widok księżniczki. Królowa lubi spożywać posiłki samej, ale zawsze towarzyszy jej dama, której obowiązkiem jest kosztowanie potraw przed królową. Stało się to obowiązkiem dam komnatowych w ciągu ostatnich tygodni ze względu na burzliwą sytuację i niepokoje rosnące na terenie zamku.
Po wejściu do ogrodu zimowego Evenesja kłania się nisko przed swoją władczynią.
-Moja pani, przyprowadziłam jej książęcą mość, zgodnie z życzeniem.
-Dziękuję. Możesz odejść – odpowiada, nie podnosząc wzroku z modlitewnika i wskazuje córce, aby usiadła naprzeciwko siebie.
Kiedy Evenesja odeszła, zapanowała grobowa cisza. Przez cały ten czas, obie nie podnoszą na siebie wzroku. W końcu monarchini decyduje się sama rozpocząć rozmowę, choć liczyła na to, że Sonnja ją rozpocznie.
-Nie masz mi nic do powiedzenia? - skupia wzrok na córce.
-A o czym mam mówić? I tak już wszystko wiesz.
- Nie wstyd ci Sonnjo? Śmiesz do mnie mówić z takim lekceważeniem?
-Niczego się nie wstydzę matko. Nie lekceważę twoich słów, ani twoich obaw. Chcę ci tylko udowodnić, że się mylisz.
-To spójrz na mnie! - z głosu jasno można wywnioskować, że królową targają emocje, które ledwo jest w stanie ukryć pod swoim zimnym obliczem – Co takiego chcesz mi udowodnić? Dobrze wiesz, ile dla ciebie zrobiłam. To dzięki mnie masz wiedzę i wszystkie swoje księgi, najlepszych profesorów oraz guwernantki w królestwie. Pozwoliłam ci ubierać się i zaręczyć się, z kim zechcesz. Dałam ci dwór, który nie tylko będzie ci służył, ale który będzie ci drogi i bezpieczny. A ty kłamiesz i przewracasz oczami i śmiesz mnie pouczać? Masz być królową, a uciekasz jak zwykła wieśniaczka! Jak to chcesz mi wytłumaczyć?
Sonnja czuje, jak gula stanęła jej w gardle. Tylko pod wpływem prawdziwych emocji jej matka tyle mówiła. Wie, że jeśli teraz się nie obroni może nie zobaczyć Kierana i królestwa przez wiele następnych miesięcy, a co za tym idzie, nie będzie mogła im wszystkim pomóc.
-Matko... Przyznaję, że nie ostatnio nie traktowałam cię jak należy – mówi drżącym głosem - Zdaję sobie sprawę, że moje ostatnie zachowanie wywołuje niemałe kontrowersje. Jednakże i ja chcę usłyszeć od ciebie, dlaczego nic nie robisz w sprawie narastającej śmiertelności w Ingeretür. Dlaczego mówisz, że wszystko jest w porządku?
-Zrozumiesz w swoim czasie.
-To znaczy? Jak przejmę tron? Co on ma z tym wspólnego?
-Powinnaś wiedzieć, że wprowadzanie jakichkolwiek działań wymaga czasu.
-Tak wiem... Mam jednak przeczucie, że my właśnie nie mamy czasu.
-Do czego?
-Coś się zbliża... Nie wiem, dlaczego, ale słyszę głosy... Mówiące, że muszę się pośpieszyć.
znalazłam rozwiązanie, które jest ryzykowne, jednak uważam, że warto je podjąć. Przeczytałam w księgach, że jest pewna osoba...
-Córko, dobrze wiesz, że fantazyjne idee są zgubne. Dlaczego też nic nie powiedziałaś o tych głosach? Należy to przecież przedyskutować z Najwyższą Kapłanką.
-Matko, to na pewno nie ma nic wspólnego z religią... - stara się unikać stwierdzenia, jak bardzo nie lubi Najwyższej Kapłanki - Chcę, tylko abyś mnie w końcu wysłuchała. Ja naprawdę znalazłam rozwiązanie! Należy odszukać Smoczą Wiedźmę i...
-Nie wypowiadaj imienia tej przeklętej kobiety!
-W przeszłości nie mówiono o niej jak o czarownicy. Była ostatnią, która widziała Heksegora. Może być kluczem do rozwiązania Klątwy. Może to od samego początku była naszym celem? Odnaleźć ją i przejść co w rodzaju próby. Ta Klątwa musi być do odczynienia!
-Wystarczy!
Już od dawna nikt nie usłyszał krzyku królowej. O ile w ogóle kiedyś ktokolwiek go słyszał. Sonnja zdaje sobie z załamaniem sprawę, że próba przekonania matki, do czegokolwiek była od początku skazana na porażkę.
-Też tak uważam - wstaje, starając się powstrzymać łzy i energicznym marszem wychodzi z ogrodu, czując jak całe ciało jej przy tym drętwieje.
Królowa jest w na tyle wielkim szoku, że nie zdołała zawołać straży, aby ją zatrzymać, a dama dworu wciąż siedzi obok niej patrząc się na stół w milczeniu. Jednak emocje Sonnji wychodzą na wszelkie możliwe sposoby od pojedynczych krzyków, poprzez niekontrolowane, gwałtowne ruchy.
Wie, że musi wdrożyć swój własny plan ocalenia królestwa - niestety czuje się teraz bardziej samotna i bezsilna niż kiedykolwiek wcześniej.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
W końcu dodaję rozdział 6!
Tutaj poznacie jeszcze jedną osobę blisko Sonnji oraz jej zamiary po tym, co wydarzyło się we wcześniejszym rozdziale. Powiem Wam tylko, że nie udało jej się opanować emocji, po rozmowie z matką. Jest to też najdłuższy, na razie rozdział, bo zajął całe trzy strony A4 i przez kolejne parę rozdziałów ta długość będzie się utrzymywać.
W zapasie mam jeszcze trzy rozdziały, które muszę poprawić, a dalsze czekają na napisanie. Byłyby 4, gdyby nie fakt, że niestety rozdział dziesiąty mi się nie spodobał... Poprawię go jednak ze względu na to, że naprawdę dbam o jakoś swoich książek, nie zależnie czy mi się tego chce, czy nie.
Was na razie zostawiam z tym rozdziałem i jak zawsze, życzę miłej lektury❤️
Rozdział 6: Przyjaźń między wierszami
Na szczęście wciąż ma kogoś, kto rzadko ją zawodzi.
-Shadow! - gwałtownie otwiera drzwi do swojej komnaty. Dziewczyna o fioletowych włosach leżąca w jej łożu podskakuje półprzytomna i staje na równe nogi.
-JESTEM! - wrzasnęła przerażona – Pani Lumino, błagam o przebaczenie. Wyjaśnię swoją obecność tylko...
-Shadow, znowu mylisz swoje pracodawczynie.
Dziewczyna przetarła lekko zaczerwienione oczy i po chwili doszło do niej, do kogo mówi.
-Wasza wysokość – wypuszcza powietrze z siebie i kłania się – z całym szacunkiem, proszę następnym razem tak nie robić!
-Obiecuję, że to ostatni raz, kiedy prosiłam cię, abyś mnie udawała. Ta sztuczka i tak już nie zadziała, bo matka już wszystko wie – Sonnja czuje, jak drga jej całe ciało – Teraz chcę, abyś mi pomogła. Muszę odnaleźć tę księgę.
-Co odnaleźć? - krzywi się starając się odzyskać zmysły, ale ona już zaczęła przegrzebywać swoje regały - Wasza wysokość... Prosiłabym... Przynajmniej wyjaśnić, o co chodzi.
Sonnja jednak nie zwraca uwagi na nią, pomimo że sama prosiła ją o pomoc. Jest tak pochłonięta kartkowaniem niemal każdej ze swoich książek, nie zdaje się przy tym odcięta od całego świata. Przez moment jej zachowanie przypomina bezbłędnie działającą maszynę, która dopiero co została skonstruowana. W końcu udaje jej się znaleźć tą, której szukała. To jedna z najstarszych w jej księgozbiorze, którą otwiera na ostatnich stronach, pokazując ją Shadow.
-Popatrz: Smocza Pani, to ostatnia z panien, które widziały naszego Prawdziwego Władcę, który nakazał jej czekać na Swój powrót na wzgórzu dzielącym nasz świat od Jego Świętego Domu. Nasi przodkowie wierzyli, że jest jedyną osobą, której powierzył jej swą moc. Czyli kiedyś wierzono, że była święta, a dzisiaj mówimy o niej, jak o wiedźmie. Myślimy, że została wygnana na dalekie południe w góry, których najwyższy szczyt ma być jej osamotnionym więzieniem. Autor sprecyzował, że znajduje się on na północnym wschodzie i tam znajdują się, według wierzeń Święte Ziemie. Nie jestem pewna, jak prawdziwa jest informacja o powierzeniu jej boskich mocy, ale czuję, że to właśnie tam trzeba zacząć szukać sposoby na zdjęcie klątwy. Odnalezienie Smoczej Wiedźmy to nasza jedyna szansa na przetrwanie!
Shadow patrzy się na nią spojrzeniem, mówiącym, że nie potrafi zrozumieć, jakim cudem wymówiła to wszystko na jednym wydechu i że niczego z tego nie zrozumiała.
-Wasza miłość... Może przyniosę najpierw śniadanie, a potem...
-Możesz je zjeść za mnie. Mam pełno pracy.
-Pani, nie może pani pracować z pustym żołądkiem. To nie jest zdrowe!
Sonnja jednak tylko siada na swoje łóżko, wyciąga z kufra przy nim stos map i na głos zaczęła je analizować.
-Najbezpieczniej będzie, jeśli pójdę w dłuż pól, ale to zajmie wieki. Łatwiej udać się do najdalszego na południe zamku i stamtąd kierować się na wschód, ale chodzenie po szlaku górskim również może być niebezpieczne dla jednej osoby. Może...
Nagle ktoś zapukał do drzwi. Shadow szybko przeczesuje palcami włosy, aby jakoś je ułożyć. Jest tylko zwykłą damą dworu, przygarniętą z ubogiej rodziny. Do pałacu trafiła wyłącznie dzięki szczęściu i małej Sonnji, która przebłagała swoją matkę. Pod okiem Luminy nauczyła się pisać i czytać, ale daleko jej do prawdziwej wiedzy. To głównie jej zawdzięcza, że może pracować, jako jej dama dworu, pomimo że dzięki temu miała dwa razy więcej pracy niż inne damy.
Bierze głęboki wdech, aby ze spokojem otworzyć drzwi. Jednak nie potrafi go wypuścić widząc, kto za nimi stoi.
-Czy zastałam jej książęcą mość? - pyta Lumina wbijając w nią wzrok.
Shadow naprawdę chce skłamać, aby nie pogarszać sytuacji, niestety Sonnja wciąż pogrążona w swoich badaniach mówi do siebie za głośno. Jedyne co może zrobić to nie pozwolić, aby Lumina dowiedziała się, o czym mówi.
-Tak pani. Za chwilę ją zawołam – odpowiada kłaniając się.
-To nie będzie konieczne.
To nowość. Mówi do siebie w myślach. O Najświętszy! Tylko mi nie mów, że chodzi o mnie. Czy ona już wie, że udawałam księżniczkę wieczorami, aby dać ją kryć podczas jej nieobecności w pałacu? No to już po mnie!
-Proszę, abyś przekazała jej wiadomość od jej wysokości– Shadow w głowie usłyszała głośnie uffff – Królowa już wie, kim jest wybranek jej książęcej mości. Młodzieniec zostanie odeskortowany tutaj jeszcze dzisiaj. Nasza pani chce, abyś przygotowała księżniczkę na obiad o pierwszej w południe. Prosi cię, abyś również dołączyła do przygotowań wesela, które odbędzie się za dwa tygodnie.
-Wesela? - otwiera szeroko oczy?
-Coś taka zdziwiona droga panno? Mam nadzieję, że to przez stan, w którym cię zastałam.
Shadow zerknęła na siebie, przypominając sobie, że wciąż jest w koszuli nocnej. A to oznaczało dla Luminy tylko jedno - dziewczyna zaspała do pracy. Już dawno miała zaścielić łoże Sonnji, przynieść jej śniadanie i suknie, a teraz miała pędzić, aby zrobić pranie. Ona dobrze wie, że jednym z grzechów głównych jest irytowanie pierwszej damy królowej.
-Oczywiście. Proszę o wybaczenie pani. Już się wszystkim zajmuję. Proszę pozwolić mi wciąż żyć! - kłania się nisko.
Lumina patrzy na nią sceptycznym i znudzonym spojrzeniem.
-Mam nadzieję, że będziesz żyła, bo w niebie cię jeszcze nie potrzebują, w przeciwieństwie do mnie.
-Oczywiście pani!
Lumina tylko nieznacznie kręci głową i odchodzi w głąb korytarza. Shadow zamyka drzwi i opiera się o nie, rozglądając się, jakby faktycznie odeszło z niej życie po sypialni.
Komnata Sonnji z jednej strony przypomina miniaturową bibliotekę, a z drugiej wystawę bogato zdobionych okien. Za jej suknie w znajdującej się obok garderobie mogłaby wybudować uczelnię swojego imienia (taka opcja jest całkiem prawdopodobna). Tym bardziej, że tylko skromne dodatki czynią ją naprawdę piękną, a jako jej dama, wie o tym najlepiej. Jej wiedza się na tym nie kończy, bo doskonale zdaje sobie sprawę, że zawsze, kiedy wieczorem zanosi jej kolację, musi posprzątać całą komnatę z rozrzuconych ksiąg, map i czytać wszystko, co znajduje się na rozrzuconych kartkach papieru, gdyż stanowią najcenniejszy skarb księżniczki, czyli jej autorskie, nawet nie zbyt złe powieści, które chowa przed matką.
Widząc, że księżniczka wciąż jest pogrążona w swojej pracy i nie wie, kto przyszedł, decyduje się na ryzykowny ruch.
-Och, zgrozo, już po mnie! Powieszą mnie i spalą na stosie jednocześnie! Tylko po to, aby wydobyć ze mnie informacje, gdzie moja mama chowa swą jedyną krowę na mleko!
Sonnja podskakuje na łóżku i patrzy się na nią z niedowierzaniem.
-Słucham?
-Przepraszam. Jednak jaśnie pani wie, że to jedyny sposób, aby zwrócić twoją uwagę.
-Wypraszam sobie! Jestem skupiona na otoczeniu, jak tylko się da!
-Szanowna dama Lumina kazała mi przekazać, abyś szykowała się na obiad ze swym ukochanym. A później będziemy musiały zamówić dla ciebie suknię ślubną.
Sonnja wciąż wyglądała, jakby nic do niej nie docierało.
-To nie jest śmieszne Shadow. Masz zakaz mówienia głupich żartów.
-Niestety żadne z moich słów, to nie żart, pani. Wręcz przeciwnie, twa matka dowiedziała się, do kogo udajesz się po nocach i kazała go tu sprowadzić. Według pani Luminy, panicz przybędzie jeszcze dzisiaj.
Sonnja pobladła na twarzy i przez chwilę siedzi w milczeniu.
-Jakim cudem? - szepcze do siebie – Przecież... Nie da się od razu wyczuć czaru kwiatów mgły... Chodziłam tajemnymi korytarzami i chowałam się z nim w jaskiniach i tylko... Nie. Nie wierzę. Nie uwierzę na to, że moja matka kazała mnie szpiegować. Wiesz coś na ten temat? - obraca się do niej z ogniem w oczach, co wprawiło ją w osłupienie – Wiesz, czy nie?!
-Oczywiście, że nie! Przecież nawet, jak kogokolwiek wysyłała po ciebie pani, to ja już dawno spałam - ups, mówi w myślach do siebie. To nie jest najlepszy wykręt.
-Szpiegowała mnie... To nazywa miłością? To wszystko jest tylko inną formą więzienia. Czy kiedy rodzic kocha dziecko, to każe je obserwować? Jak przestępcę?
-Ja... N-n-nie mam pojęcia pani. - już jej wystarczy, że Lumina na pewno zabierze ją jeszcze na stronę i spoliczkuje za niesubordynację.
Rety... Shadow obserwuje, jak Sonnja podchodzi do okna i patrzy się w dal z lekko łzawiącymi oczami. Może powinnam powiedzieć, że... Przynajmniej, że jest młody i przystojny, dobrze zbudowany i świetnie śpiewa. Taki zawsze jest lepszy od starego dziada. Albo... Albo po prostu zacznę jej prawić, że jest najmądrzejsza we wszechświecie.
-Pani – postanawia spróbować ostatniej opcji – Wiem, że masz absolutną rację. Jest wasza mość pełna pasji, wiedzą i umiejętnościami, że... - przerywała, gdy tylko widzi jej spojrzenie – Nie wychodzi mi to?
-W żadnym stopniu – krzywi się – powinnaś wiedzieć, że przecież nie znoszę takich pochwał. Są mi zbędne. Potrzebuję tylko twojej pomocy.
-Pomocy? - nerwowo zaczyna bawić się palcami.
-To będzie ryzykowne, ale obiecuję, że warto spróbować. Spełnię obietnicę, którą złożyłam ci dawno temu.
-Słucham?
-Wiesz, gdzie trzymam swoje oszczędności. Będą twoje, jeśli pomożesz mi narzucić czar oślepienia słonecznego.
-Przepraszam pani, ale jaki czar?
-Przez krótką chwilę światło słońca odbijające się od wszystkiego, co możliwe. Tak stanie się ono oślepiające na tyle, aby mało kto w zamku był w stanie cokolwiek zobaczyć. Wtedy ucieknę i chcę to zrobić jeszcze dzisiaj w nocy.
-Dzisiaj?! - omal nie zachłysnęła się powietrzem, a i tak nie potrafi zrozumieć, o czym ona mówi. A raczej nie potrafi uwierzyć, że w tym momencie jest śmiertelnie poważna.
-Zrozum mnie Shadow, to jedyna szansa na ratunek, zanim moja matka do reszty oszaleje na punkcie mojego bezpieczeństwa. Obiecuję, że tobie nic nie będzie. Weźmiesz pieniądze, potem uciekniemy razem i rozejdziemy się po drodze. Wrócić, jak najszybciej do matki i udajcie się na zachód. Po paru dniach spędzonych w przydrożnych karczmach w końcu dotrzecie na żyzne gleby, gdzie możecie osiąść. To ziemie, które przez lata były zasypywane magmą, z teraz nieaktywnego już wulkanu. To najlepsze ziemie pod uprawę. Wtedy możesz liczyć, że kiedyś znowu się spotkamy, tylko ty już będziesz zamożną właścicielką kilku folwarków.
Shadow wie, że na tę informację może zareagować tylko w jeden sposób.
-Że co proszę?! Jaśnie pani, to jest szalone (jak cały twój żywot). Po drodze wszystko może pójść źle. I ja mam nawet ot, tak uciec z pieniędzmi?! (Chociaż ta suma jest całkiem wysoka...)
Teraz do Sonnji doszło, że jej idealny plan faktycznie ma dziury. Podobno to wstyd, kiedy pani na dworze okazuje jakiekolwiek uczucia do zwykłej służącej, ale jednak naprawdę lubi Shadow. Można powiedzieć, że jest jej nawet jedyną przyjaciółką.
-Masz rację, ale tak jednak musimy uciec razem. Inaczej amazonki cię złapią cię i tylko Heksegor wie, co ci zrobią. Wiem, że się o mnie martwisz, ale długo szykowałam się na ten dzień. Cokolwiek sobie myślisz, to pewnie są to myślisz rozsądniej ode mnie. Chcę, abyś pogodziła się z tym, że to moja decyzja i już nie zmienię. Proszę, pomóż mi spakować ubrania na wyjazd. Dam ci też parę sukien, abyś mogła z matką od razu wejść w lepsze życie.
Shadow westchnęła, czując, że nie ma wpływu za oszalałą księżniczkę. Zanim jednak zdążyła jej jej wyrazić prawdziwy powód, dla którego tego nie chce, słyszy trzask szkła i pada ogłuszona na podłogę.
Tutaj poznacie jeszcze jedną osobę blisko Sonnji oraz jej zamiary po tym, co wydarzyło się we wcześniejszym rozdziale. Powiem Wam tylko, że nie udało jej się opanować emocji, po rozmowie z matką. Jest to też najdłuższy, na razie rozdział, bo zajął całe trzy strony A4 i przez kolejne parę rozdziałów ta długość będzie się utrzymywać.
W zapasie mam jeszcze trzy rozdziały, które muszę poprawić, a dalsze czekają na napisanie. Byłyby 4, gdyby nie fakt, że niestety rozdział dziesiąty mi się nie spodobał... Poprawię go jednak ze względu na to, że naprawdę dbam o jakoś swoich książek, nie zależnie czy mi się tego chce, czy nie.
Was na razie zostawiam z tym rozdziałem i jak zawsze, życzę miłej lektury❤️
Rozdział 6: Przyjaźń między wierszami
Na szczęście wciąż ma kogoś, kto rzadko ją zawodzi.
-Shadow! - gwałtownie otwiera drzwi do swojej komnaty. Dziewczyna o fioletowych włosach leżąca w jej łożu podskakuje półprzytomna i staje na równe nogi.
-JESTEM! - wrzasnęła przerażona – Pani Lumino, błagam o przebaczenie. Wyjaśnię swoją obecność tylko...
-Shadow, znowu mylisz swoje pracodawczynie.
Dziewczyna przetarła lekko zaczerwienione oczy i po chwili doszło do niej, do kogo mówi.
-Wasza wysokość – wypuszcza powietrze z siebie i kłania się – z całym szacunkiem, proszę następnym razem tak nie robić!
-Obiecuję, że to ostatni raz, kiedy prosiłam cię, abyś mnie udawała. Ta sztuczka i tak już nie zadziała, bo matka już wszystko wie – Sonnja czuje, jak drga jej całe ciało – Teraz chcę, abyś mi pomogła. Muszę odnaleźć tę księgę.
-Co odnaleźć? - krzywi się starając się odzyskać zmysły, ale ona już zaczęła przegrzebywać swoje regały - Wasza wysokość... Prosiłabym... Przynajmniej wyjaśnić, o co chodzi.
Sonnja jednak nie zwraca uwagi na nią, pomimo że sama prosiła ją o pomoc. Jest tak pochłonięta kartkowaniem niemal każdej ze swoich książek, nie zdaje się przy tym odcięta od całego świata. Przez moment jej zachowanie przypomina bezbłędnie działającą maszynę, która dopiero co została skonstruowana. W końcu udaje jej się znaleźć tą, której szukała. To jedna z najstarszych w jej księgozbiorze, którą otwiera na ostatnich stronach, pokazując ją Shadow.
-Popatrz: Smocza Pani, to ostatnia z panien, które widziały naszego Prawdziwego Władcę, który nakazał jej czekać na Swój powrót na wzgórzu dzielącym nasz świat od Jego Świętego Domu. Nasi przodkowie wierzyli, że jest jedyną osobą, której powierzył jej swą moc. Czyli kiedyś wierzono, że była święta, a dzisiaj mówimy o niej, jak o wiedźmie. Myślimy, że została wygnana na dalekie południe w góry, których najwyższy szczyt ma być jej osamotnionym więzieniem. Autor sprecyzował, że znajduje się on na północnym wschodzie i tam znajdują się, według wierzeń Święte Ziemie. Nie jestem pewna, jak prawdziwa jest informacja o powierzeniu jej boskich mocy, ale czuję, że to właśnie tam trzeba zacząć szukać sposoby na zdjęcie klątwy. Odnalezienie Smoczej Wiedźmy to nasza jedyna szansa na przetrwanie!
Shadow patrzy się na nią spojrzeniem, mówiącym, że nie potrafi zrozumieć, jakim cudem wymówiła to wszystko na jednym wydechu i że niczego z tego nie zrozumiała.
-Wasza miłość... Może przyniosę najpierw śniadanie, a potem...
-Możesz je zjeść za mnie. Mam pełno pracy.
-Pani, nie może pani pracować z pustym żołądkiem. To nie jest zdrowe!
Sonnja jednak tylko siada na swoje łóżko, wyciąga z kufra przy nim stos map i na głos zaczęła je analizować.
-Najbezpieczniej będzie, jeśli pójdę w dłuż pól, ale to zajmie wieki. Łatwiej udać się do najdalszego na południe zamku i stamtąd kierować się na wschód, ale chodzenie po szlaku górskim również może być niebezpieczne dla jednej osoby. Może...
Nagle ktoś zapukał do drzwi. Shadow szybko przeczesuje palcami włosy, aby jakoś je ułożyć. Jest tylko zwykłą damą dworu, przygarniętą z ubogiej rodziny. Do pałacu trafiła wyłącznie dzięki szczęściu i małej Sonnji, która przebłagała swoją matkę. Pod okiem Luminy nauczyła się pisać i czytać, ale daleko jej do prawdziwej wiedzy. To głównie jej zawdzięcza, że może pracować, jako jej dama dworu, pomimo że dzięki temu miała dwa razy więcej pracy niż inne damy.
Bierze głęboki wdech, aby ze spokojem otworzyć drzwi. Jednak nie potrafi go wypuścić widząc, kto za nimi stoi.
-Czy zastałam jej książęcą mość? - pyta Lumina wbijając w nią wzrok.
Shadow naprawdę chce skłamać, aby nie pogarszać sytuacji, niestety Sonnja wciąż pogrążona w swoich badaniach mówi do siebie za głośno. Jedyne co może zrobić to nie pozwolić, aby Lumina dowiedziała się, o czym mówi.
-Tak pani. Za chwilę ją zawołam – odpowiada kłaniając się.
-To nie będzie konieczne.
To nowość. Mówi do siebie w myślach. O Najświętszy! Tylko mi nie mów, że chodzi o mnie. Czy ona już wie, że udawałam księżniczkę wieczorami, aby dać ją kryć podczas jej nieobecności w pałacu? No to już po mnie!
-Proszę, abyś przekazała jej wiadomość od jej wysokości– Shadow w głowie usłyszała głośnie uffff – Królowa już wie, kim jest wybranek jej książęcej mości. Młodzieniec zostanie odeskortowany tutaj jeszcze dzisiaj. Nasza pani chce, abyś przygotowała księżniczkę na obiad o pierwszej w południe. Prosi cię, abyś również dołączyła do przygotowań wesela, które odbędzie się za dwa tygodnie.
-Wesela? - otwiera szeroko oczy?
-Coś taka zdziwiona droga panno? Mam nadzieję, że to przez stan, w którym cię zastałam.
Shadow zerknęła na siebie, przypominając sobie, że wciąż jest w koszuli nocnej. A to oznaczało dla Luminy tylko jedno - dziewczyna zaspała do pracy. Już dawno miała zaścielić łoże Sonnji, przynieść jej śniadanie i suknie, a teraz miała pędzić, aby zrobić pranie. Ona dobrze wie, że jednym z grzechów głównych jest irytowanie pierwszej damy królowej.
-Oczywiście. Proszę o wybaczenie pani. Już się wszystkim zajmuję. Proszę pozwolić mi wciąż żyć! - kłania się nisko.
Lumina patrzy na nią sceptycznym i znudzonym spojrzeniem.
-Mam nadzieję, że będziesz żyła, bo w niebie cię jeszcze nie potrzebują, w przeciwieństwie do mnie.
-Oczywiście pani!
Lumina tylko nieznacznie kręci głową i odchodzi w głąb korytarza. Shadow zamyka drzwi i opiera się o nie, rozglądając się, jakby faktycznie odeszło z niej życie po sypialni.
Komnata Sonnji z jednej strony przypomina miniaturową bibliotekę, a z drugiej wystawę bogato zdobionych okien. Za jej suknie w znajdującej się obok garderobie mogłaby wybudować uczelnię swojego imienia (taka opcja jest całkiem prawdopodobna). Tym bardziej, że tylko skromne dodatki czynią ją naprawdę piękną, a jako jej dama, wie o tym najlepiej. Jej wiedza się na tym nie kończy, bo doskonale zdaje sobie sprawę, że zawsze, kiedy wieczorem zanosi jej kolację, musi posprzątać całą komnatę z rozrzuconych ksiąg, map i czytać wszystko, co znajduje się na rozrzuconych kartkach papieru, gdyż stanowią najcenniejszy skarb księżniczki, czyli jej autorskie, nawet nie zbyt złe powieści, które chowa przed matką.
Widząc, że księżniczka wciąż jest pogrążona w swojej pracy i nie wie, kto przyszedł, decyduje się na ryzykowny ruch.
-Och, zgrozo, już po mnie! Powieszą mnie i spalą na stosie jednocześnie! Tylko po to, aby wydobyć ze mnie informacje, gdzie moja mama chowa swą jedyną krowę na mleko!
Sonnja podskakuje na łóżku i patrzy się na nią z niedowierzaniem.
-Słucham?
-Przepraszam. Jednak jaśnie pani wie, że to jedyny sposób, aby zwrócić twoją uwagę.
-Wypraszam sobie! Jestem skupiona na otoczeniu, jak tylko się da!
-Szanowna dama Lumina kazała mi przekazać, abyś szykowała się na obiad ze swym ukochanym. A później będziemy musiały zamówić dla ciebie suknię ślubną.
Sonnja wciąż wyglądała, jakby nic do niej nie docierało.
-To nie jest śmieszne Shadow. Masz zakaz mówienia głupich żartów.
-Niestety żadne z moich słów, to nie żart, pani. Wręcz przeciwnie, twa matka dowiedziała się, do kogo udajesz się po nocach i kazała go tu sprowadzić. Według pani Luminy, panicz przybędzie jeszcze dzisiaj.
Sonnja pobladła na twarzy i przez chwilę siedzi w milczeniu.
-Jakim cudem? - szepcze do siebie – Przecież... Nie da się od razu wyczuć czaru kwiatów mgły... Chodziłam tajemnymi korytarzami i chowałam się z nim w jaskiniach i tylko... Nie. Nie wierzę. Nie uwierzę na to, że moja matka kazała mnie szpiegować. Wiesz coś na ten temat? - obraca się do niej z ogniem w oczach, co wprawiło ją w osłupienie – Wiesz, czy nie?!
-Oczywiście, że nie! Przecież nawet, jak kogokolwiek wysyłała po ciebie pani, to ja już dawno spałam - ups, mówi w myślach do siebie. To nie jest najlepszy wykręt.
-Szpiegowała mnie... To nazywa miłością? To wszystko jest tylko inną formą więzienia. Czy kiedy rodzic kocha dziecko, to każe je obserwować? Jak przestępcę?
-Ja... N-n-nie mam pojęcia pani. - już jej wystarczy, że Lumina na pewno zabierze ją jeszcze na stronę i spoliczkuje za niesubordynację.
Rety... Shadow obserwuje, jak Sonnja podchodzi do okna i patrzy się w dal z lekko łzawiącymi oczami. Może powinnam powiedzieć, że... Przynajmniej, że jest młody i przystojny, dobrze zbudowany i świetnie śpiewa. Taki zawsze jest lepszy od starego dziada. Albo... Albo po prostu zacznę jej prawić, że jest najmądrzejsza we wszechświecie.
-Pani – postanawia spróbować ostatniej opcji – Wiem, że masz absolutną rację. Jest wasza mość pełna pasji, wiedzą i umiejętnościami, że... - przerywała, gdy tylko widzi jej spojrzenie – Nie wychodzi mi to?
-W żadnym stopniu – krzywi się – powinnaś wiedzieć, że przecież nie znoszę takich pochwał. Są mi zbędne. Potrzebuję tylko twojej pomocy.
-Pomocy? - nerwowo zaczyna bawić się palcami.
-To będzie ryzykowne, ale obiecuję, że warto spróbować. Spełnię obietnicę, którą złożyłam ci dawno temu.
-Słucham?
-Wiesz, gdzie trzymam swoje oszczędności. Będą twoje, jeśli pomożesz mi narzucić czar oślepienia słonecznego.
-Przepraszam pani, ale jaki czar?
-Przez krótką chwilę światło słońca odbijające się od wszystkiego, co możliwe. Tak stanie się ono oślepiające na tyle, aby mało kto w zamku był w stanie cokolwiek zobaczyć. Wtedy ucieknę i chcę to zrobić jeszcze dzisiaj w nocy.
-Dzisiaj?! - omal nie zachłysnęła się powietrzem, a i tak nie potrafi zrozumieć, o czym ona mówi. A raczej nie potrafi uwierzyć, że w tym momencie jest śmiertelnie poważna.
-Zrozum mnie Shadow, to jedyna szansa na ratunek, zanim moja matka do reszty oszaleje na punkcie mojego bezpieczeństwa. Obiecuję, że tobie nic nie będzie. Weźmiesz pieniądze, potem uciekniemy razem i rozejdziemy się po drodze. Wrócić, jak najszybciej do matki i udajcie się na zachód. Po paru dniach spędzonych w przydrożnych karczmach w końcu dotrzecie na żyzne gleby, gdzie możecie osiąść. To ziemie, które przez lata były zasypywane magmą, z teraz nieaktywnego już wulkanu. To najlepsze ziemie pod uprawę. Wtedy możesz liczyć, że kiedyś znowu się spotkamy, tylko ty już będziesz zamożną właścicielką kilku folwarków.
Shadow wie, że na tę informację może zareagować tylko w jeden sposób.
-Że co proszę?! Jaśnie pani, to jest szalone (jak cały twój żywot). Po drodze wszystko może pójść źle. I ja mam nawet ot, tak uciec z pieniędzmi?! (Chociaż ta suma jest całkiem wysoka...)
Teraz do Sonnji doszło, że jej idealny plan faktycznie ma dziury. Podobno to wstyd, kiedy pani na dworze okazuje jakiekolwiek uczucia do zwykłej służącej, ale jednak naprawdę lubi Shadow. Można powiedzieć, że jest jej nawet jedyną przyjaciółką.
-Masz rację, ale tak jednak musimy uciec razem. Inaczej amazonki cię złapią cię i tylko Heksegor wie, co ci zrobią. Wiem, że się o mnie martwisz, ale długo szykowałam się na ten dzień. Cokolwiek sobie myślisz, to pewnie są to myślisz rozsądniej ode mnie. Chcę, abyś pogodziła się z tym, że to moja decyzja i już nie zmienię. Proszę, pomóż mi spakować ubrania na wyjazd. Dam ci też parę sukien, abyś mogła z matką od razu wejść w lepsze życie.
Shadow westchnęła, czując, że nie ma wpływu za oszalałą księżniczkę. Zanim jednak zdążyła jej jej wyrazić prawdziwy powód, dla którego tego nie chce, słyszy trzask szkła i pada ogłuszona na podłogę.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Kolejny rozdział, który jest jednym z dłuższych, ale czas się w nim liczy. Mam nadzieję, że udało mi się zbudować napięcie, które przyspieszy akcję, zada parę istotnych pytań, wzbudzając ciekawość oraz nie pozostawi Was w niedosycie. Ostatnio zaczęłam się zastanawiać, czy nie stawiam ich za wiele pytań, więc jeśli czuć, że zaczyna się kłębić zbyt wiele niewiadomych, dajcie znać, to w następnych rozdziałach postaram się przyspieszyć wyjaśnienie, niektórych z nich.
Jak, zawsze liczę, że się Wam spodoba i miłej lektury życzę❤️
Rozdział 7: Brawura ponad powinność
-Jak to się stało?! - Evenesja z niedowierzaniem wygląda przez okno swojej komnaty. Niedługo po tym, kiedy do niej weszła, poczuła tylko ogłuszające uderzenie, na tyle silne, aby powalić ją na parę chwil. Kiedy się ocknęła zobaczyła zamek pogrążony w totalnym chaosie - Przecież ta kobieta powiedziała, że moc się ustabilizowana... Nadęta egoistka.
Wybiega z komnaty, mijając spanikowaną służce i dworzanki - w końcu i w samym pałacu nie ma ani jednego mężczyzny. W takiej sytuacji Evenesja z żalem wspomina przed laty przemienionego w smoka doradcę generał armii. Zawsze doradzał jej, choć nigdy nikomu o tym nie mówiła, co ma robić w takich sytuacjach. Teraz musi zdać się na siebie. Wbiega przejściem dla służby, które są najszybszą drogą do komnat królewskich.
Skoki mocy są na Sáráterjah dość częstym zjawiskiem. Czasem nagromadzenia magii w jednym miejscu jest na tyle duże, że wybucha. Takie rzeczy zazwyczaj jednak nie mają miejsca tam, gdzie mieszkają większe grupy ludzi, gdyż już dawno opatentowano urządzenia, które służą do wykrywania, i regulacji nagromadzonej mocy i pomagania w odzyskaniu kontroli nad nią. Dlatego widząc chaos, który rozpętał się w przeciągu kilku chwil, w siedzibie samej królowej, niesie za sobą strach oraz panikę - sytuacja, jak tak nie powinny mieć w ogóle miejsca.
Evenesja wbiega na korytarz, otwiera oczy w niedowierzaniu. W oddali widać chmury pyłu, które zdają się tworzyć burzę piaskową znajdującą się tuż nad miastem. Co pewien moment widać, jak wybuchają kolejne pokłady pyłu. Nie wiadomo, czy straż przybędzie na pomoc na czas, gdyż chaos objął również niemal wszystkie najważniejsze budowle, co również można zobaczyć z oddali. Władców, ich rodziny, polityków, wyższych kapłanów i najważniejszych profesorów broni się w pierwszej kolejności.
Rozpędzona wbiega do komnaty Sonnji, gdzie zastaje ją trzymającą w ramionach nieprzytomną Shadow. Na jej rękach widać plamy krwi.
-Podaj mi tamto pudełko! - od razu do niej krzyczy do niej, wskazując na swoje biurko.
-Wasza wysokość musi uciekać! - odpowiada zdyszana.
-Nie jestem niewidoma pani, ale jeśli pani sama nie widzi, to może powiem, że i ja ratuję komuś życie! - warczy, mocno zaciskając brwi.
Evenesja wie, że nie wygra kłótni, więc robi co jej każde.
-Potrzymaj ją. To rozkaz! - podaje jej Shadow i wyciąga z pudełka bandaże, pęsetę, oraz mały flakonik z płynem.
-Wasza wysokość, nie panna jest lekarzem – przestrzega ją, a Sonnja podnosi brwi.
-Coś podobnego, naprawdę?! Ktoś jednak z łaski swojej musi pomóc zakrwawionej dwórce!
W oczach Evenesji, Sonnja, to dobrze wykształcona, ale naiwna dziewczyna, którą łatwo można oszukać, a która potem nie umie przebaczyć zdrady, którą mogła przewidzieć. Jest przekonana, że jej ukochany, przejmuje się tylko fortuną, którą może mu zapewnić. Jednak musi jej przyznać, że opatruje głowę Shadow naprawdę profesjonalnie. Nie wie, kiedy zdążyła się tego nauczyć. Dziwi ją również troska, którą okazuje opatrując ją. To niebywałe, że zwykła służąca księżniczki, która cudem otrzymała tytuł damy dworu, zdaje się otrzymywać więcej opieki, niż pretendentka do roli pierwszej amazonki królowej.
W końcu po wielokrotnym przeszukaniu włosów pod lupą Sonnja owija głowę rannej bandażami i pokazuje Evenesji, jak ma ją trzymać.
-Gdzie mamy się udać? - zerka na nią, chwytając Shadow z drugiej strony.
W tym momencie Evenesja zdaje sobie sprawę, że nie ma o tym pojęcia. Nie spytała się żadnej amazonki po drodze, gdzie ustalono punkt zbiórki. Pozostało jej, więc improwizować.
-Za mną - wstaje i obie wybiegają z Shadow na rękach z komnaty.
Jednak zanim zdążyły zrobić parę kroków, tuż przed nimi pęka ogromne okno. Evenesja zasłania Sonnją i Shadow swoim ciałem, puszczając jednak rękę trzymającą ranną, aby zakryć swój kark. Księżniczka, od razu ją podtrzymała, aby nie upadła. Odruchowo na chwilę się zatrzymują, jakby chciały się upewnić, że pozostałe również nie wylecą w powietrze, jednak i tak może to nastąpić w każdej chwili. Kiedy w końcu się ruszyły, starając się biec, jak najbliżej ściany i docierają do schodów, słyszą krzyki paniki oraz wydawanych rozkazów. Gdzieś niedaleko słychać, jak runęło i roztrzaskało się coś wielkiego, prawdopodobnie żyrandol. Po drodze dobiega ich również okrzyk amazonki, że wszyscy mają kierować się do kaplicy. To nic dziwnego - miejsca sakralne i uważane za święte są chronione dodatkowymi zaklęciami, które wytrenowano, aby schroniły przed takimi wydarzeniami i były miejscem schronienia dla ludności.
Wybiegając na zewnątrz, obie omal nie zakrztusiły się ilością dymu unoszącego się w powietrzu. Ostatnimi dniami nie było ani kropli deszczu, przez co zewsząd wydaje się sucho, jak na pustyni. Ten dzień ostatecznie pogrzebie nadzieje na jakiekolwiek plony, co może doprowadzić do katastrofy głodowej na mieście i we wioskach.
Sonnja rozgląda się wokół, czy nie widać gdzieś cieni smoków. Zazwyczaj wybuchy mocy mają miejsce, kiedy gromadzi się ich stado w jednym miejscu. Żadnego z nich jednak nie widzi.
Mijając parę nieprzytomnych, o ile jeszcze w ogóle żywych ciał, w końcu udało im się dobiec do kaplicy. Kiedy do niej weszły, Sonnję od razu otoczył dwór oraz służba, zabierając ją do środka tłumu.
-Zanieś Shadow do lekarzy! Powiedz, że to mój rozkaz! I sprawdź, czy te osoby po drodze można jeszcze ocalić.
Kolejny rozkaz wskazujący, że przejmuje się bardziej życiem wszystkich wokół, niż swoim, pomimo że to na niej jako jedynej zastępczyni spoczywa los królestwa. Jakie ona ma dobre serce - przekręciła oczami. Jej najważniejszym zadaniem powinno być natychmiastowe znalezienie królowej. Szukając lekarzy, cicho błaga, aby władczyni była pośród tłumu. Niestety jednak będzie musiała na nowo wejść w serce chaosu...
Kiedy już chciała wybiec przez drzwi, drogę zagradza jej Temistę - jej byłą guwernantkę strategii wojskowej i zastępczynię generał wojska.
-Gdzie jest królowa? - mówi ze stanowczością w głosie.
-Nie wiem, dlatego idę jej szukać - mówi chcąc się wyrwać, jednak dawna nauczycielka nie zamierza jej przepuścić.
-Samej? Znowu? - samolubność Evenesji jest wśród wojskowych doskonale znana.
-Dam sobie radę, pani. Jeśli będę miała problemy natychmiast wezwę pomoc.
-Nigdy nie widziałam, abyś kogokolwiek prosiła o pomoc - spod jej złotych loków widać, jak podnosi brwi.
-Bo nigdy mi nie była potrzebna, pani.
-To rozkaz! - krzyczy do niej - Królowa powinna być we wschodnim skrzydle, czyli w miejscu najbliższym od Akademii. Wiesz, że tam skupienie mocy będzie największe?
-Naturalnie pani.
-To nie marnuj czasu i nie bądź głupia. Jeśli coś ci się stanie, obie możecie tam zginąć, jak tamci na zewnątrz. Czy to jest zrozumiałe?
-Tak pani.
-Amazonki czekają pod głównym wejściem. Jeśli nie wrócicie za dziesięć minut, wysyłam po was resztę.
-Tak pani.
Temista krzywi się, jednak musi pozwolić jej odejść. Odprowadza ją wzrokiem, widząc, jak biegnie przed siebie i wiedząc, że tylko się łudzi, że poprosi o pomoc kogokolwiek. Najlepiej, więc niech od razu za nią pośle.
Evenesja znowu wbiegła wejściem dla służby, aby nadrobić stracony czas na zbędną rozmowę, która do niczego nie prowadziła. Jej nauczycielka powinna znać jej stanowisko jakiejkolwiek współpracy już dawno temu. Przynajmniej się dowiedziała, gdzie przybywa królowa.
Kiedy wbiega na korytarz, pierwsze co zauważyła to wielkie dziury, w niemal równie wielkich oknach, oraz przeraźliwie długi korytarz z dziesiątaki drzwi do przejrzenia. Szkło leży rozsypane po marmurowej posadzce, jak kwiaty na łące. Jako Amazonka ma na sobie buty kute metalem, ale nie wyobraża sobie, jak królowa w pantofelkach po nich przejdzie. To jednak jest jej najmniejszym zmartwieniem, tym bardziej, w końcu im obu grozi śmierć. Gdzieś w oddali słychać wybuchy, pękające drewno, szkło oraz zawalające się dekoracje w korytarzu. W tym momencie wybuch rzucił Evenesję na ścianę uświadamiając, że pojawiają się one dosłownie wszędzie.
Otwiera każde drzwi, do każdego pokoju, komnaty, schowka - po królowej nie było nigdzie śladu. Kiedy zaczęła już myśleć, że informacja o przebywaniu monarchini tutaj była mylna, przypomniało jej się, że zostało jeszcze jedno miejsce do sprawdzenia. Jednak królowa jasno wydała bezwarunkowy zakaz wchodzenia w to jedno miejsce - do komnaty znajdującej się pod ziemią, do której wejście znajduje się na końcu korytarza. Nigdy nie powiedziała dlaczego. Evenesja postanawia położyć posłuszeństwo na jedną szalę - przeżycie królowej Reneji jest największym priorytetem.
Raz za razem wybuchy energii miotały ją po całej długości korytarza. Kręci jej się w głowie, dostała mdłości i kilkukrotnie musi zbierać się z ziemi. Zwolniła, dopiero kiedy staje przed wejściem do zastrzeżonej komnaty. Teraz jednak jej wejścia o dziwo nie pilnuje nikt. To dziwne, tym bardziej że sytuacja jest idealna na ujawnienie się potencjalnych zdrajców, czy złodziei. Za drzwiami wita ją ciemne zejście w głąb, do którego omal nie wpadła, oraz większe stężenie energii niż w innych miejscach. Idąc w głąb niego, dziwi się, że jest w nim dziwnie spokojnie, jakby nic z zewnątrz do niego nie dotarło. Może dlatego, że jest zupełnie pusty. Dopiero za otwartymi na oścież masywnymi drzwiami, widać jakieś światło. Po przybliżeniu się dostrzega, że to coś w rodzaju wahadła z kamienia szlachetnego. Obraca się zawieszone na jakimś sznurze i rysuje złote okręgi na cieczy przypominającej wodę. Jednak to, co naprawdę ją zdziwiło to fakt, że gdzieś już widziała coś podobnego, ale przecież jest tutaj pierwszy raz.
Projekt uczonych! Wygląda niemal identycznie, do tego, który Katiana mi pokazała. Ale... To miało być nowe znalezisko. Nikt nie wie, że ono już istnieje? Nie ma jednak czasu, aby się na tym długo głowić.
Wnętrze komnaty przypomina ogród, w którym rosną tylko drzewa, przewodzące magię Ydgarsilu - mitycznej siły łączącej każdy region na świecie. Widać to po niebieskich strumieniach mocy na ich pniach. Pośrodku znajduje się tylko to wielkie wahadło, które wiruje niczym szalone, tworząc fale, które niemal całkowicie rozmywając złote nici na tafli.
W końcu dostrzegła kogoś, kogo obawiała się najbardziej - postać leżącą na ziemi tuż przy wodzie. Jej biała suknia i różowe, jak kwiaty piwonii włosy wybijają się na zacienionym tle. Światło emanujące z wahadła oświetla kryształki na jej ubiorze, sprawiając, że zdaje się mienić niczym diament.
Od razu do niej biegnie, bez żadnego zastanowienia.
-Nie! - stara się krzyczeć leżąca, kiedy ją ujrzała - Nie wolno ci...! I-I-dź! Nie....
Królowa nie potrafi dokończyć żadnego zdania, jednak można wywnioskować, o co jej chodzi. Evenesja jednak wie, że nie ma innego wyjścia. Wahadło zaczyna się kręcić coraz bardziej, przez co wystraszyła się, że za chwile i ono runie. Najgorsze jest to, że im szybciej wiruje, tym jej ból zaczyna się pogarszać. Co to u licha jest? pyta się siebie, starając się cokolwiek zrozumieć. Jednak im więcej myśli, tym więcej energii ją to kosztuje. To zdecydowanie nie jest zwykły wielki artefakt do rzucania czarów. Zbierając wszystkie swoje siły w coraz silniejszym bólu, podnosi Reneję i stara się, jak najszybciej wybiec na zewnątrz.
Nie zorientowała się, kiedy znalazły ją amazonki wysłane przez Temistę. Nie zorientowała się, kiedy to one zaniosły ją do kaplicy. Nie zorientowała się, kiedy ból się wyostrzył, ponieważ jest tak silny, że od początku zdaje się taki być. Nie zorientowała się, kiedy zaczęła słyszeć dziwne głosy brzmiące, jak echo.
W końcu zobaczyła tylko swoją nauczycielkę stojącą nad nią.
-Zawsze musisz mnie rozczarować swoją głupotą?!
To paradoksalne, że jest w stanie usłyszeć tylko te słowa. Tym bardziej, że tuż po nich omdlała nie widząc i nie słysząc już nic.
Jak, zawsze liczę, że się Wam spodoba i miłej lektury życzę❤️
Rozdział 7: Brawura ponad powinność
-Jak to się stało?! - Evenesja z niedowierzaniem wygląda przez okno swojej komnaty. Niedługo po tym, kiedy do niej weszła, poczuła tylko ogłuszające uderzenie, na tyle silne, aby powalić ją na parę chwil. Kiedy się ocknęła zobaczyła zamek pogrążony w totalnym chaosie - Przecież ta kobieta powiedziała, że moc się ustabilizowana... Nadęta egoistka.
Wybiega z komnaty, mijając spanikowaną służce i dworzanki - w końcu i w samym pałacu nie ma ani jednego mężczyzny. W takiej sytuacji Evenesja z żalem wspomina przed laty przemienionego w smoka doradcę generał armii. Zawsze doradzał jej, choć nigdy nikomu o tym nie mówiła, co ma robić w takich sytuacjach. Teraz musi zdać się na siebie. Wbiega przejściem dla służby, które są najszybszą drogą do komnat królewskich.
Skoki mocy są na Sáráterjah dość częstym zjawiskiem. Czasem nagromadzenia magii w jednym miejscu jest na tyle duże, że wybucha. Takie rzeczy zazwyczaj jednak nie mają miejsca tam, gdzie mieszkają większe grupy ludzi, gdyż już dawno opatentowano urządzenia, które służą do wykrywania, i regulacji nagromadzonej mocy i pomagania w odzyskaniu kontroli nad nią. Dlatego widząc chaos, który rozpętał się w przeciągu kilku chwil, w siedzibie samej królowej, niesie za sobą strach oraz panikę - sytuacja, jak tak nie powinny mieć w ogóle miejsca.
Evenesja wbiega na korytarz, otwiera oczy w niedowierzaniu. W oddali widać chmury pyłu, które zdają się tworzyć burzę piaskową znajdującą się tuż nad miastem. Co pewien moment widać, jak wybuchają kolejne pokłady pyłu. Nie wiadomo, czy straż przybędzie na pomoc na czas, gdyż chaos objął również niemal wszystkie najważniejsze budowle, co również można zobaczyć z oddali. Władców, ich rodziny, polityków, wyższych kapłanów i najważniejszych profesorów broni się w pierwszej kolejności.
Rozpędzona wbiega do komnaty Sonnji, gdzie zastaje ją trzymającą w ramionach nieprzytomną Shadow. Na jej rękach widać plamy krwi.
-Podaj mi tamto pudełko! - od razu do niej krzyczy do niej, wskazując na swoje biurko.
-Wasza wysokość musi uciekać! - odpowiada zdyszana.
-Nie jestem niewidoma pani, ale jeśli pani sama nie widzi, to może powiem, że i ja ratuję komuś życie! - warczy, mocno zaciskając brwi.
Evenesja wie, że nie wygra kłótni, więc robi co jej każde.
-Potrzymaj ją. To rozkaz! - podaje jej Shadow i wyciąga z pudełka bandaże, pęsetę, oraz mały flakonik z płynem.
-Wasza wysokość, nie panna jest lekarzem – przestrzega ją, a Sonnja podnosi brwi.
-Coś podobnego, naprawdę?! Ktoś jednak z łaski swojej musi pomóc zakrwawionej dwórce!
W oczach Evenesji, Sonnja, to dobrze wykształcona, ale naiwna dziewczyna, którą łatwo można oszukać, a która potem nie umie przebaczyć zdrady, którą mogła przewidzieć. Jest przekonana, że jej ukochany, przejmuje się tylko fortuną, którą może mu zapewnić. Jednak musi jej przyznać, że opatruje głowę Shadow naprawdę profesjonalnie. Nie wie, kiedy zdążyła się tego nauczyć. Dziwi ją również troska, którą okazuje opatrując ją. To niebywałe, że zwykła służąca księżniczki, która cudem otrzymała tytuł damy dworu, zdaje się otrzymywać więcej opieki, niż pretendentka do roli pierwszej amazonki królowej.
W końcu po wielokrotnym przeszukaniu włosów pod lupą Sonnja owija głowę rannej bandażami i pokazuje Evenesji, jak ma ją trzymać.
-Gdzie mamy się udać? - zerka na nią, chwytając Shadow z drugiej strony.
W tym momencie Evenesja zdaje sobie sprawę, że nie ma o tym pojęcia. Nie spytała się żadnej amazonki po drodze, gdzie ustalono punkt zbiórki. Pozostało jej, więc improwizować.
-Za mną - wstaje i obie wybiegają z Shadow na rękach z komnaty.
Jednak zanim zdążyły zrobić parę kroków, tuż przed nimi pęka ogromne okno. Evenesja zasłania Sonnją i Shadow swoim ciałem, puszczając jednak rękę trzymającą ranną, aby zakryć swój kark. Księżniczka, od razu ją podtrzymała, aby nie upadła. Odruchowo na chwilę się zatrzymują, jakby chciały się upewnić, że pozostałe również nie wylecą w powietrze, jednak i tak może to nastąpić w każdej chwili. Kiedy w końcu się ruszyły, starając się biec, jak najbliżej ściany i docierają do schodów, słyszą krzyki paniki oraz wydawanych rozkazów. Gdzieś niedaleko słychać, jak runęło i roztrzaskało się coś wielkiego, prawdopodobnie żyrandol. Po drodze dobiega ich również okrzyk amazonki, że wszyscy mają kierować się do kaplicy. To nic dziwnego - miejsca sakralne i uważane za święte są chronione dodatkowymi zaklęciami, które wytrenowano, aby schroniły przed takimi wydarzeniami i były miejscem schronienia dla ludności.
Wybiegając na zewnątrz, obie omal nie zakrztusiły się ilością dymu unoszącego się w powietrzu. Ostatnimi dniami nie było ani kropli deszczu, przez co zewsząd wydaje się sucho, jak na pustyni. Ten dzień ostatecznie pogrzebie nadzieje na jakiekolwiek plony, co może doprowadzić do katastrofy głodowej na mieście i we wioskach.
Sonnja rozgląda się wokół, czy nie widać gdzieś cieni smoków. Zazwyczaj wybuchy mocy mają miejsce, kiedy gromadzi się ich stado w jednym miejscu. Żadnego z nich jednak nie widzi.
Mijając parę nieprzytomnych, o ile jeszcze w ogóle żywych ciał, w końcu udało im się dobiec do kaplicy. Kiedy do niej weszły, Sonnję od razu otoczył dwór oraz służba, zabierając ją do środka tłumu.
-Zanieś Shadow do lekarzy! Powiedz, że to mój rozkaz! I sprawdź, czy te osoby po drodze można jeszcze ocalić.
Kolejny rozkaz wskazujący, że przejmuje się bardziej życiem wszystkich wokół, niż swoim, pomimo że to na niej jako jedynej zastępczyni spoczywa los królestwa. Jakie ona ma dobre serce - przekręciła oczami. Jej najważniejszym zadaniem powinno być natychmiastowe znalezienie królowej. Szukając lekarzy, cicho błaga, aby władczyni była pośród tłumu. Niestety jednak będzie musiała na nowo wejść w serce chaosu...
Kiedy już chciała wybiec przez drzwi, drogę zagradza jej Temistę - jej byłą guwernantkę strategii wojskowej i zastępczynię generał wojska.
-Gdzie jest królowa? - mówi ze stanowczością w głosie.
-Nie wiem, dlatego idę jej szukać - mówi chcąc się wyrwać, jednak dawna nauczycielka nie zamierza jej przepuścić.
-Samej? Znowu? - samolubność Evenesji jest wśród wojskowych doskonale znana.
-Dam sobie radę, pani. Jeśli będę miała problemy natychmiast wezwę pomoc.
-Nigdy nie widziałam, abyś kogokolwiek prosiła o pomoc - spod jej złotych loków widać, jak podnosi brwi.
-Bo nigdy mi nie była potrzebna, pani.
-To rozkaz! - krzyczy do niej - Królowa powinna być we wschodnim skrzydle, czyli w miejscu najbliższym od Akademii. Wiesz, że tam skupienie mocy będzie największe?
-Naturalnie pani.
-To nie marnuj czasu i nie bądź głupia. Jeśli coś ci się stanie, obie możecie tam zginąć, jak tamci na zewnątrz. Czy to jest zrozumiałe?
-Tak pani.
-Amazonki czekają pod głównym wejściem. Jeśli nie wrócicie za dziesięć minut, wysyłam po was resztę.
-Tak pani.
Temista krzywi się, jednak musi pozwolić jej odejść. Odprowadza ją wzrokiem, widząc, jak biegnie przed siebie i wiedząc, że tylko się łudzi, że poprosi o pomoc kogokolwiek. Najlepiej, więc niech od razu za nią pośle.
Evenesja znowu wbiegła wejściem dla służby, aby nadrobić stracony czas na zbędną rozmowę, która do niczego nie prowadziła. Jej nauczycielka powinna znać jej stanowisko jakiejkolwiek współpracy już dawno temu. Przynajmniej się dowiedziała, gdzie przybywa królowa.
Kiedy wbiega na korytarz, pierwsze co zauważyła to wielkie dziury, w niemal równie wielkich oknach, oraz przeraźliwie długi korytarz z dziesiątaki drzwi do przejrzenia. Szkło leży rozsypane po marmurowej posadzce, jak kwiaty na łące. Jako Amazonka ma na sobie buty kute metalem, ale nie wyobraża sobie, jak królowa w pantofelkach po nich przejdzie. To jednak jest jej najmniejszym zmartwieniem, tym bardziej, w końcu im obu grozi śmierć. Gdzieś w oddali słychać wybuchy, pękające drewno, szkło oraz zawalające się dekoracje w korytarzu. W tym momencie wybuch rzucił Evenesję na ścianę uświadamiając, że pojawiają się one dosłownie wszędzie.
Otwiera każde drzwi, do każdego pokoju, komnaty, schowka - po królowej nie było nigdzie śladu. Kiedy zaczęła już myśleć, że informacja o przebywaniu monarchini tutaj była mylna, przypomniało jej się, że zostało jeszcze jedno miejsce do sprawdzenia. Jednak królowa jasno wydała bezwarunkowy zakaz wchodzenia w to jedno miejsce - do komnaty znajdującej się pod ziemią, do której wejście znajduje się na końcu korytarza. Nigdy nie powiedziała dlaczego. Evenesja postanawia położyć posłuszeństwo na jedną szalę - przeżycie królowej Reneji jest największym priorytetem.
Raz za razem wybuchy energii miotały ją po całej długości korytarza. Kręci jej się w głowie, dostała mdłości i kilkukrotnie musi zbierać się z ziemi. Zwolniła, dopiero kiedy staje przed wejściem do zastrzeżonej komnaty. Teraz jednak jej wejścia o dziwo nie pilnuje nikt. To dziwne, tym bardziej że sytuacja jest idealna na ujawnienie się potencjalnych zdrajców, czy złodziei. Za drzwiami wita ją ciemne zejście w głąb, do którego omal nie wpadła, oraz większe stężenie energii niż w innych miejscach. Idąc w głąb niego, dziwi się, że jest w nim dziwnie spokojnie, jakby nic z zewnątrz do niego nie dotarło. Może dlatego, że jest zupełnie pusty. Dopiero za otwartymi na oścież masywnymi drzwiami, widać jakieś światło. Po przybliżeniu się dostrzega, że to coś w rodzaju wahadła z kamienia szlachetnego. Obraca się zawieszone na jakimś sznurze i rysuje złote okręgi na cieczy przypominającej wodę. Jednak to, co naprawdę ją zdziwiło to fakt, że gdzieś już widziała coś podobnego, ale przecież jest tutaj pierwszy raz.
Projekt uczonych! Wygląda niemal identycznie, do tego, który Katiana mi pokazała. Ale... To miało być nowe znalezisko. Nikt nie wie, że ono już istnieje? Nie ma jednak czasu, aby się na tym długo głowić.
Wnętrze komnaty przypomina ogród, w którym rosną tylko drzewa, przewodzące magię Ydgarsilu - mitycznej siły łączącej każdy region na świecie. Widać to po niebieskich strumieniach mocy na ich pniach. Pośrodku znajduje się tylko to wielkie wahadło, które wiruje niczym szalone, tworząc fale, które niemal całkowicie rozmywając złote nici na tafli.
W końcu dostrzegła kogoś, kogo obawiała się najbardziej - postać leżącą na ziemi tuż przy wodzie. Jej biała suknia i różowe, jak kwiaty piwonii włosy wybijają się na zacienionym tle. Światło emanujące z wahadła oświetla kryształki na jej ubiorze, sprawiając, że zdaje się mienić niczym diament.
Od razu do niej biegnie, bez żadnego zastanowienia.
-Nie! - stara się krzyczeć leżąca, kiedy ją ujrzała - Nie wolno ci...! I-I-dź! Nie....
Królowa nie potrafi dokończyć żadnego zdania, jednak można wywnioskować, o co jej chodzi. Evenesja jednak wie, że nie ma innego wyjścia. Wahadło zaczyna się kręcić coraz bardziej, przez co wystraszyła się, że za chwile i ono runie. Najgorsze jest to, że im szybciej wiruje, tym jej ból zaczyna się pogarszać. Co to u licha jest? pyta się siebie, starając się cokolwiek zrozumieć. Jednak im więcej myśli, tym więcej energii ją to kosztuje. To zdecydowanie nie jest zwykły wielki artefakt do rzucania czarów. Zbierając wszystkie swoje siły w coraz silniejszym bólu, podnosi Reneję i stara się, jak najszybciej wybiec na zewnątrz.
Nie zorientowała się, kiedy znalazły ją amazonki wysłane przez Temistę. Nie zorientowała się, kiedy to one zaniosły ją do kaplicy. Nie zorientowała się, kiedy ból się wyostrzył, ponieważ jest tak silny, że od początku zdaje się taki być. Nie zorientowała się, kiedy zaczęła słyszeć dziwne głosy brzmiące, jak echo.
W końcu zobaczyła tylko swoją nauczycielkę stojącą nad nią.
-Zawsze musisz mnie rozczarować swoją głupotą?!
To paradoksalne, że jest w stanie usłyszeć tylko te słowa. Tym bardziej, że tuż po nich omdlała nie widząc i nie słysząc już nic.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Kolejny rozdział przed Wami! Od razu muszę zaznaczyć, że zdecydowałam się zrobić małą zmianę w nazewnictwie jednej osoby. Od teraz Najświętsza, którą nazwałam w rozdziale piątym Najwyższą Kapłanką, będzie się nazywać Złotą Kapłanką. Zmiana wynika z tego, że w książce Dni przed Klątwą Sirenix używam terminu Najwyższa Nimfa i uznałam, to zbyt powtarzalne. Mam nadzieję, że nie sprawi wam to problemu w odbiorze.
Za tydzień powinnam udostępnić rozdział 9, a po nim nastąpi chwilowa przerwa ze względu na to, że będę publikować rozdziały tej drugiej książki i kolejny pojawi się dopiero w przedostatnim tygodniu września. Przyczyniło się do tego też fakt, że musiałam przepisać cały rozdział 10, ponieważ pierwszy draft był nieudany.
A na teraz życzę miłej lektury❤️
Rozdział 8: Czy można ocalić wszystkich?
Sonnja wygląda przez okno kaplicy. Wszystko zdaje się już być spokojne, ale wciąż nikt nie może opuścić katedry. Taki rozkaz królowej tłumaczą zaniepokojonemu tłumowi amazonki. Na szczęście ten chaos jest czymś, czego jej trzeba. Co prawda trudno nie zauważyć, jak ktoś otwiera ogromne okno, przez które wyleje się pęd powietrza. Takie miejsca jednak zawsze mają jakieś ukryte pomieszczenia, prawda? A przynajmniej takie projekty widziała kiedyś w książkach ze szkicami architektonicznymi.
Nie powinny znajdować się przy ołtarzu - w końcu to miejsce sakralne oraz w podłodze - stukając butami łatwo można by usłyszeć pusty korytarz. Najlepiej zbudować je w miejscu, gdzie prawa i lewa strona budynku na zewnątrz wyglądają tak samo, aby nikt z początku nie pomyślał, że za ścianą znajduje się inny pokój.
Niestety Sonnja jest dosyć niska i nie potrafi dostrzec za wiele, poza głowami zgromadzonych. Poruszając się z pamięci, zabiera z podłogi welon i okrywa się nim, aby starać się uniknąć rozpoznania przez dworzan. Czuje, że przejście może znajdować się w co najmniej dwóch miejscach: parę metrów po prawej od ołtarza, za drzwiami, z których wychodzą kapłanki, albo między kaplicą a domem zakonnym, w którym mieszkają najważniejsze osobowości religijne. Niestety trudno przedostać się w obydwa miejsca i nie zostać przy zauważonym. Dyskrecja niestety nie jest mocną stroną Sonnji, ponieważ zawsze zdradza ją niecierpliwość, a amazonki jej matki są wszędzie. Zdaje też sobie sprawę, że jeśli ktoś bliżej jej się przyjrzy, to na pewno ją rozpozna, bo sam welon jest dość amatorskim kamuflażem. Pomimo że najwięcej uwagi spoczywa teraz na jej matce, nie oznacza, że za chwilę do siebie nie dojdzie i zażąda spotkania z córką.
Może więc powinna tu zostać? Przynajmniej dla Shadow. Kiedy widziała, jak szkło wbija jej się w ciało, sama poczuła, jak kuło ją całe ciało. Przez ostatnie paręnaście minut wylewała łzy, czekając, aż amazonki w końcu pozwolą jej ją zobaczyć.
Jednak gdzieś musi też być Kieran. W pobliżu Ingeretürgu znajdują się głównie lasy. Nikt mu nie pomoże, jeśli nie zostanie znaleziony na czas, a Sonnja nie chce widzieć, tego samego widoku drugi raz.
Walcząc przez chwilę z myślami, decyduje się najpierw rzucić okiem na Shadow. Dokładnie przepytała lekarkę i kazała jej się nią zajmować, dopóki nie będzie miała pewności, że wszystko już jest z nią w porządku. Dopiero po tym wznowiła swoje poszukiwania wyjścia, jednak z niewielkimi wyrzutami sumienia, że jednak nie upewniła się, że je matce nic nie jest.
Znowu zarzucając na siebie welon, zakrywa nim większość twarzy i na nowo przeciska się przez tłum. Podejście bliżej ołtarza wydaje jej się zbyt ryzykowne, więc najpierw spróbuje poszukać przy domu zakonnym. W niezbyt szerokim przejściu jest pełno kątów. Każdy z nich mógł ukrywać przejście. Trzeba naciskać i przekręcać wszystko, aby się tego dowiedzieć. Pojawił się jednak nowy problem - tutaj są głównie puste ściany i nie ma czego za bardzo nacisnąć.
Zdenerwowana czuje, że nie ma wyjścia i musi cofnąć się do ołtarza, kiedy dokładnie obserwuje otoczenie. Podeszła do schodów, licząc, że tam coś jednak znajdzie. Ręce jej drżą i przesuwa się coraz szybciej, co skutkuje coraz mniejszą dokładnością. Jednak słysząc, jak ktoś schodzi po schodach, wie, że dopiero teraz ma poważny problem.
Zaczyna nabierać coraz więcej powietrza w płuca. Na szybko decyduje się schować w kufrze, leżącym przy wejściu do korytarza, pewnie należącym do Złotej Kapłanki. O dziwo w środku znajduje się tylko bogato zdobione ostrze ceremonialne, którym kroi się owoce podczas święta żniw, aby modlić się o obfitość. Bierze je do rąk i wchodzi do środka.
Stara się oddychać jak najciszej, ale przez otaczającą ją czarna przestrzeń czuje się jeszcze gorzej. Od dawna ukrywa fakt, że boi się ciemności. Gdyby nie to, że Kieran zawsze trzymał ją za rękę nie byłaby w stanie przebywać w ciemnych korytarzach Ingeretür. W nocy w zamku zawsze towarzyszy jej Shadow, którą prosi, aby czytała jej przed snem, ponieważ uwielbia się wsłuchiwać w czyjeś opowieści. Teraz jednak pozostało jej nasłuchiwać odgłosów z zewnątrz, aby mieć pewność, kiedy będzie mogła wyjść.
Jak na złość, jednak obydwie osoby musiały stanąć tuż przy kufrze.
-Moja pani, jesteś pewna, że dobrze się czujesz? Z całym szacunkiem, ale wasza miłość...
-Wyglądam, jakbym dopiero przeżyła ucieczkę z rozpadającego się zamku? Proszę oszczędzić mi głupich uwag.
-Oczywiście.
Sonnja niemal nie przeklęła. Obok niej stały jej matka oraz Złota Kapłanka, na którą mówi się Najświętsza. Jednak dla księżniczki, nigdy nie była święta, więc woli unikać tego tytułu co do niej. W jej głosie słychać zdenerwowanie, jednak królowa ma wciąż ten sam stanowczy i zimny ton głosu. Chociaż da się w nim usłyszeć, że nie jest już tak donośny. Dopiero wstałaś z martwych i już wracasz do swoich rządów?! Sonnja pyta się matki w myślach, nie potrafiąc dojść do wniosku, dlaczego ona tak bardzo zaniedbuje swoje zdrowie. Obie są dosłownie dwiema najgorszymi osobami, które mogą mnie odkryć!
-Zgaduję i że ty nie masz wyjaśnienia, co się dzisiaj stało, wasza ekscelencjo. I czy mogę wiedzieć, dlaczego czary ochronne, które podobno rzucasz podczas modlitw, dzisiaj nie zadziałały?
-Jaśnie pani, jeśli to nie jest kara boska, to nie wiem, co się wydarzyło. Obudziłam się otoczona kapłankami, nie pamiętając, co się w przeciągu ostatnich chwil stało. Byłam w stanie rzucić czar, tylko na kaplicę. Nie wiem, dlaczego moje wcześniejsze zaklęcia straciły moc.
-Doprawdy? Uczone już się zbierają w Akademii, aby odkryć przyczynę katastrofy. Ja jednak jestem niemal całkowicie przekonana, że odpowiadają za nią siły ludzkich rąk.
-Ależ jaśnie pani, podczas moich przepowiedni, nie otrzymałam żadnej informacji o nadchodzącej zdradzie. Przecież zazwyczaj są one nieomylne.
-A jednak jest to wysoce prawdopodobne? Mam wierzyć waszej ekscelencji na słowo, że nic o tym nie wiedziałaś?
-Królowo, chyba nie sugerujesz, że to ja za tym wszystkim stoję?! - po raz pierwszy w głosie Złotej Kapłanki było słychać tak ogromne niedowierzanie - Służę Heksegorowi i tobie pani przez czterdzieści lat. To ja przygotowywałam waszą wysokość do koronacji, tak jak teraz przygotuję twą córkę. Jak jaśnie pani śmie osądzać mnie o coś takiego?
-Czyny mówią głośniej niż słowa. Jednak na kogoś musi spaść wina.
-Jaśnie pani...
-Do czasu koronacji księżniczki Sonnji chcę znać winnego. Ty również będziesz zaangażowana w jego poszukiwania.
-Mam przepytać wiernych, czy nakłonić ich, aby więcej nie plamili się grzechem, chowając się z tą zbrodnią?
-Nie interesuje mnie, jak to zrobisz ekscelencjo. Winny ma się przyznać, a tylko największy egoista będzie myślał, że uda mu się uciec bez słowa więcej.
Mam wrażenie, że mówisz o was obydwóch - Sonnja przewróciła oczami.
-Tak, jaśnie pani - odpowiedziała Złota Kapłanka po chwili ciszy.
-To jest ten prezent, który otrzymałaś od wspólnoty wiernych? Zapewne jest cudowny, ale obejrzysz go później. Udaj się teraz pod ołtarz, abyś mogła dokonać ponownych modlitw. Może teraz Heksegor zechce ci coś powiedzieć. Liczę, że tym razem zobaczysz wszystko, jak należy.
Sonnja potrafi sobie wyobrazić jakim podejrzliwym wzrokiem jej matka musi patrzeć na Złotą Kapłankę, oraz jakim urażonym wspomnieniem ta musi jej się odwdzięczać.
-Oczywiście.
W końcu zaczęły się oddalać. Sonnja zaczyna liczyć do dwudziestu, aby mieć pewność, że nikt nie przyjdzie. Kiedy już chciała wchodzić, nagle usłyszała kolejne kroki. Cicho wzdycha i stwierdza, że da radę poczekać jeszcze parę minut, pomimo że zdaje jej się, że zaczyna jej brakować powietrza. Szczęście jednak nie znajduje się po jej stronie. Kroki muszą należeć do służby, ponieważ kufer został podniesiony. Czy to jest kara boska za nieposłuszeństwo wobec matki i lekceważenie świętych przedmiotów? - jęknęła w myślach.
Czuje, jak robi jej się niedobrze z każdym następnym służących. Przeprawa przez schody zdaje się trwać wieczność. Zaciska usta z całych sił, aby tylko nie wydawać z siebie żadnych dźwięków. Co prawda niesie ją tylko służba, co jednak nie powinno oznaczać, że może ot, tak nagle im wyskoczyć z kufra ze świętym artefaktem.
Po paru bolesnych chwilach, w końcu zostaje zaniesiona do komnaty Złotej Kapłanki i postawiona na ziemi. Kiedy drzwi się zamknęły i upłynęła kolejna chwila, nareszcie na nowo może wziąć powietrze w płuca.
Podbiega do rozbitego okna i delikatnie się wychyla, aby upewnić się, że nikogo nie widzi. Otwiera je, aby móc wziąć parę głębokich oddechów. Powoli czuje, jak przechodzą jej mdłości. Rozgląda się po komnacie, pomimo że powinna, jak najszybciej z niej uciec.
Jest oczywiście ogromna i pełna przepychu. Widać, że Złota Kapłanka wzięła swój tytuł bardzo dosłownie i umiłowała sobie kolor wschodzącego słońca. Na ścianie wisi podobizna Heksegora, do której musi się wieczorami modlić. Wokół znajdują się obrazy przedstawiające sceny z ksiąg religijnych oraz świętych. Nad łożem zaścielonym białą pościelą i okrytym również białym baldachimem znajdują się malowidła osób otaczających swojego boga. Na drewnianych meblach leżały stosy grubych ksiąg i zwojów, które teraz są wszędzie rozrzucone po prawie całym pomieszczeniu. Sonnja musi się powstrzymać, aby do nich nie zajrzeć.
Ma dwa wyjścia: albo próbować uciec korytarzem, modląc się, aby nikt jej nie znalazł, albo próbować swoich sił wydostać się przez okno. Wiedząc, ile tego dnia miała szczęścia do spotykania osób, decyduje się na drugi, znacznie bardziej niebezpieczny sposób.
Otwiera na oścież okno i staje na marmurowym parapecie. Omal za bardzo nie przechyliła się do tyłu, ponieważ po podróży w kufrze, wciąż nie czuje się najlepiej. Może to i dobrze, że Evenesja jest nieprzytomna... Myśli wiedząc, że inaczej przyszła Pierwsza Amazonka królowej odnalazłaby ją w pięć minut i jeszcze szybciej ściągnęła na dół.
Obrócona twarzą do ściany stara się powoli stawiać stopy na odstających elementach budynku. Kiedy zadaje sobie pytanie, dlaczego w ogóle pomyślała o czymś tak szalonym, już znajduje się w połowie drogi do następnego okna. Ono również jest rozbite. Istnieje szansa, że tam może się na chwilę schować.
Wiatr jej nie sprzyja. Jest zimny i na tyle silny, aby na nowo przyprawić ją o mdłości. Stara się oddychać i zachować spokój, jednak strach przed upadkiem, który zlał się z jej strachem o jej bliskich, zaczyna ją przyprawiać o panikę. Jej ruchy wyglądają coraz bardziej nerwowo, co może się źle dla niej skończyć. Kiedy znajduje się przy oknie, odetchnęła z ulgą. Jest przygotowana, że ktoś może w pomieszczeniu obok przebywać i nie interesuje ją, jak się wytłumaczy - ważne, aby to nie była jej matka, ani nikt do niej podobny. Niestety w pośpiechu źle stawia stopę i omal nie traci równowagi. Zanim zdążyła krzyknąć, ktoś łapie ją za rękę i wciągnął do środka. Czuje, jak zatyka jej usta dłonią i przyciska do ściany.
Zaczyna się bronić, ale po sekundzie zorientowała się, że zna tę osobę.
-Katiano? - pyta się, kiedy ta stwierdziła, że się uspokoiła - Dlaczego...?
-Pytam się o to samo, wasza wysokość - uczona oddala się od niej, jednak nie zadaje żadnych pytań. Za długo ją zna i wie, do jakich szaleństw jest zdolna.
Pomieszczenie jest dość ciasne i niemal całkowicie puste. Nie ma w nim też drzwi wejściowych - tylko otwór w ścianie, który prowadzi do ciemnego korytarza.
-Co to za miejsce? I to obok komnaty Złotej Kapłanki? - pyta się odzyskując powoli zmysły.
-To nie jest ważne, ale grunt, że tu jesteś. Musisz iść ze mną. Zebranie za chwilę zacznie.
-Jakie zebranie?
-Nie rozśmieszaj mnie, pani. Podziemie nie będzie milczeć wiedząc, że wczoraj wysłało kogoś, aby spisał to co Evenesja robiła, po spotkaniu ze mną.
-Chyba nie mówisz, że ktoś nas zdradził?
-Na to pytanie odpowie nasza przewodnicząca. A teraz za pozwoleniem...
Chwyta ją za rękę, prowadząc do wnętrza tunelu, znikając z nią w całkowitej ciemności.
Za tydzień powinnam udostępnić rozdział 9, a po nim nastąpi chwilowa przerwa ze względu na to, że będę publikować rozdziały tej drugiej książki i kolejny pojawi się dopiero w przedostatnim tygodniu września. Przyczyniło się do tego też fakt, że musiałam przepisać cały rozdział 10, ponieważ pierwszy draft był nieudany.
A na teraz życzę miłej lektury❤️
Rozdział 8: Czy można ocalić wszystkich?
Sonnja wygląda przez okno kaplicy. Wszystko zdaje się już być spokojne, ale wciąż nikt nie może opuścić katedry. Taki rozkaz królowej tłumaczą zaniepokojonemu tłumowi amazonki. Na szczęście ten chaos jest czymś, czego jej trzeba. Co prawda trudno nie zauważyć, jak ktoś otwiera ogromne okno, przez które wyleje się pęd powietrza. Takie miejsca jednak zawsze mają jakieś ukryte pomieszczenia, prawda? A przynajmniej takie projekty widziała kiedyś w książkach ze szkicami architektonicznymi.
Nie powinny znajdować się przy ołtarzu - w końcu to miejsce sakralne oraz w podłodze - stukając butami łatwo można by usłyszeć pusty korytarz. Najlepiej zbudować je w miejscu, gdzie prawa i lewa strona budynku na zewnątrz wyglądają tak samo, aby nikt z początku nie pomyślał, że za ścianą znajduje się inny pokój.
Niestety Sonnja jest dosyć niska i nie potrafi dostrzec za wiele, poza głowami zgromadzonych. Poruszając się z pamięci, zabiera z podłogi welon i okrywa się nim, aby starać się uniknąć rozpoznania przez dworzan. Czuje, że przejście może znajdować się w co najmniej dwóch miejscach: parę metrów po prawej od ołtarza, za drzwiami, z których wychodzą kapłanki, albo między kaplicą a domem zakonnym, w którym mieszkają najważniejsze osobowości religijne. Niestety trudno przedostać się w obydwa miejsca i nie zostać przy zauważonym. Dyskrecja niestety nie jest mocną stroną Sonnji, ponieważ zawsze zdradza ją niecierpliwość, a amazonki jej matki są wszędzie. Zdaje też sobie sprawę, że jeśli ktoś bliżej jej się przyjrzy, to na pewno ją rozpozna, bo sam welon jest dość amatorskim kamuflażem. Pomimo że najwięcej uwagi spoczywa teraz na jej matce, nie oznacza, że za chwilę do siebie nie dojdzie i zażąda spotkania z córką.
Może więc powinna tu zostać? Przynajmniej dla Shadow. Kiedy widziała, jak szkło wbija jej się w ciało, sama poczuła, jak kuło ją całe ciało. Przez ostatnie paręnaście minut wylewała łzy, czekając, aż amazonki w końcu pozwolą jej ją zobaczyć.
Jednak gdzieś musi też być Kieran. W pobliżu Ingeretürgu znajdują się głównie lasy. Nikt mu nie pomoże, jeśli nie zostanie znaleziony na czas, a Sonnja nie chce widzieć, tego samego widoku drugi raz.
Walcząc przez chwilę z myślami, decyduje się najpierw rzucić okiem na Shadow. Dokładnie przepytała lekarkę i kazała jej się nią zajmować, dopóki nie będzie miała pewności, że wszystko już jest z nią w porządku. Dopiero po tym wznowiła swoje poszukiwania wyjścia, jednak z niewielkimi wyrzutami sumienia, że jednak nie upewniła się, że je matce nic nie jest.
Znowu zarzucając na siebie welon, zakrywa nim większość twarzy i na nowo przeciska się przez tłum. Podejście bliżej ołtarza wydaje jej się zbyt ryzykowne, więc najpierw spróbuje poszukać przy domu zakonnym. W niezbyt szerokim przejściu jest pełno kątów. Każdy z nich mógł ukrywać przejście. Trzeba naciskać i przekręcać wszystko, aby się tego dowiedzieć. Pojawił się jednak nowy problem - tutaj są głównie puste ściany i nie ma czego za bardzo nacisnąć.
Zdenerwowana czuje, że nie ma wyjścia i musi cofnąć się do ołtarza, kiedy dokładnie obserwuje otoczenie. Podeszła do schodów, licząc, że tam coś jednak znajdzie. Ręce jej drżą i przesuwa się coraz szybciej, co skutkuje coraz mniejszą dokładnością. Jednak słysząc, jak ktoś schodzi po schodach, wie, że dopiero teraz ma poważny problem.
Zaczyna nabierać coraz więcej powietrza w płuca. Na szybko decyduje się schować w kufrze, leżącym przy wejściu do korytarza, pewnie należącym do Złotej Kapłanki. O dziwo w środku znajduje się tylko bogato zdobione ostrze ceremonialne, którym kroi się owoce podczas święta żniw, aby modlić się o obfitość. Bierze je do rąk i wchodzi do środka.
Stara się oddychać jak najciszej, ale przez otaczającą ją czarna przestrzeń czuje się jeszcze gorzej. Od dawna ukrywa fakt, że boi się ciemności. Gdyby nie to, że Kieran zawsze trzymał ją za rękę nie byłaby w stanie przebywać w ciemnych korytarzach Ingeretür. W nocy w zamku zawsze towarzyszy jej Shadow, którą prosi, aby czytała jej przed snem, ponieważ uwielbia się wsłuchiwać w czyjeś opowieści. Teraz jednak pozostało jej nasłuchiwać odgłosów z zewnątrz, aby mieć pewność, kiedy będzie mogła wyjść.
Jak na złość, jednak obydwie osoby musiały stanąć tuż przy kufrze.
-Moja pani, jesteś pewna, że dobrze się czujesz? Z całym szacunkiem, ale wasza miłość...
-Wyglądam, jakbym dopiero przeżyła ucieczkę z rozpadającego się zamku? Proszę oszczędzić mi głupich uwag.
-Oczywiście.
Sonnja niemal nie przeklęła. Obok niej stały jej matka oraz Złota Kapłanka, na którą mówi się Najświętsza. Jednak dla księżniczki, nigdy nie była święta, więc woli unikać tego tytułu co do niej. W jej głosie słychać zdenerwowanie, jednak królowa ma wciąż ten sam stanowczy i zimny ton głosu. Chociaż da się w nim usłyszeć, że nie jest już tak donośny. Dopiero wstałaś z martwych i już wracasz do swoich rządów?! Sonnja pyta się matki w myślach, nie potrafiąc dojść do wniosku, dlaczego ona tak bardzo zaniedbuje swoje zdrowie. Obie są dosłownie dwiema najgorszymi osobami, które mogą mnie odkryć!
-Zgaduję i że ty nie masz wyjaśnienia, co się dzisiaj stało, wasza ekscelencjo. I czy mogę wiedzieć, dlaczego czary ochronne, które podobno rzucasz podczas modlitw, dzisiaj nie zadziałały?
-Jaśnie pani, jeśli to nie jest kara boska, to nie wiem, co się wydarzyło. Obudziłam się otoczona kapłankami, nie pamiętając, co się w przeciągu ostatnich chwil stało. Byłam w stanie rzucić czar, tylko na kaplicę. Nie wiem, dlaczego moje wcześniejsze zaklęcia straciły moc.
-Doprawdy? Uczone już się zbierają w Akademii, aby odkryć przyczynę katastrofy. Ja jednak jestem niemal całkowicie przekonana, że odpowiadają za nią siły ludzkich rąk.
-Ależ jaśnie pani, podczas moich przepowiedni, nie otrzymałam żadnej informacji o nadchodzącej zdradzie. Przecież zazwyczaj są one nieomylne.
-A jednak jest to wysoce prawdopodobne? Mam wierzyć waszej ekscelencji na słowo, że nic o tym nie wiedziałaś?
-Królowo, chyba nie sugerujesz, że to ja za tym wszystkim stoję?! - po raz pierwszy w głosie Złotej Kapłanki było słychać tak ogromne niedowierzanie - Służę Heksegorowi i tobie pani przez czterdzieści lat. To ja przygotowywałam waszą wysokość do koronacji, tak jak teraz przygotuję twą córkę. Jak jaśnie pani śmie osądzać mnie o coś takiego?
-Czyny mówią głośniej niż słowa. Jednak na kogoś musi spaść wina.
-Jaśnie pani...
-Do czasu koronacji księżniczki Sonnji chcę znać winnego. Ty również będziesz zaangażowana w jego poszukiwania.
-Mam przepytać wiernych, czy nakłonić ich, aby więcej nie plamili się grzechem, chowając się z tą zbrodnią?
-Nie interesuje mnie, jak to zrobisz ekscelencjo. Winny ma się przyznać, a tylko największy egoista będzie myślał, że uda mu się uciec bez słowa więcej.
Mam wrażenie, że mówisz o was obydwóch - Sonnja przewróciła oczami.
-Tak, jaśnie pani - odpowiedziała Złota Kapłanka po chwili ciszy.
-To jest ten prezent, który otrzymałaś od wspólnoty wiernych? Zapewne jest cudowny, ale obejrzysz go później. Udaj się teraz pod ołtarz, abyś mogła dokonać ponownych modlitw. Może teraz Heksegor zechce ci coś powiedzieć. Liczę, że tym razem zobaczysz wszystko, jak należy.
Sonnja potrafi sobie wyobrazić jakim podejrzliwym wzrokiem jej matka musi patrzeć na Złotą Kapłankę, oraz jakim urażonym wspomnieniem ta musi jej się odwdzięczać.
-Oczywiście.
W końcu zaczęły się oddalać. Sonnja zaczyna liczyć do dwudziestu, aby mieć pewność, że nikt nie przyjdzie. Kiedy już chciała wchodzić, nagle usłyszała kolejne kroki. Cicho wzdycha i stwierdza, że da radę poczekać jeszcze parę minut, pomimo że zdaje jej się, że zaczyna jej brakować powietrza. Szczęście jednak nie znajduje się po jej stronie. Kroki muszą należeć do służby, ponieważ kufer został podniesiony. Czy to jest kara boska za nieposłuszeństwo wobec matki i lekceważenie świętych przedmiotów? - jęknęła w myślach.
Czuje, jak robi jej się niedobrze z każdym następnym służących. Przeprawa przez schody zdaje się trwać wieczność. Zaciska usta z całych sił, aby tylko nie wydawać z siebie żadnych dźwięków. Co prawda niesie ją tylko służba, co jednak nie powinno oznaczać, że może ot, tak nagle im wyskoczyć z kufra ze świętym artefaktem.
Po paru bolesnych chwilach, w końcu zostaje zaniesiona do komnaty Złotej Kapłanki i postawiona na ziemi. Kiedy drzwi się zamknęły i upłynęła kolejna chwila, nareszcie na nowo może wziąć powietrze w płuca.
Podbiega do rozbitego okna i delikatnie się wychyla, aby upewnić się, że nikogo nie widzi. Otwiera je, aby móc wziąć parę głębokich oddechów. Powoli czuje, jak przechodzą jej mdłości. Rozgląda się po komnacie, pomimo że powinna, jak najszybciej z niej uciec.
Jest oczywiście ogromna i pełna przepychu. Widać, że Złota Kapłanka wzięła swój tytuł bardzo dosłownie i umiłowała sobie kolor wschodzącego słońca. Na ścianie wisi podobizna Heksegora, do której musi się wieczorami modlić. Wokół znajdują się obrazy przedstawiające sceny z ksiąg religijnych oraz świętych. Nad łożem zaścielonym białą pościelą i okrytym również białym baldachimem znajdują się malowidła osób otaczających swojego boga. Na drewnianych meblach leżały stosy grubych ksiąg i zwojów, które teraz są wszędzie rozrzucone po prawie całym pomieszczeniu. Sonnja musi się powstrzymać, aby do nich nie zajrzeć.
Ma dwa wyjścia: albo próbować uciec korytarzem, modląc się, aby nikt jej nie znalazł, albo próbować swoich sił wydostać się przez okno. Wiedząc, ile tego dnia miała szczęścia do spotykania osób, decyduje się na drugi, znacznie bardziej niebezpieczny sposób.
Otwiera na oścież okno i staje na marmurowym parapecie. Omal za bardzo nie przechyliła się do tyłu, ponieważ po podróży w kufrze, wciąż nie czuje się najlepiej. Może to i dobrze, że Evenesja jest nieprzytomna... Myśli wiedząc, że inaczej przyszła Pierwsza Amazonka królowej odnalazłaby ją w pięć minut i jeszcze szybciej ściągnęła na dół.
Obrócona twarzą do ściany stara się powoli stawiać stopy na odstających elementach budynku. Kiedy zadaje sobie pytanie, dlaczego w ogóle pomyślała o czymś tak szalonym, już znajduje się w połowie drogi do następnego okna. Ono również jest rozbite. Istnieje szansa, że tam może się na chwilę schować.
Wiatr jej nie sprzyja. Jest zimny i na tyle silny, aby na nowo przyprawić ją o mdłości. Stara się oddychać i zachować spokój, jednak strach przed upadkiem, który zlał się z jej strachem o jej bliskich, zaczyna ją przyprawiać o panikę. Jej ruchy wyglądają coraz bardziej nerwowo, co może się źle dla niej skończyć. Kiedy znajduje się przy oknie, odetchnęła z ulgą. Jest przygotowana, że ktoś może w pomieszczeniu obok przebywać i nie interesuje ją, jak się wytłumaczy - ważne, aby to nie była jej matka, ani nikt do niej podobny. Niestety w pośpiechu źle stawia stopę i omal nie traci równowagi. Zanim zdążyła krzyknąć, ktoś łapie ją za rękę i wciągnął do środka. Czuje, jak zatyka jej usta dłonią i przyciska do ściany.
Zaczyna się bronić, ale po sekundzie zorientowała się, że zna tę osobę.
-Katiano? - pyta się, kiedy ta stwierdziła, że się uspokoiła - Dlaczego...?
-Pytam się o to samo, wasza wysokość - uczona oddala się od niej, jednak nie zadaje żadnych pytań. Za długo ją zna i wie, do jakich szaleństw jest zdolna.
Pomieszczenie jest dość ciasne i niemal całkowicie puste. Nie ma w nim też drzwi wejściowych - tylko otwór w ścianie, który prowadzi do ciemnego korytarza.
-Co to za miejsce? I to obok komnaty Złotej Kapłanki? - pyta się odzyskując powoli zmysły.
-To nie jest ważne, ale grunt, że tu jesteś. Musisz iść ze mną. Zebranie za chwilę zacznie.
-Jakie zebranie?
-Nie rozśmieszaj mnie, pani. Podziemie nie będzie milczeć wiedząc, że wczoraj wysłało kogoś, aby spisał to co Evenesja robiła, po spotkaniu ze mną.
-Chyba nie mówisz, że ktoś nas zdradził?
-Na to pytanie odpowie nasza przewodnicząca. A teraz za pozwoleniem...
Chwyta ją za rękę, prowadząc do wnętrza tunelu, znikając z nią w całkowitej ciemności.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Cześć wszystkim! Edytując ten rozdział zastanawiałam się, jak to jest, że podobno podczas korekty rozdziały podobno stają się coraz krótsze... A u mnie jest dokładnie na odwrót. Cóż, każdy ma swój własny styl pisania, a mój jest dość rozległy lol. Może powinniście się cieszyć, że nie udostępniam tutaj (póki co) książki, której jeden rozdział liczy z 23 strony A4 hehe
Dlatego "Smocza Wiedźma" jest moim największym sukcesem, nawet jeśli jeszcze jej nie skończyłam - może w końcu nauczę się pisać ciut krótsze formy hehe. Nie przedłużając zapraszam was na ostatni rozdział przed krótką przerwą. Następny powinien się pojawić dopiero 21 września, gdyż miałam mały rozjazd, a jednocześnie pisałam "Dni przed Klątwą Sirenix", na których skupię się przez najbliższe tygodnie. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie i że opłaci wam się czekać na ciąg dalszy
Życzę miłej lektury❤️
Rozdział 9: Niesprawiedliwe wyzwanie
Evenesja obudziła się w swojej komnacie, nie wiedząc, ile czasu upłynęło od chwili utraty przytomności. Nikt nie chciał (albo nie mógł) udzielić jej żadnych informacji. Tym bardziej że nikt poza opieką medyczną i służbą nikt inny do tej pory do niej nie przyszedł. Dlatego stwierdziła, że lepiej, aby tak zostało. Mówi się, że brak wieści, to zazwyczaj coś dobrego.
Cisza i spokój od innych była jej niezwykle potrzebna. Niewiele ruszała się z łóżka, ale w przeciągu ostatnich kilku dni zdążyła poukładać na nowo parę rzeczy, które sprzątaczki porozrzucały, oraz przejrzeć z nudzenia swoje dokumenty i zrobić w nich niewielki porządek. Przy łóżku urządziła swoją bezpieczną przestrzeń ze stosem ksiąg, aby mieć co robić podczas odpoczynku. Zdziwiła się, że widząc je, od razu przypomniała sobie, jak zaczytywała się ukradkiem w lekkich powieściach przygodowych z Sonnją, oraz starały się pisać własne, kiedy były jeszcze małe. Sądziła, że posłała te chwile w niepamięć. W końcu nikt nie jest jej w życiu potrzebny, prawda? A już na pewno żadna przypadkowa dwórka wysłana, przez niewdzięczną królową.
-Pani Evenesjo, czy jest pani w stanie rozmawiać? - teraz jednak służąca w końcu zdaje jej to pytanie. Szkoda, że zbyt późno.
-Powiedz, że nie mam na to siły. Tym bardziej że raczej nie wierzę, aby ktoś naprawdę chciał ze mną rozmawiać - mówi znudzonym tonem, nie odrywając wzroku znad książki.
-Ale królowa właśnie powiedziała, że pragnie się z tobą widzieć.
-Jaka królowa? - marszczy brwi, ale w końcu wyrywa się z zamyślenia i dociera do niej, o kim ona w ogóle mówi - To znaczy, niech wejdzie.
Służąca rzuca na nią zdumione spojrzenie, ale nie od razu poszła otworzyć drzwi, za których wyszła Reneja. Monarchini nie daje po sobie poznać, że dopiero przeżyła katastrofę. Tak, jak zawsze idzie wyprostowana z głową podniesioną do góry tym samym pewnym krokiem. Musiało, więc upłynąć znacznie więcej czasu niż jej się wydawało, ale i tak nie rozumie, dlaczego sama jeszcze nie odzyskała pełni sił, wciąż walcząc z nawracającymi bólami głowy.
Królowa rozgląda się po komnacie znudzonym spojrzeniem. Nie zdaje się zbytnio przejmować jej stanem zdrowia.
-Jaśnie pani – Evenesja pochyla głowę, ukrywając antypatię – Cieszę się, że widzę cię w tak dobrej formie.
-Szkoda, że nie mogę tego samego powiedzieć teraz o tobie - wygląda przez okno - Ja jednak swoją kondycję zawdzięczam właśnie tobie i twoim łamaniem bezwzględnych zakazów, pani Evenesjo.
Na szczęście spodziewała się otrzymać gorszą pogardę. Tą jest w stanie znieść, w końcu królowa przyznała, że ocaliła jej życie. Jednak teraz patrząc całkowicie niewzruszona w dal i tak najwyraźniej spodziewa się od niej wyjaśnienia.
-Proszę o wybaczenie pani – zaczyna, nie wiedząc jednak, jak ma jej wytłumaczyć oczywistość – Twe bezpieczeństwo to priorytet każdej z nas amazonek. Musiałam spełnić obietnicę, którą złożyłam waszej mości podczas pasowania na twą wojowniczkę. Miałam dość prosty wybór: trzymać się rozkazu albo czuć, że z powodu ignorancji mam twą krew na dłoniach. Wybrałam to, co wtedy wydawało mi się słuszne.
-A teraz zrobiłabyś to samo?
-Oczywiście - odpowiada z całkowitą pewnością.
Przez moment królowa nic więcej nie mówi. W końcu wciąż na nią nie patrząc, wyciąga z ukrytej kieszeni sukni mały flakonik, który zaczyna obracać w palcach.
-Ograniczenia to najczęstsza próba lojalności - oznajmia - Przyznam, że nie popieram jednak tej decyzji nie ze względu na to, że była niewłaściwa pod względem moralnym, gdyż była, tylko ze względu na to, co zamierzasz dalej z tym zrobić.
-Nie rozumiem.
-Już widziałaś to urządzenie znajdujące się w tamtej komnacie, prawda?
W końcu się do niej odwraca, jednak z lodowatym spojrzeniem. Reneja już wie, więc kłamstwo jej się nie opłaci.
-Tak jaśnie pani - przyznaje - Widziałam i nie potrafię całej tej sytuacji zrozumieć. Jeśli wolno mi się spytać...?
-A jak się pani wydaje? - od razu ją ucina.
Evenesja rzuciła przekleństwem w myślach. Nie może pytać się o rzeczy, o których wiedza od początku była zabroniona. Nawet jeśli uważa to za niesprawiedliwość, w tym momencie musi zachowywać się nienagannie, aby odzyskać jej zaufanie.
-Wybacz moja pani.
-Skoro jestem twoją panią, to chyba mam prawo coś z tym zrobić? - unosi brwi - W końcu nie mogę pozwolić, aby tajemnica najwyższej wagi rozniosła się po całym królestwie niczym huragan, czyż nie? – jej spojrzenie jest na tyle pozbawione jakichkolwiek emocji, że przez Evenesja zaczyna myśleć, że zostanie skazana na egzekucję – Dlatego zostaniesz poddana jeszcze jednej próbie lojalności.
-Jestem gotowa wypełnić wszystko, o co mnie poprosisz – w głębi duszy zaczęła oddychać coraz ciężej.
-Wzruszające. Do tego jednak będę potrzebować cię na nogach - podaje jej flakonik, który niechętnie przyjmuje - To wywar z ziół, które pomogły mi odzyskać zdrowie. Ze względu na ich rzadkość, lekarze podają je tylko dla mnie, ale zależy mi na twojej dyscypliny i niezłomnej lojalności - ostatnie słowa zdaje się wypowiadać z lekką ironią w głosie.
-Dziękuję jaśnie pani - ponownie pochyla głowę, jednak znowu po chwili zdała sobie sprawę, że to właśnie teraz ma wypić zawartość buteleczki, nie mając żadnej pewności, czy królowa jej nie okłamuje.
Sprytnie. Przełyka ślinę, wiedząc, że musi to zrobić, nie wiedząc, czy obudzi się następnego dnia. Po otworzeniu wieczka stara się na szybko powąchać zawartość, aby sprawdzić, czy nie wyczuje zapachu trucizny. W końcu wypiła bodajże najbardziej gorzki napój, jaki jej mogła podać. Nie udaje jej się ukryć skrzywienia, jakie pojawiło jej się na twarzy.
-Za tydzień przybędzie do nas mój daleki kuzyn z Fleurconnais. Będziesz odpowiedzialna za dokonanie selekcji amazonek, które kandydują do udział w turnieju rycerskim. Chcę również, abyś do tego czasu przejęła też szkolenie mojej córki.
-Jaśnie pani, twa córka jest już doskonałą wojowniczką - ostatnia rzecz, którą Evenesja chce, to szkolić jej wredną córkę.
-Nie proszę cię o szkolenie walki, a strategii wojskowej. Chyba nie łudzisz się, że to, co nastąpiło, było zwykłym nieszczęściem? Tragedia nastąpiła z rąk ludzkich, a rozniosło się ono na taką skalę, że widzę w niej tylko groźbę o wypowiedzeniu wojny. Dzień po przybyciu gości, pojedziesz z nią na północ, aby tam dokonać niezbędnych przygotowań.
Na północy znajdują się głównie pasma górskie, które oddzielają Sáráterjah od całkowitej puszczy. Dwór, który się tam znajduje, uważany jest za najbardziej odizolowane miejsce w całym królestwie. To również tam stoczyła się ostatnia wojna amazonek ze zbuntowanym ludem, który nie potrafił zaakceptować rządów królowych.
-Oczywiście.
-W międzyczasie chcę, abyś dopilnowała, aby aktywnie przygotowywała się do ślubu z niejakim... Kieranem Trofaste. Jeśli kiedykolwiek byłaś w operze, powinnaś znać to nazwisko, jego ojciec był jednym z najwybitniejszych śpiewaków. Podobno i on dobrze śpiewa. Z jakiej perspektywy bym na to nie patrzyła, to mezalians w czystej postaci. Jednak nam wszystkim zależy tylko i wyłącznie na tym, aby jak najszybciej wydała na świat córkę. Tym bardziej że Najświętsza przewiduje, że jednak najpierw przypadnie jej urodzić syna.
Evenesja na ten moment bardziej obawia się, aby w ogóle zaciągnąć pannę młodą do ołtarza. Niezależność Sonnji już pewnie jej samej zaczęła wymykać się już dawno spod kontroli.
-Przyrzekam, że dopilnuję, aby wszystko przebiegło zgodnie z twoim planem pani.
-Mam taką nadzieję - rzuca jej ostrzegawcze spojrzenie - Inaczej będziesz musiała pożegnasz się z tym zamkiem.
-Obiecuję, że cię nie zawiodę, pani.
Skłoniła się na pożegnanie monarchini, która jeszcze przez chwilę dokładnie ją obserwuje. Dopiero, jak służąca zamknęła za nią drzwi, na nowo potrafiła oddychać.
Miotają ją mieszane uczucie. Z jednej strony czuje dumę i ulgę, że Reneja dała jej jeszcze jedną szansę i że zostało jej powierzone przygotowanie armii do najwyraźniej zbliżającej się wojny. Z drugiej gardzi tym, że to właśnie ona będzie musiała zająć się przygotowaniem księżniczki do ślubu. Przecież jest wojowniczką, a nie swatką. Co w tym czasie będzie robić Lumina? Czuje, że wzleciała, jak ptak, tylko po to, aby spłonąć od płomieni słońca.
W pierwszej kolejności naprawdę najpierw chciałaby przekonać te dwie zadumane w sobie kobiety do podejmowania w końcu rozsądnych decyzji. Jedna bowiem ma problem z założeniem swojemu ukochanemu obrączki na palec, a druga łudzi się, że to wszystko ma sens. Jeśli wojna ma nadejść, to i tak to zrobi, a małżeństwo ze śpiewakiem operowym, na pewno nikogo nie przerazi.
Przewraca stronę w książce, na próżno licząc, że będzie umiała się na niej skupić. Z początku wszystko szło tak, jak tego chciała, teraz jednak jej przyszłość zdaje się spowijać mgła.
-Bez sensu - mruczy pod nosem - Dwie potężne władczynie, jedna fanatyczka, druga liberalistka. Nie wiem, która z nich jest gorsza.
Może i nie powinna się wypowiadać w ten sposób o osobach aroganckich, gdyż sama do nich należy – jednak w przeciwieństwie do nich nie stara się tego ukrywać za maską łaski.
Dlatego "Smocza Wiedźma" jest moim największym sukcesem, nawet jeśli jeszcze jej nie skończyłam - może w końcu nauczę się pisać ciut krótsze formy hehe. Nie przedłużając zapraszam was na ostatni rozdział przed krótką przerwą. Następny powinien się pojawić dopiero 21 września, gdyż miałam mały rozjazd, a jednocześnie pisałam "Dni przed Klątwą Sirenix", na których skupię się przez najbliższe tygodnie. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie i że opłaci wam się czekać na ciąg dalszy
Życzę miłej lektury❤️
Rozdział 9: Niesprawiedliwe wyzwanie
Evenesja obudziła się w swojej komnacie, nie wiedząc, ile czasu upłynęło od chwili utraty przytomności. Nikt nie chciał (albo nie mógł) udzielić jej żadnych informacji. Tym bardziej że nikt poza opieką medyczną i służbą nikt inny do tej pory do niej nie przyszedł. Dlatego stwierdziła, że lepiej, aby tak zostało. Mówi się, że brak wieści, to zazwyczaj coś dobrego.
Cisza i spokój od innych była jej niezwykle potrzebna. Niewiele ruszała się z łóżka, ale w przeciągu ostatnich kilku dni zdążyła poukładać na nowo parę rzeczy, które sprzątaczki porozrzucały, oraz przejrzeć z nudzenia swoje dokumenty i zrobić w nich niewielki porządek. Przy łóżku urządziła swoją bezpieczną przestrzeń ze stosem ksiąg, aby mieć co robić podczas odpoczynku. Zdziwiła się, że widząc je, od razu przypomniała sobie, jak zaczytywała się ukradkiem w lekkich powieściach przygodowych z Sonnją, oraz starały się pisać własne, kiedy były jeszcze małe. Sądziła, że posłała te chwile w niepamięć. W końcu nikt nie jest jej w życiu potrzebny, prawda? A już na pewno żadna przypadkowa dwórka wysłana, przez niewdzięczną królową.
-Pani Evenesjo, czy jest pani w stanie rozmawiać? - teraz jednak służąca w końcu zdaje jej to pytanie. Szkoda, że zbyt późno.
-Powiedz, że nie mam na to siły. Tym bardziej że raczej nie wierzę, aby ktoś naprawdę chciał ze mną rozmawiać - mówi znudzonym tonem, nie odrywając wzroku znad książki.
-Ale królowa właśnie powiedziała, że pragnie się z tobą widzieć.
-Jaka królowa? - marszczy brwi, ale w końcu wyrywa się z zamyślenia i dociera do niej, o kim ona w ogóle mówi - To znaczy, niech wejdzie.
Służąca rzuca na nią zdumione spojrzenie, ale nie od razu poszła otworzyć drzwi, za których wyszła Reneja. Monarchini nie daje po sobie poznać, że dopiero przeżyła katastrofę. Tak, jak zawsze idzie wyprostowana z głową podniesioną do góry tym samym pewnym krokiem. Musiało, więc upłynąć znacznie więcej czasu niż jej się wydawało, ale i tak nie rozumie, dlaczego sama jeszcze nie odzyskała pełni sił, wciąż walcząc z nawracającymi bólami głowy.
Królowa rozgląda się po komnacie znudzonym spojrzeniem. Nie zdaje się zbytnio przejmować jej stanem zdrowia.
-Jaśnie pani – Evenesja pochyla głowę, ukrywając antypatię – Cieszę się, że widzę cię w tak dobrej formie.
-Szkoda, że nie mogę tego samego powiedzieć teraz o tobie - wygląda przez okno - Ja jednak swoją kondycję zawdzięczam właśnie tobie i twoim łamaniem bezwzględnych zakazów, pani Evenesjo.
Na szczęście spodziewała się otrzymać gorszą pogardę. Tą jest w stanie znieść, w końcu królowa przyznała, że ocaliła jej życie. Jednak teraz patrząc całkowicie niewzruszona w dal i tak najwyraźniej spodziewa się od niej wyjaśnienia.
-Proszę o wybaczenie pani – zaczyna, nie wiedząc jednak, jak ma jej wytłumaczyć oczywistość – Twe bezpieczeństwo to priorytet każdej z nas amazonek. Musiałam spełnić obietnicę, którą złożyłam waszej mości podczas pasowania na twą wojowniczkę. Miałam dość prosty wybór: trzymać się rozkazu albo czuć, że z powodu ignorancji mam twą krew na dłoniach. Wybrałam to, co wtedy wydawało mi się słuszne.
-A teraz zrobiłabyś to samo?
-Oczywiście - odpowiada z całkowitą pewnością.
Przez moment królowa nic więcej nie mówi. W końcu wciąż na nią nie patrząc, wyciąga z ukrytej kieszeni sukni mały flakonik, który zaczyna obracać w palcach.
-Ograniczenia to najczęstsza próba lojalności - oznajmia - Przyznam, że nie popieram jednak tej decyzji nie ze względu na to, że była niewłaściwa pod względem moralnym, gdyż była, tylko ze względu na to, co zamierzasz dalej z tym zrobić.
-Nie rozumiem.
-Już widziałaś to urządzenie znajdujące się w tamtej komnacie, prawda?
W końcu się do niej odwraca, jednak z lodowatym spojrzeniem. Reneja już wie, więc kłamstwo jej się nie opłaci.
-Tak jaśnie pani - przyznaje - Widziałam i nie potrafię całej tej sytuacji zrozumieć. Jeśli wolno mi się spytać...?
-A jak się pani wydaje? - od razu ją ucina.
Evenesja rzuciła przekleństwem w myślach. Nie może pytać się o rzeczy, o których wiedza od początku była zabroniona. Nawet jeśli uważa to za niesprawiedliwość, w tym momencie musi zachowywać się nienagannie, aby odzyskać jej zaufanie.
-Wybacz moja pani.
-Skoro jestem twoją panią, to chyba mam prawo coś z tym zrobić? - unosi brwi - W końcu nie mogę pozwolić, aby tajemnica najwyższej wagi rozniosła się po całym królestwie niczym huragan, czyż nie? – jej spojrzenie jest na tyle pozbawione jakichkolwiek emocji, że przez Evenesja zaczyna myśleć, że zostanie skazana na egzekucję – Dlatego zostaniesz poddana jeszcze jednej próbie lojalności.
-Jestem gotowa wypełnić wszystko, o co mnie poprosisz – w głębi duszy zaczęła oddychać coraz ciężej.
-Wzruszające. Do tego jednak będę potrzebować cię na nogach - podaje jej flakonik, który niechętnie przyjmuje - To wywar z ziół, które pomogły mi odzyskać zdrowie. Ze względu na ich rzadkość, lekarze podają je tylko dla mnie, ale zależy mi na twojej dyscypliny i niezłomnej lojalności - ostatnie słowa zdaje się wypowiadać z lekką ironią w głosie.
-Dziękuję jaśnie pani - ponownie pochyla głowę, jednak znowu po chwili zdała sobie sprawę, że to właśnie teraz ma wypić zawartość buteleczki, nie mając żadnej pewności, czy królowa jej nie okłamuje.
Sprytnie. Przełyka ślinę, wiedząc, że musi to zrobić, nie wiedząc, czy obudzi się następnego dnia. Po otworzeniu wieczka stara się na szybko powąchać zawartość, aby sprawdzić, czy nie wyczuje zapachu trucizny. W końcu wypiła bodajże najbardziej gorzki napój, jaki jej mogła podać. Nie udaje jej się ukryć skrzywienia, jakie pojawiło jej się na twarzy.
-Za tydzień przybędzie do nas mój daleki kuzyn z Fleurconnais. Będziesz odpowiedzialna za dokonanie selekcji amazonek, które kandydują do udział w turnieju rycerskim. Chcę również, abyś do tego czasu przejęła też szkolenie mojej córki.
-Jaśnie pani, twa córka jest już doskonałą wojowniczką - ostatnia rzecz, którą Evenesja chce, to szkolić jej wredną córkę.
-Nie proszę cię o szkolenie walki, a strategii wojskowej. Chyba nie łudzisz się, że to, co nastąpiło, było zwykłym nieszczęściem? Tragedia nastąpiła z rąk ludzkich, a rozniosło się ono na taką skalę, że widzę w niej tylko groźbę o wypowiedzeniu wojny. Dzień po przybyciu gości, pojedziesz z nią na północ, aby tam dokonać niezbędnych przygotowań.
Na północy znajdują się głównie pasma górskie, które oddzielają Sáráterjah od całkowitej puszczy. Dwór, który się tam znajduje, uważany jest za najbardziej odizolowane miejsce w całym królestwie. To również tam stoczyła się ostatnia wojna amazonek ze zbuntowanym ludem, który nie potrafił zaakceptować rządów królowych.
-Oczywiście.
-W międzyczasie chcę, abyś dopilnowała, aby aktywnie przygotowywała się do ślubu z niejakim... Kieranem Trofaste. Jeśli kiedykolwiek byłaś w operze, powinnaś znać to nazwisko, jego ojciec był jednym z najwybitniejszych śpiewaków. Podobno i on dobrze śpiewa. Z jakiej perspektywy bym na to nie patrzyła, to mezalians w czystej postaci. Jednak nam wszystkim zależy tylko i wyłącznie na tym, aby jak najszybciej wydała na świat córkę. Tym bardziej że Najświętsza przewiduje, że jednak najpierw przypadnie jej urodzić syna.
Evenesja na ten moment bardziej obawia się, aby w ogóle zaciągnąć pannę młodą do ołtarza. Niezależność Sonnji już pewnie jej samej zaczęła wymykać się już dawno spod kontroli.
-Przyrzekam, że dopilnuję, aby wszystko przebiegło zgodnie z twoim planem pani.
-Mam taką nadzieję - rzuca jej ostrzegawcze spojrzenie - Inaczej będziesz musiała pożegnasz się z tym zamkiem.
-Obiecuję, że cię nie zawiodę, pani.
Skłoniła się na pożegnanie monarchini, która jeszcze przez chwilę dokładnie ją obserwuje. Dopiero, jak służąca zamknęła za nią drzwi, na nowo potrafiła oddychać.
Miotają ją mieszane uczucie. Z jednej strony czuje dumę i ulgę, że Reneja dała jej jeszcze jedną szansę i że zostało jej powierzone przygotowanie armii do najwyraźniej zbliżającej się wojny. Z drugiej gardzi tym, że to właśnie ona będzie musiała zająć się przygotowaniem księżniczki do ślubu. Przecież jest wojowniczką, a nie swatką. Co w tym czasie będzie robić Lumina? Czuje, że wzleciała, jak ptak, tylko po to, aby spłonąć od płomieni słońca.
W pierwszej kolejności naprawdę najpierw chciałaby przekonać te dwie zadumane w sobie kobiety do podejmowania w końcu rozsądnych decyzji. Jedna bowiem ma problem z założeniem swojemu ukochanemu obrączki na palec, a druga łudzi się, że to wszystko ma sens. Jeśli wojna ma nadejść, to i tak to zrobi, a małżeństwo ze śpiewakiem operowym, na pewno nikogo nie przerazi.
Przewraca stronę w książce, na próżno licząc, że będzie umiała się na niej skupić. Z początku wszystko szło tak, jak tego chciała, teraz jednak jej przyszłość zdaje się spowijać mgła.
-Bez sensu - mruczy pod nosem - Dwie potężne władczynie, jedna fanatyczka, druga liberalistka. Nie wiem, która z nich jest gorsza.
Może i nie powinna się wypowiadać w ten sposób o osobach aroganckich, gdyż sama do nich należy – jednak w przeciwieństwie do nich nie stara się tego ukrywać za maską łaski.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tutaj publikowałam... Post wyżej podpowiada, że było to 4 września... Nie spodziewałam się, że będę miała aż taki rozjazd. Muszę Was za to przeprosić, ponieważ obiecałam inaczej, jednak przez ostatnie tygodnie nie czułam się najlepiej. Chcę do Was wrócić z nową energią twórczą, ale przybyły nowe trudności, z którymi muszę się mierzyć, jak choćby powrót na studia, z czym miałam trochę problemów ostatnio. Na dodatek dzisiaj zgubiłam wisiorek, który dostałam w prezencie od babci i trochę mi trudno teraz bez niego... Chciałam więc kupić inny, ze skrzydłami Flory z oficjalnego sklepu, ale pokonały mnie koszty wysyłki 
Na dodatek ten rozdział miał być bardziej wzruszający, więc trochę trudno się go edytowało, aby nie dać się ponieść emocjom, a jednocześnie je zachować. Mam nadzieję, że wybaczycie mi ten poślizg i że już nie będę miała więcej ani większych i ani mniejszych problemów na głowie.
Miłej lektury Wam życzę.❤️
(P.S. Jeśli czyta to moderator forum, to czy mogę prosić, aby w tytule tematu usunąć dopisek "potrzebuję recenzji"? Za pierwszym razem zależało mi na "natychmiastowym" feedbacku, ale teraz jest to zbędne i trochę żenujące z jakiegoś powodu
Z góry dziękuję:D)
Rozdział 10: Zmuszone do pięknej więzi
Shadow zaciska węzły fioletowej sukni, przeszywanej złotymi nićmi na plecach Sonnji i upina jej włosy zdobione łańcuszkami perełek w luźny warkocz. Druga służąca właśnie postawiła bogato zdobione pudełko na stoliczku obok nich. W nim znajduje się nowy kryształowy diadem, kolorem idealnie pasującym do sukni księżniczki. Podchodząc do lustra, sama ostrożnie nakłada go sobie na głowę. Jest inny od pozostałych, jakie otrzymała - przypomina raczej opaskę na włosy, przez co jest cięższy, a na jego środku znajduje się wykuty herb królestwa. Shadow przynosi dobrane do stroju kolczyki i zapina. Skromne, niewpadające w oko, ale właśnie takie księżniczka lubi najbardziej. Delikatnie zwisają z jej uszu niczym kropelki rosy z płatków kwiatów.
Sonnja przegląda się w lustrze, aby upewnić się, czy na pewno wszystko do siebie pasuje.
-Przyznam, wyglądam zjawiskowo – mówi z lekkim stresem, ale też dumą w głosie czerwieniąc się – czegoś mi jednak brakuje. Wiem, tych błyszczących rękawiczki bez palców, które dostałam na urodziny.
Shadow posyła służącą, aby przyniosła z ogromnej komody określoną parę, a sama stanęła przed lustrem ze skrzywioną miną, nakładając na głowę welon. Lumina kazała jej go założyć, aby zakryć blizny, ale przez niego nie będzie mogła założyć swojego jedynego diademu. W zamian zakłada złotą przepaskę, aby trzymał się dobrze na głowie. W międzyczasie Sonnja siada na łóżku i otwiera książkę, chcąc dokończyć jeszcze jeden rozdział. Tylko jeden - obiecała sobie (znowu).
Kiedy służąca przyniosła rękawiczki, pozwoliła jej powrócić do innych obowiązków i sama je ubrała. Z radością na nie spojrzała, bo to jej ulubiona para - chociaż wciąż nie mogła zaakceptować, ile Kieran musiał wydać na nie pieniędzy. Wtedy zobaczyła, jak Shadow męczy się z poprawianiem welonu. Westchnęła i pomimo jej protestu pomogła jej założyć go odpowiednio. W końcu sana kazała przygotować go dla niej, jak i pozostałe dodatki, aby pasowały do skromnej jasnofioletowej sukni. Nie przejmowała się, co o tym inni powiedzą, w końcu to jest jej dama dworu i ma się przy niej należycie prezentować. Nawet jeśli większość traktuje ją jak pokojówkę, ze względu na braku wykształcenia i dworskiego pochodzenia.
Dość krytycznym wzrokiem przejrzała ją od stóp do głowy. Sama wróciła przed lustro i ponownie się w nim przejrzała, aż w końcu stwierdza:
-Idealnie. Shadow, proszę podaj mi mój wachlarz. I nie zapomnij swojego. Możemy już iść.
Dziewczyna podaje jej wzorzysty wachlarz, również dopasowany do koloru sukni i wyszła z nią pod ramię z komnaty.
W wielu korytarzach wciąż widać ślady po katastrofie, która objęła cały teren w odległości kilkudziesięciu, jak nawet nie kilkuset kilometrów. Przez to, że mężczyzn wciąż obejmuje ta śmieszna kwarantanna, nie ma robotników, którzy pomogliby wymienić meble i okna. Magię znają tylko wysoko urodzone damy, ale przecież żadna z nich nie ośmieliła się zajmować się czymś takim, co zdenerwowało Sonnję do takiego stopnia, że ukradkiem zaczęła samej naprawiać szkody. Nie wspominając już o sytuacji w mieście - Amazonki już dawno doniosły o strachu i rozpaczy, które rozprzestrzeniają się niczym tornado po całym królestwie. Najważniejsze manufaktury zostały uszkodzone i ludność do czasów napraw nie gdzie pracować, a podstawowe wyroby, jak również te na odbudowę pałacu nie będą produkowane. Uprawy również zostały zniszczone.
Sonnja miała nadzieję, że matka przejrzy na oczy, Sáráterjah zjednoczy się i ludzie wspólnie odbudują to, co zostało zniszczone, otwierając się na dobra z odległych i mitycznych dla niej królestw. Jednak królowa, jakby oślepła, albo zgłupiała i nie ustąpiła. Jednak na szczęście wpadła na wcale nie aż tak zły pomysł. Zaprosiła w odwiedziny swojego kuzyna zza morza, dla którego jako osoby nienoszącej w sobie krwi Sáráterjczyków, Smocza Klątwa jest obca. To z pewnością będzie dziwnie uczucie móc zobaczyć dorosłych mężczyzn, około czterdziestu lat... - pomyślała - Ciekawe, jak oni się starzeją z wiekiem. Podobno nie wiadomo, czy siwieją, ale mają znacznie więcej pić...
Wychodzą na balkon, aby zaczerpnąć świeżego powietrza przed wizytą. Sonnja uwielbia widok z niego rozciągający się na oddalone pasmo górskie. Jeszcze nie dawno mogła powąchać przeplatające go róże, jednak teraz nie został na nich prawie żaden kwiat.
-Czytałam o przygodach młodego poszukiwacza przygód, który zapędził się w te góry – mówi z rozmarzeniem – walczył tam ze smokiem, który miał być jego ojcem. Autor opisał, że strzegł skarbu, którego nawet i wojsko nie dałoby rady wynieść.
-Czy przystoi ci czytać takie rzeczy? - zerka na nią Shadow.
-Chyba nie chcesz poskarżyć się mej matce, że czytam treści dla prostego ludu? - prychnęła.
-Mam już wystarczająco problemów na głowie. Pilnowanie rozwoju literackiego waszej wysokości do nich nie należy. Zresztą sama czytałam tę książkę. Nie była zła.
-Czy ty bez pytania zajrzałaś do mojego księgozbioru? - marszczy brwi.
-Pomyślałam, że akurat tej nie będziesz chciała przeczytać, pani...
-Gdybyś poprosiła, to przecież bym ci ją pożyczyła. Nawet więcej niż jedną. Może nim ucieknę, powinnam ci wybrać książki na wyjazd?
-Dziękuję, ale już wasza wysokość pożyczyła mi ich z dziesięć, a na czytanie nie miałam ostatnio czasu.
-Może, więc pójdziemy po tym spotkaniu do ogrodu, aby poczytać? Wiesz, że potyczki rycerskie mnie nie interesują.
-Czy jej królewska mość nie będzie kazała ci zostać?
-Na pewno będzie - wzruszyła ramionami.
-Jeśli mogę spytać, dlaczego ostatnio tak bardzo nie chcesz, abym cię opuszczała, pani? - wzięła głęboki oddech, aby w końcu się tego dowiedzieć - Od momentu wybuchu mocy, wasza wysokość zabiera mnie ze sobą niemal wszędzie, nawet na swoje lekcje, z których ledwo cokolwiek rozumiem. Proszę nie zrozumieć mnie źle, wolę towarzystwo waszej wysokości, od każdego innego, ale inne damy tego nie tolerują.
-Poważnie? Nie wiedziałam, że to dla ciebie kłopot – patrzy na nią wystraszona.
-Nie nazwałabym tego w ten sposób. Tak traktują mnie od początku. Jednak do tej pory, nie rozmawiałam z tobą pani o wszystkim, nawet o banalnym pieczeniu chleba.
-Ale ja naprawdę nie wiem, jak się piecze chleb... Ja nawet nie wiedziałam, że pszenica wygląda, jak cienki patyk. I wciąż mi nie pokazałaś, jak wygląda nieupieczone ciasto.
-Wasza wysokość wie, że to nie o chleb chodzi?
-Tak... Lecz to chyba nic złego, że i ja wolę spędzać czas z tobą niż z matką?
-Jestem waszej wysokości ucieczką przez jej królewską mością?
-Nie... O to mi chodziło... Może zanim udamy się do sali tronowej, to poznam cię z Kirenem. Myślisz, że spodobam mu się w tej sukni?
-To mężczyzna, więc wzruszy ramionami i powie, że wyglądasz pani, tak jak na co dzień.
-Nie podważaj moich złudzeń!
-Wasza wysokość jest na tyle inteligentna, a jednak wciąż wybierasz nie mówić mi prawdy.
-Dlaczego teraz używasz tyle określenia wasza wysokość? Wcześniej nie byłaś, aż tak oficjalna dla mnie.
-Już zostałam za to spoliczkowała.
-Słucham?! - Sonnja otwiera szeroko oczy, starając się zobaczyć, czy ma bliznę na policzku.
-Proszę mi odpowiedzieć!
Po raz pierwszy Shadow odważyła się jej cokolwiek wykrzyczeć w twarz. Od dawna zachowanie Sonnji zaczęło ją coraz bardziej denerwować, jednak dopiero teraz pozwoliła jej to pokazać. Chociaż może ponieść straszne konsekwencje tego zachowania. Na szczęście nikogo innego prócz nich nie ma w pobliżu.
-Kiedy wtedy upadłaś... Niemal całą głowę miałaś we krwi - księżniczce niemal znowu łzy do oczu napłynęły - Nie wiedziałam, co miałam zrobić. Tym bardziej że szkło wbiło ci się w kark.
Shadow odruchowo złapała się z tyłu, aby wyczuć blizny, których nie mogła zobaczyć.
-Bałam się uciskać ci rany, aby jednocześnie cię przy tym dusić. Nim Evenesja przybiegła, udało mi się zatamować, wyciągnąć ci je stamtąd, ale ręce mi drżały. Nie wiedziałam jednak, czy na pewno postąpiłam dobrze. Nim uciekłam, aby... Szukać Kierana - skłamała - Czuwałam nad tobą, aż nie upewniłam się, że nie dostałaś odpowiedniej opieki. W jednej chwili mogłam stracić cię, matkę, oraz niego. Na dodatek nic o nim nie wiem, bo do dzisiaj nie chcą mnie do niego wpuścić! - krzywi się starając nie poddać się emocjom – Nie wiedziałam, o kogo z was powinnam się bać bardziej. Pomimo arogancji matki, jej niejasnych motywów i ciągłego namawiania mnie do małżeństwa... Jakoś przez moment chciałam zostać posłuszną córką. Nie rozumiałam, dlaczego, ale... Może jednak po prostu ją kocham? Nie miałam nikogo, z kim mogłam o tym porozmawiać - księżniczka nie umiała dokończyć ani jednego zdania, a łzy same napływają jej do oczu – Nie rozumiem tego. W końcu jej już praktycznie nie ma w moim życiu... Bo oszalała... A ty mogłaś umrzeć w moich ramionach i... Nie chcę... Tracić... Jedynej... Osoby... Która traktuje mnie normalnie. Damy... Która ze względu na to, że nie mam przy sobie... Ani matki, ani ukochanego... Czy to przystoi, czy nie... Została moją jedyną przyjaciółką.
Nie powstrzymała się i objęła ją, płacząc. Shadow przez moment stoi, niczym słup nie wiedząc, co powinna zrobić. Wokół było pusto, gdyż wszyscy przygotowują się na przybycie gości, więc nikt nie powinien ich zobaczyć. Dziwnie się z tym czuje – nikt nigdy nie okazał jej tyle uczuć. O ile w ogóle to miało miejsce. A już na pewno nikt jej nie obejmował i jej się nie wypłakiwał – płacz jest dość obcy w rodzinie królewskiej, gdyż tak okazuje się słabość. Nie wiedziała, jak ma na to zareagować.
-Nie wierzysz mi? - zdziwiła się Sonnja.
-Nie... Wierzę – przełknęła gulę w gardle, bo nie to miała na myśli i kiedy zdała sobie sprawę, że te blizny na karku faktycznie mogły przynieść jej śmierć – Dziękuję ci, pani.
-Wiem, że nie potrafisz dziękować – zaśmiała się przez łzy – Bo nic nigdy nie otrzymałaś, oprócz roli mojej damy dworu. Zrozum jednak, jak te relacje wyglądają. Kiedy na dworze nie ma mężczyzn, a relacje miłosne stają się odlegle... Relacje między paniami, a ich damami stają się silniejsze. Jak Luminy i mojej matki. Albo z sobą dorastają, albo spędzając w swoim towarzystwie tyle czasu, że wiedzą o sobie wszystko. To jest dość dziwna przyjaźń, pełna zobowiązań i uprzejmości... Lecz nie oznacza, że jest mniej prawdziwa od innych. A tak z innej strony, to ocaliłaś mnie od wyboru nudnej do bólu i zadufanej w sobie damy dworu.
-Słucham? - do Shadow wciąż ledwo cokolwiek dociera.
-Zyskałam najlepszą damę dworu i towarzyszkę zabaw. Nie chcę cię tracić.
-Nie śpieszy mi się do grobu – wzdycha – Panna Lumina mnie dobije, jeśli umrę na jej oczach. Jak również ciebie, wasza wysokość, jeśli przyjdziesz z rozmazanym makijażem.
-Masz rację, Kieran nie może mnie w takim stanie zobaczyć – chichocze - Czyli wracamy do komnaty?
-Nie mamy wyboru.
Sonnja obejmuje ją za ramię, aby wciąż się do niej tulić. Kiedy wróciły, księżniczka musiała się jej pochwalić o podsłuchaniu monologu Evenesji na temat jej sekretnego zamiłowania do romansów, który usłyszała przez uchylone drzwi jej komnaty, o których wojowniczka nie miała bladego pojęcia. Nim obie się obejrzały, spędziły w komnacie dwa razy więcej czasu, niż powinny, próbując stworzyć o niej satyrę.
Na dodatek ten rozdział miał być bardziej wzruszający, więc trochę trudno się go edytowało, aby nie dać się ponieść emocjom, a jednocześnie je zachować. Mam nadzieję, że wybaczycie mi ten poślizg i że już nie będę miała więcej ani większych i ani mniejszych problemów na głowie.
Miłej lektury Wam życzę.❤️
(P.S. Jeśli czyta to moderator forum, to czy mogę prosić, aby w tytule tematu usunąć dopisek "potrzebuję recenzji"? Za pierwszym razem zależało mi na "natychmiastowym" feedbacku, ale teraz jest to zbędne i trochę żenujące z jakiegoś powodu
Rozdział 10: Zmuszone do pięknej więzi
Shadow zaciska węzły fioletowej sukni, przeszywanej złotymi nićmi na plecach Sonnji i upina jej włosy zdobione łańcuszkami perełek w luźny warkocz. Druga służąca właśnie postawiła bogato zdobione pudełko na stoliczku obok nich. W nim znajduje się nowy kryształowy diadem, kolorem idealnie pasującym do sukni księżniczki. Podchodząc do lustra, sama ostrożnie nakłada go sobie na głowę. Jest inny od pozostałych, jakie otrzymała - przypomina raczej opaskę na włosy, przez co jest cięższy, a na jego środku znajduje się wykuty herb królestwa. Shadow przynosi dobrane do stroju kolczyki i zapina. Skromne, niewpadające w oko, ale właśnie takie księżniczka lubi najbardziej. Delikatnie zwisają z jej uszu niczym kropelki rosy z płatków kwiatów.
Sonnja przegląda się w lustrze, aby upewnić się, czy na pewno wszystko do siebie pasuje.
-Przyznam, wyglądam zjawiskowo – mówi z lekkim stresem, ale też dumą w głosie czerwieniąc się – czegoś mi jednak brakuje. Wiem, tych błyszczących rękawiczki bez palców, które dostałam na urodziny.
Shadow posyła służącą, aby przyniosła z ogromnej komody określoną parę, a sama stanęła przed lustrem ze skrzywioną miną, nakładając na głowę welon. Lumina kazała jej go założyć, aby zakryć blizny, ale przez niego nie będzie mogła założyć swojego jedynego diademu. W zamian zakłada złotą przepaskę, aby trzymał się dobrze na głowie. W międzyczasie Sonnja siada na łóżku i otwiera książkę, chcąc dokończyć jeszcze jeden rozdział. Tylko jeden - obiecała sobie (znowu).
Kiedy służąca przyniosła rękawiczki, pozwoliła jej powrócić do innych obowiązków i sama je ubrała. Z radością na nie spojrzała, bo to jej ulubiona para - chociaż wciąż nie mogła zaakceptować, ile Kieran musiał wydać na nie pieniędzy. Wtedy zobaczyła, jak Shadow męczy się z poprawianiem welonu. Westchnęła i pomimo jej protestu pomogła jej założyć go odpowiednio. W końcu sana kazała przygotować go dla niej, jak i pozostałe dodatki, aby pasowały do skromnej jasnofioletowej sukni. Nie przejmowała się, co o tym inni powiedzą, w końcu to jest jej dama dworu i ma się przy niej należycie prezentować. Nawet jeśli większość traktuje ją jak pokojówkę, ze względu na braku wykształcenia i dworskiego pochodzenia.
Dość krytycznym wzrokiem przejrzała ją od stóp do głowy. Sama wróciła przed lustro i ponownie się w nim przejrzała, aż w końcu stwierdza:
-Idealnie. Shadow, proszę podaj mi mój wachlarz. I nie zapomnij swojego. Możemy już iść.
Dziewczyna podaje jej wzorzysty wachlarz, również dopasowany do koloru sukni i wyszła z nią pod ramię z komnaty.
W wielu korytarzach wciąż widać ślady po katastrofie, która objęła cały teren w odległości kilkudziesięciu, jak nawet nie kilkuset kilometrów. Przez to, że mężczyzn wciąż obejmuje ta śmieszna kwarantanna, nie ma robotników, którzy pomogliby wymienić meble i okna. Magię znają tylko wysoko urodzone damy, ale przecież żadna z nich nie ośmieliła się zajmować się czymś takim, co zdenerwowało Sonnję do takiego stopnia, że ukradkiem zaczęła samej naprawiać szkody. Nie wspominając już o sytuacji w mieście - Amazonki już dawno doniosły o strachu i rozpaczy, które rozprzestrzeniają się niczym tornado po całym królestwie. Najważniejsze manufaktury zostały uszkodzone i ludność do czasów napraw nie gdzie pracować, a podstawowe wyroby, jak również te na odbudowę pałacu nie będą produkowane. Uprawy również zostały zniszczone.
Sonnja miała nadzieję, że matka przejrzy na oczy, Sáráterjah zjednoczy się i ludzie wspólnie odbudują to, co zostało zniszczone, otwierając się na dobra z odległych i mitycznych dla niej królestw. Jednak królowa, jakby oślepła, albo zgłupiała i nie ustąpiła. Jednak na szczęście wpadła na wcale nie aż tak zły pomysł. Zaprosiła w odwiedziny swojego kuzyna zza morza, dla którego jako osoby nienoszącej w sobie krwi Sáráterjczyków, Smocza Klątwa jest obca. To z pewnością będzie dziwnie uczucie móc zobaczyć dorosłych mężczyzn, około czterdziestu lat... - pomyślała - Ciekawe, jak oni się starzeją z wiekiem. Podobno nie wiadomo, czy siwieją, ale mają znacznie więcej pić...
Wychodzą na balkon, aby zaczerpnąć świeżego powietrza przed wizytą. Sonnja uwielbia widok z niego rozciągający się na oddalone pasmo górskie. Jeszcze nie dawno mogła powąchać przeplatające go róże, jednak teraz nie został na nich prawie żaden kwiat.
-Czytałam o przygodach młodego poszukiwacza przygód, który zapędził się w te góry – mówi z rozmarzeniem – walczył tam ze smokiem, który miał być jego ojcem. Autor opisał, że strzegł skarbu, którego nawet i wojsko nie dałoby rady wynieść.
-Czy przystoi ci czytać takie rzeczy? - zerka na nią Shadow.
-Chyba nie chcesz poskarżyć się mej matce, że czytam treści dla prostego ludu? - prychnęła.
-Mam już wystarczająco problemów na głowie. Pilnowanie rozwoju literackiego waszej wysokości do nich nie należy. Zresztą sama czytałam tę książkę. Nie była zła.
-Czy ty bez pytania zajrzałaś do mojego księgozbioru? - marszczy brwi.
-Pomyślałam, że akurat tej nie będziesz chciała przeczytać, pani...
-Gdybyś poprosiła, to przecież bym ci ją pożyczyła. Nawet więcej niż jedną. Może nim ucieknę, powinnam ci wybrać książki na wyjazd?
-Dziękuję, ale już wasza wysokość pożyczyła mi ich z dziesięć, a na czytanie nie miałam ostatnio czasu.
-Może, więc pójdziemy po tym spotkaniu do ogrodu, aby poczytać? Wiesz, że potyczki rycerskie mnie nie interesują.
-Czy jej królewska mość nie będzie kazała ci zostać?
-Na pewno będzie - wzruszyła ramionami.
-Jeśli mogę spytać, dlaczego ostatnio tak bardzo nie chcesz, abym cię opuszczała, pani? - wzięła głęboki oddech, aby w końcu się tego dowiedzieć - Od momentu wybuchu mocy, wasza wysokość zabiera mnie ze sobą niemal wszędzie, nawet na swoje lekcje, z których ledwo cokolwiek rozumiem. Proszę nie zrozumieć mnie źle, wolę towarzystwo waszej wysokości, od każdego innego, ale inne damy tego nie tolerują.
-Poważnie? Nie wiedziałam, że to dla ciebie kłopot – patrzy na nią wystraszona.
-Nie nazwałabym tego w ten sposób. Tak traktują mnie od początku. Jednak do tej pory, nie rozmawiałam z tobą pani o wszystkim, nawet o banalnym pieczeniu chleba.
-Ale ja naprawdę nie wiem, jak się piecze chleb... Ja nawet nie wiedziałam, że pszenica wygląda, jak cienki patyk. I wciąż mi nie pokazałaś, jak wygląda nieupieczone ciasto.
-Wasza wysokość wie, że to nie o chleb chodzi?
-Tak... Lecz to chyba nic złego, że i ja wolę spędzać czas z tobą niż z matką?
-Jestem waszej wysokości ucieczką przez jej królewską mością?
-Nie... O to mi chodziło... Może zanim udamy się do sali tronowej, to poznam cię z Kirenem. Myślisz, że spodobam mu się w tej sukni?
-To mężczyzna, więc wzruszy ramionami i powie, że wyglądasz pani, tak jak na co dzień.
-Nie podważaj moich złudzeń!
-Wasza wysokość jest na tyle inteligentna, a jednak wciąż wybierasz nie mówić mi prawdy.
-Dlaczego teraz używasz tyle określenia wasza wysokość? Wcześniej nie byłaś, aż tak oficjalna dla mnie.
-Już zostałam za to spoliczkowała.
-Słucham?! - Sonnja otwiera szeroko oczy, starając się zobaczyć, czy ma bliznę na policzku.
-Proszę mi odpowiedzieć!
Po raz pierwszy Shadow odważyła się jej cokolwiek wykrzyczeć w twarz. Od dawna zachowanie Sonnji zaczęło ją coraz bardziej denerwować, jednak dopiero teraz pozwoliła jej to pokazać. Chociaż może ponieść straszne konsekwencje tego zachowania. Na szczęście nikogo innego prócz nich nie ma w pobliżu.
-Kiedy wtedy upadłaś... Niemal całą głowę miałaś we krwi - księżniczce niemal znowu łzy do oczu napłynęły - Nie wiedziałam, co miałam zrobić. Tym bardziej że szkło wbiło ci się w kark.
Shadow odruchowo złapała się z tyłu, aby wyczuć blizny, których nie mogła zobaczyć.
-Bałam się uciskać ci rany, aby jednocześnie cię przy tym dusić. Nim Evenesja przybiegła, udało mi się zatamować, wyciągnąć ci je stamtąd, ale ręce mi drżały. Nie wiedziałam jednak, czy na pewno postąpiłam dobrze. Nim uciekłam, aby... Szukać Kierana - skłamała - Czuwałam nad tobą, aż nie upewniłam się, że nie dostałaś odpowiedniej opieki. W jednej chwili mogłam stracić cię, matkę, oraz niego. Na dodatek nic o nim nie wiem, bo do dzisiaj nie chcą mnie do niego wpuścić! - krzywi się starając nie poddać się emocjom – Nie wiedziałam, o kogo z was powinnam się bać bardziej. Pomimo arogancji matki, jej niejasnych motywów i ciągłego namawiania mnie do małżeństwa... Jakoś przez moment chciałam zostać posłuszną córką. Nie rozumiałam, dlaczego, ale... Może jednak po prostu ją kocham? Nie miałam nikogo, z kim mogłam o tym porozmawiać - księżniczka nie umiała dokończyć ani jednego zdania, a łzy same napływają jej do oczu – Nie rozumiem tego. W końcu jej już praktycznie nie ma w moim życiu... Bo oszalała... A ty mogłaś umrzeć w moich ramionach i... Nie chcę... Tracić... Jedynej... Osoby... Która traktuje mnie normalnie. Damy... Która ze względu na to, że nie mam przy sobie... Ani matki, ani ukochanego... Czy to przystoi, czy nie... Została moją jedyną przyjaciółką.
Nie powstrzymała się i objęła ją, płacząc. Shadow przez moment stoi, niczym słup nie wiedząc, co powinna zrobić. Wokół było pusto, gdyż wszyscy przygotowują się na przybycie gości, więc nikt nie powinien ich zobaczyć. Dziwnie się z tym czuje – nikt nigdy nie okazał jej tyle uczuć. O ile w ogóle to miało miejsce. A już na pewno nikt jej nie obejmował i jej się nie wypłakiwał – płacz jest dość obcy w rodzinie królewskiej, gdyż tak okazuje się słabość. Nie wiedziała, jak ma na to zareagować.
-Nie wierzysz mi? - zdziwiła się Sonnja.
-Nie... Wierzę – przełknęła gulę w gardle, bo nie to miała na myśli i kiedy zdała sobie sprawę, że te blizny na karku faktycznie mogły przynieść jej śmierć – Dziękuję ci, pani.
-Wiem, że nie potrafisz dziękować – zaśmiała się przez łzy – Bo nic nigdy nie otrzymałaś, oprócz roli mojej damy dworu. Zrozum jednak, jak te relacje wyglądają. Kiedy na dworze nie ma mężczyzn, a relacje miłosne stają się odlegle... Relacje między paniami, a ich damami stają się silniejsze. Jak Luminy i mojej matki. Albo z sobą dorastają, albo spędzając w swoim towarzystwie tyle czasu, że wiedzą o sobie wszystko. To jest dość dziwna przyjaźń, pełna zobowiązań i uprzejmości... Lecz nie oznacza, że jest mniej prawdziwa od innych. A tak z innej strony, to ocaliłaś mnie od wyboru nudnej do bólu i zadufanej w sobie damy dworu.
-Słucham? - do Shadow wciąż ledwo cokolwiek dociera.
-Zyskałam najlepszą damę dworu i towarzyszkę zabaw. Nie chcę cię tracić.
-Nie śpieszy mi się do grobu – wzdycha – Panna Lumina mnie dobije, jeśli umrę na jej oczach. Jak również ciebie, wasza wysokość, jeśli przyjdziesz z rozmazanym makijażem.
-Masz rację, Kieran nie może mnie w takim stanie zobaczyć – chichocze - Czyli wracamy do komnaty?
-Nie mamy wyboru.
Sonnja obejmuje ją za ramię, aby wciąż się do niej tulić. Kiedy wróciły, księżniczka musiała się jej pochwalić o podsłuchaniu monologu Evenesji na temat jej sekretnego zamiłowania do romansów, który usłyszała przez uchylone drzwi jej komnaty, o których wojowniczka nie miała bladego pojęcia. Nim obie się obejrzały, spędziły w komnacie dwa razy więcej czasu, niż powinny, próbując stworzyć o niej satyrę.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Uff, trochę mnie tu nie było
Wybaczcie, że ostatnio to trochę trwa, na szczęście pomimo studiów nawet dość łatwo jest mi znaleźć czas wolny, aby pisać - znacznie gorzej jest z motywacją i samodyscypliną
Uświadomiłam sobie też, że może na początku ostatniego rozdziału za bardzo odpłynęłam w swoje życie prywatne, za co przepraszam. Czasem nie tylko mój język, ale też palce na klawiaturze piszą zdecydowanie zbyt wiele niż powinny
Pokazałam też ten ostatni rozdział tacie i pierwsze co zrobił, to wytknął mi 3 błędy znajdujące się na początku rozdziału, bo raz gdzieś źle odmieniłam wyraz, albo czegoś nie dodałam, przez co trochę bałam się edytować ten, bo zbyt głupio mi się zrobiło
Może na wszelki wypadek może go przejrzę i udostępnię ponownie, chociaż minęło już tyle czasu oraz powinnam się tylko i wyłącznie posuwać do przodu??? Jeszcze zobaczę, co z tym zrobię i przepraszam Was na mój brak formy w ostatnim czasie. Niedługo udostępnię też rozdział 12 i liczę, że tym razem będzie lepiej.
Miłej lektury Wam życzę.❤️
Rozdział 11: Pod maską niewiedzy
Katiana maszerując przez podnoszące się powoli po katastrofie miasto, odnosi wrażenie, jakby ktoś ją śledził, chociaż, ilekroć się obraca, to nikogo nie jest w stanie ujrzeć. W końcu ustalono, że Okaryna Północy została zniszczona przez kogoś. Było to największe urządzenie w całym Sáráterjah, składające się z masywnych złotych pierścieni, otaczających smoczy szafir - najrzadszy kamień szlachetny w królestwie, zdolny do rzucania czarów oraz dwóch igieł, po obydwóch stronach, które wspólnie wyznaczały północny wschód. Na szafirze został wykonany nieznany symbol, jakby ktoś go w nim wypalił i najprawdopodobniej przez rzucone dzięki niemu zaklęcie doszło do eksplozji, która wytworzyła falę energii, podobną do tej wytwarzanej przez smoki. Przerodziła się ona w przesilenie materii albo skok mocy, jak to zjawisko nazywa reszta królestwa, co spowodowało dziesiątki eksplozji trwających przez kilkadziesiąt minut, aż ładunek mocy się nie wyczerpał. Przed oczami wciąż ma setki małych, potłuczonych szafirów, które wypadły z pierścieni. Chaos w Akademii w momencie zniszczenia konstrukcji musiał być ogromny.
Do dziś trwają przesłuchiwania uczonych i pracowniczek pięciu Akademii. Przez to, że była jedną z głównych obserwatorek Okaryny i notowała wszystko, co ono wykazywało, co również sprawiło, że od razu znalazła się na liście pierwszych osób do przesłuchania. Co prawda teraz jest zwolniona z pracy przynajmniej do momentu zatrzymania przesłuchań, ponieważ zbudowanie następnej Okaryny zajmie miesiące, a wie, że na pewno będzie przesłuchiwana jeszcze wielokrotnie - nikt tego nie mówił, ale amazonki uznały ją za podejrzaną o zdradę - nie może udowodnić, że tamtego dnia od szóstej rano była w domu, aby uzupełnić dokumenty. Tym bardziej że oczywiście to nie była prawda, gdyż szukała Róży, aby sprowadzić ją przed Szafir - aktualnej przewodniczącej podziemia. Jeśli wciąż nie będzie miała nic na swoją obronę, a nie uda się znaleźć prawdziwych sprawców, następne przesłuchania odbędzie w znacznie mniej przyjemnym miejscu niż ciasna sala w Akademii Sárákraft.
Dla podziemia to niezwykle trudny okres, bo wystarczy jeden fałszywy ruch, a wszystko się wyda. Co prawda wiele osób z organizacji nawet nie wie, kim jest głowa podziemia i tylko najlojalniejsza piątka widziała ją na własne oczy. Reszcie nawet mówi się, że jest mężczyzną. Jedyną osobą spoza piątki, która ją zobaczyła, była Róża i nawet mogła zostać szóstą w zaufanym kręgu Szafir, jednak po jej ucieczkach z pałacu, zmobilizowano straże, przez co podjęto decyzję o niekwestionowanym usunięciu jej z podziemia, łącznie z jej najbliższym partnerem Głosem. Katianie będzie brakować ich odwagi i poświęcenia, ale zważając na aktualną sytuację, stwierdzono, że najlepiej będzie, kiedy zapomną o istnieniu organizacji. Na szczęście zgodzili się odejść dobrowolnie i nie trzeba było narzucać na nich czaru, chociaż oboje stawiali opór, a przeważnie Róża, bodajże najbardziej buntownicza i uparta osoba, która należała do podziemia.
Na ten moment Katianie pozostaje się cieszyć, że mieszka sama, inaczej śmiertelnie bałaby się o matkę i siostrę, które na pewno zostałyby to wciągnięte. Na szczęście są jednym z nielicznych mieszkanek królestwa, którym kilka lat temu udało się przedostać za morze, ale już dawno nie otrzymała żadnego listu od nich. Mówi się, że brak wieści oznacza dobre wieści. Jednak przez ostatnie tygodnie nie potrafi wyjść nawet na spacer, aby nie czuć, że jej życie się za chwilę zawali.
W końcu przeciskając się przez alejki wykute w skale, gdyż miasto samo zostało wykute w klifie kilkadziesiąt metrów od targu i plaży, staje przed drzwiami do swojego domu, które tak jak każde w mieście wykuto wewnątrz skały. Ta charakterystyczna architektura wynika z występowania silnych wiatrów i powodzi, które powodowały tragedie wielokrotnie w dalekiej przeszłości. Lud nauczył się kuć i mieszkać wewnątrz skał, aby uniknąć tragedii, które natura im przyswajała, jak również przed potencjalnymi atakami smoków, jak i przeciążeniem materii, które inaczej mogłoby niszczyć całe domostwa.
Z ulgą otworzyła drzwi, nie czekając na lokaja, gdyż wcześniej wysłała, aby wysłał dla niej kilka listów. Zawsze lepiej się czuje, kiedy przychodziła do cichego i pustego apartamentu, w którym mogła wrócić do swoich zajęć. Chyba że ono ogóle nie okazało się puste.
Kiedy tylko wyczuła ruch, wyciąga z ukrytej kieszeni w sukience nóż. Stając przy wejściu do salonu, słyszy jednak tylko żałosny śmiech.
-Co ty tu robisz?! - pyta, rozpoznając głos. Nieproszony gość siedzi na jej kanapie, jakby dom należał do niego.
-Czekam na ciebie. Szafir poprosiła, abym z tobą porozmawiał – uśmiechnął się do niej.
-Chyba nie to miała na myśli – rzuca do niego, zasłaniając nerwowo wszystkie okna, cały czas sztywno trzymając broń.
-Spokojnie. A jeśli mnie teraz zabijesz, to wiesz, że od więzienia już się nie wywiniesz?
Odwróciła się wściekłą do niego. Już od dobrych kilku lat nie miewa się gości, a Duch znikąd postanowił to zmienić.
-Przesadziłem - podnosi ręce w swojej obronie - ale musimy coś omówić.
-A jest co omawiać?
-No tak - mówi dość nonszalancko - kwestię powiedzenia byłej Róży, że ma brata.
Po tych słowach Katiana zesztywniała. To jedna z najbardziej strzeżonych tajemnic podziemia, a udało się ją odkryć dosłownie cudem. Ta rewelacja jeszcze bardziej podważyła wiarę w królową, dlatego też stwierdzono, że ani Róża, ani Głos się o tym nie dowiedzą.
-Ach tak? - zdenerwowana podchodzi do drzwi i z nerwowo się pyta dla pewności - Nie widziałeś mojej pokojówki?
-Czekałem, aż wyszła, aby móc wejść od strony kuchni. Mamrotała, że ją zabijesz, jeśli czegoś nie kupi.
-Poważnie? - westchnęła z zażenowaniem, widząc, jak się na nią spojrzał - Miała tylko sprawdzić ceny nowych tapety do salonu... Akurat, kiedy dostałam awans i pieniądze na remont, to ktoś musiał...
Zaciska pięści, aby nie wybuchnąć. Życie zaczęło jej się układać nawet lepiej, niż to sobie wyobrażała, idąc na studia, ale jednak nic nigdy nie jest skazane na bycie idealne.
-Dziwię, że z twoimi pieniędzmi wciąż mieszkasz w tej norze. Albo przynajmniej wyślesz ją, aby kupiła... Jakieś rzadkie artefakty, które pomogą nam dorwać zdrajcę.
-Moje życie, w przeciwieństwie do twojego, to nie tylko podziemie - rzuca, wlewające wodę z dzbanka do kubków, który zawsze na nią czeka po powrocie do domu.
-Skoro tak twierdzisz - wzrusza ramionami – ale wiele ryzykowałaś, dołączając do nas. To jednak nie jest ważne. To, co mnie interesuje to twoje zdanie na temat powiedzenia Róży prawdy.
-A kto ma jej o tym powiedzieć?
-Ja.
-Słucham?! - skamieniała - Chcesz przedostać się na dwór i zostać skazanym?
-Zatrudniłem się jako nowy lokaj, do przyjęcia wyśmienitych gości za granicy - robi ręką okrągły ruch, jakby na siedząco chciał się skłonić - Z tego, co wiem, Róża ma u swojego boku całkiem inteligentną i piękną damą, która nie wiedząc o niczym, może mi w tym pomóc.
Patrzy na niego, jakby właśnie się upił.
-Heksegorze miłosierdzia - mamrocze i wypija solidny łyk wody - A abstrahując od twoich pobudek miłosnych, to Szafir mówiła, jak wiele ma się dowiedzieć?
-Powiedziała, abym nie mówić jej pełnej prawdy. Lepiej, aby wciąż żyła w pięknej iluzji, że jej ojciec oddał życie za nasz lud.
-Nie wiem, jak to przyjmie – opada zmęczona na krzesło - Była najmłodszą z nas i bujała w obłokach. Izolacja Sáráterjah, jak i jej samej w zamku nie pozwala jej wypłynąć w świat, jednak żyje w iluzji, że tylko tak zostanie wolna. Starałam się ją przekonać, że nieważnie gdzie by się nie udała, czeka ją jeden los: gorset, uroda i bycie opanowaną damą. Niestety jest... Dość uparta.
-Była naiwna, dlatego Szafir uznała, że lepiej będzie ją odsunąć. Również jej związek z Głosem był problematyczny. Byli dobrym duetem, jednak kiedy już potwierdzili zaręczyny, to zaszło zbyt daleko. Taka sytuacja w ogóle nie powinna mieć miejsca, ale się stało. Jednak skoro zdecydowano, że już pora aby poznała prawdę, to wierzę, że wszystko zmierza w dobrym kierunku.
-Poważnie - zadrwiła - Ty pójdziesz podrywać jej damę dworu, a ona się dowie, że matka nic jej nie wspominała o bracie?
-Potrzebuję tylko twojej odpowiedzi: ma się dowiedzieć, czy nie.
Jeszcze raz się zastanowiła. Po katastrofie wszelkie plany się posypały, a wielu na pewno już zostało schwytanych. Oznajmienie prawdy oznacza wykonanie planu awaryjnego, w którym Szafir gra wszystkimi możliwymi kartami. Nie wiadomo, jakie kroki podejmie Róża, kiedy się o tym dowie, chociaż liczy się na te najbardziej sprzyjające podziemiu. Na pewno wystąpi przed matką, a stąd prowadzą dwie opcje: pierwsza, ta najlepsza zakłada, że zmuszą ją tak do powiedzenia prawdy, druga zakłada, że uciszy ich oboje. Tej drugiej każdy obawia się najbardziej, jednak w tej sytuacji liczy się każdy krok, aby w końcu dowiedzieć się, czego monarchini tak naprawdę chce.
-Według mnie - w końcu się odezwała - nie mów jej od razu. Obserwuj, co się dzieje i w jakim jest stanie. Nie chcemy niepotrzebnych problemów, a na pewno będzie miała problem z przyswojeniem do siebie prawdy. Tym bardziej że to ty masz jej powiedzieć, chociaż wciąż to nie wierzę - dopija resztę wody z krzywym uśmiechem - czy taka odpowiedź wystarczy?
-Sądzę, że tak - wstaje i podchodzi do wejścia do kuchni, aby wyślizgnąć się drzwiami dla służby. Jednak odwraca się, zanim z łaski swojej w końcu wyjdzie z jej domu i z ciekawości zadaje jeszcze jedno pytanie.
-Dla damy lepiej kupić kwiaty i czekoladę, czy kwiaty i zamówić kolację?
Mierzy go wzrokiem od stóp do głów.
-Najlepiej zaoferować trzeźwość i rozsądek.
Duch skłania się teatralnie na pożegnalnie i wychodzi.
Katiana przez moment siedzi w milczeniu. Nagle słyszy, jak drzwi na dole otwierają się gwałtownie i, jak spanikowana młoda dziewczyna mamrocze o tym, że „panna wyrzuci ją z niczym, jak nie przybije młotkiem tej tapety...".
Uczona z westchnieniem wstaje. Musi jednak przyznać, że cieszy się, że jej jedynym zmartwieniem na tę chwilę będzie dyskusja ze służącą, która ze stresu zapomniała, że tapet się gwoździami do ścian nie przybija.
Uświadomiłam sobie też, że może na początku ostatniego rozdziału za bardzo odpłynęłam w swoje życie prywatne, za co przepraszam. Czasem nie tylko mój język, ale też palce na klawiaturze piszą zdecydowanie zbyt wiele niż powinny
Miłej lektury Wam życzę.❤️
Rozdział 11: Pod maską niewiedzy
Katiana maszerując przez podnoszące się powoli po katastrofie miasto, odnosi wrażenie, jakby ktoś ją śledził, chociaż, ilekroć się obraca, to nikogo nie jest w stanie ujrzeć. W końcu ustalono, że Okaryna Północy została zniszczona przez kogoś. Było to największe urządzenie w całym Sáráterjah, składające się z masywnych złotych pierścieni, otaczających smoczy szafir - najrzadszy kamień szlachetny w królestwie, zdolny do rzucania czarów oraz dwóch igieł, po obydwóch stronach, które wspólnie wyznaczały północny wschód. Na szafirze został wykonany nieznany symbol, jakby ktoś go w nim wypalił i najprawdopodobniej przez rzucone dzięki niemu zaklęcie doszło do eksplozji, która wytworzyła falę energii, podobną do tej wytwarzanej przez smoki. Przerodziła się ona w przesilenie materii albo skok mocy, jak to zjawisko nazywa reszta królestwa, co spowodowało dziesiątki eksplozji trwających przez kilkadziesiąt minut, aż ładunek mocy się nie wyczerpał. Przed oczami wciąż ma setki małych, potłuczonych szafirów, które wypadły z pierścieni. Chaos w Akademii w momencie zniszczenia konstrukcji musiał być ogromny.
Do dziś trwają przesłuchiwania uczonych i pracowniczek pięciu Akademii. Przez to, że była jedną z głównych obserwatorek Okaryny i notowała wszystko, co ono wykazywało, co również sprawiło, że od razu znalazła się na liście pierwszych osób do przesłuchania. Co prawda teraz jest zwolniona z pracy przynajmniej do momentu zatrzymania przesłuchań, ponieważ zbudowanie następnej Okaryny zajmie miesiące, a wie, że na pewno będzie przesłuchiwana jeszcze wielokrotnie - nikt tego nie mówił, ale amazonki uznały ją za podejrzaną o zdradę - nie może udowodnić, że tamtego dnia od szóstej rano była w domu, aby uzupełnić dokumenty. Tym bardziej że oczywiście to nie była prawda, gdyż szukała Róży, aby sprowadzić ją przed Szafir - aktualnej przewodniczącej podziemia. Jeśli wciąż nie będzie miała nic na swoją obronę, a nie uda się znaleźć prawdziwych sprawców, następne przesłuchania odbędzie w znacznie mniej przyjemnym miejscu niż ciasna sala w Akademii Sárákraft.
Dla podziemia to niezwykle trudny okres, bo wystarczy jeden fałszywy ruch, a wszystko się wyda. Co prawda wiele osób z organizacji nawet nie wie, kim jest głowa podziemia i tylko najlojalniejsza piątka widziała ją na własne oczy. Reszcie nawet mówi się, że jest mężczyzną. Jedyną osobą spoza piątki, która ją zobaczyła, była Róża i nawet mogła zostać szóstą w zaufanym kręgu Szafir, jednak po jej ucieczkach z pałacu, zmobilizowano straże, przez co podjęto decyzję o niekwestionowanym usunięciu jej z podziemia, łącznie z jej najbliższym partnerem Głosem. Katianie będzie brakować ich odwagi i poświęcenia, ale zważając na aktualną sytuację, stwierdzono, że najlepiej będzie, kiedy zapomną o istnieniu organizacji. Na szczęście zgodzili się odejść dobrowolnie i nie trzeba było narzucać na nich czaru, chociaż oboje stawiali opór, a przeważnie Róża, bodajże najbardziej buntownicza i uparta osoba, która należała do podziemia.
Na ten moment Katianie pozostaje się cieszyć, że mieszka sama, inaczej śmiertelnie bałaby się o matkę i siostrę, które na pewno zostałyby to wciągnięte. Na szczęście są jednym z nielicznych mieszkanek królestwa, którym kilka lat temu udało się przedostać za morze, ale już dawno nie otrzymała żadnego listu od nich. Mówi się, że brak wieści oznacza dobre wieści. Jednak przez ostatnie tygodnie nie potrafi wyjść nawet na spacer, aby nie czuć, że jej życie się za chwilę zawali.
W końcu przeciskając się przez alejki wykute w skale, gdyż miasto samo zostało wykute w klifie kilkadziesiąt metrów od targu i plaży, staje przed drzwiami do swojego domu, które tak jak każde w mieście wykuto wewnątrz skały. Ta charakterystyczna architektura wynika z występowania silnych wiatrów i powodzi, które powodowały tragedie wielokrotnie w dalekiej przeszłości. Lud nauczył się kuć i mieszkać wewnątrz skał, aby uniknąć tragedii, które natura im przyswajała, jak również przed potencjalnymi atakami smoków, jak i przeciążeniem materii, które inaczej mogłoby niszczyć całe domostwa.
Z ulgą otworzyła drzwi, nie czekając na lokaja, gdyż wcześniej wysłała, aby wysłał dla niej kilka listów. Zawsze lepiej się czuje, kiedy przychodziła do cichego i pustego apartamentu, w którym mogła wrócić do swoich zajęć. Chyba że ono ogóle nie okazało się puste.
Kiedy tylko wyczuła ruch, wyciąga z ukrytej kieszeni w sukience nóż. Stając przy wejściu do salonu, słyszy jednak tylko żałosny śmiech.
-Co ty tu robisz?! - pyta, rozpoznając głos. Nieproszony gość siedzi na jej kanapie, jakby dom należał do niego.
-Czekam na ciebie. Szafir poprosiła, abym z tobą porozmawiał – uśmiechnął się do niej.
-Chyba nie to miała na myśli – rzuca do niego, zasłaniając nerwowo wszystkie okna, cały czas sztywno trzymając broń.
-Spokojnie. A jeśli mnie teraz zabijesz, to wiesz, że od więzienia już się nie wywiniesz?
Odwróciła się wściekłą do niego. Już od dobrych kilku lat nie miewa się gości, a Duch znikąd postanowił to zmienić.
-Przesadziłem - podnosi ręce w swojej obronie - ale musimy coś omówić.
-A jest co omawiać?
-No tak - mówi dość nonszalancko - kwestię powiedzenia byłej Róży, że ma brata.
Po tych słowach Katiana zesztywniała. To jedna z najbardziej strzeżonych tajemnic podziemia, a udało się ją odkryć dosłownie cudem. Ta rewelacja jeszcze bardziej podważyła wiarę w królową, dlatego też stwierdzono, że ani Róża, ani Głos się o tym nie dowiedzą.
-Ach tak? - zdenerwowana podchodzi do drzwi i z nerwowo się pyta dla pewności - Nie widziałeś mojej pokojówki?
-Czekałem, aż wyszła, aby móc wejść od strony kuchni. Mamrotała, że ją zabijesz, jeśli czegoś nie kupi.
-Poważnie? - westchnęła z zażenowaniem, widząc, jak się na nią spojrzał - Miała tylko sprawdzić ceny nowych tapety do salonu... Akurat, kiedy dostałam awans i pieniądze na remont, to ktoś musiał...
Zaciska pięści, aby nie wybuchnąć. Życie zaczęło jej się układać nawet lepiej, niż to sobie wyobrażała, idąc na studia, ale jednak nic nigdy nie jest skazane na bycie idealne.
-Dziwię, że z twoimi pieniędzmi wciąż mieszkasz w tej norze. Albo przynajmniej wyślesz ją, aby kupiła... Jakieś rzadkie artefakty, które pomogą nam dorwać zdrajcę.
-Moje życie, w przeciwieństwie do twojego, to nie tylko podziemie - rzuca, wlewające wodę z dzbanka do kubków, który zawsze na nią czeka po powrocie do domu.
-Skoro tak twierdzisz - wzrusza ramionami – ale wiele ryzykowałaś, dołączając do nas. To jednak nie jest ważne. To, co mnie interesuje to twoje zdanie na temat powiedzenia Róży prawdy.
-A kto ma jej o tym powiedzieć?
-Ja.
-Słucham?! - skamieniała - Chcesz przedostać się na dwór i zostać skazanym?
-Zatrudniłem się jako nowy lokaj, do przyjęcia wyśmienitych gości za granicy - robi ręką okrągły ruch, jakby na siedząco chciał się skłonić - Z tego, co wiem, Róża ma u swojego boku całkiem inteligentną i piękną damą, która nie wiedząc o niczym, może mi w tym pomóc.
Patrzy na niego, jakby właśnie się upił.
-Heksegorze miłosierdzia - mamrocze i wypija solidny łyk wody - A abstrahując od twoich pobudek miłosnych, to Szafir mówiła, jak wiele ma się dowiedzieć?
-Powiedziała, abym nie mówić jej pełnej prawdy. Lepiej, aby wciąż żyła w pięknej iluzji, że jej ojciec oddał życie za nasz lud.
-Nie wiem, jak to przyjmie – opada zmęczona na krzesło - Była najmłodszą z nas i bujała w obłokach. Izolacja Sáráterjah, jak i jej samej w zamku nie pozwala jej wypłynąć w świat, jednak żyje w iluzji, że tylko tak zostanie wolna. Starałam się ją przekonać, że nieważnie gdzie by się nie udała, czeka ją jeden los: gorset, uroda i bycie opanowaną damą. Niestety jest... Dość uparta.
-Była naiwna, dlatego Szafir uznała, że lepiej będzie ją odsunąć. Również jej związek z Głosem był problematyczny. Byli dobrym duetem, jednak kiedy już potwierdzili zaręczyny, to zaszło zbyt daleko. Taka sytuacja w ogóle nie powinna mieć miejsca, ale się stało. Jednak skoro zdecydowano, że już pora aby poznała prawdę, to wierzę, że wszystko zmierza w dobrym kierunku.
-Poważnie - zadrwiła - Ty pójdziesz podrywać jej damę dworu, a ona się dowie, że matka nic jej nie wspominała o bracie?
-Potrzebuję tylko twojej odpowiedzi: ma się dowiedzieć, czy nie.
Jeszcze raz się zastanowiła. Po katastrofie wszelkie plany się posypały, a wielu na pewno już zostało schwytanych. Oznajmienie prawdy oznacza wykonanie planu awaryjnego, w którym Szafir gra wszystkimi możliwymi kartami. Nie wiadomo, jakie kroki podejmie Róża, kiedy się o tym dowie, chociaż liczy się na te najbardziej sprzyjające podziemiu. Na pewno wystąpi przed matką, a stąd prowadzą dwie opcje: pierwsza, ta najlepsza zakłada, że zmuszą ją tak do powiedzenia prawdy, druga zakłada, że uciszy ich oboje. Tej drugiej każdy obawia się najbardziej, jednak w tej sytuacji liczy się każdy krok, aby w końcu dowiedzieć się, czego monarchini tak naprawdę chce.
-Według mnie - w końcu się odezwała - nie mów jej od razu. Obserwuj, co się dzieje i w jakim jest stanie. Nie chcemy niepotrzebnych problemów, a na pewno będzie miała problem z przyswojeniem do siebie prawdy. Tym bardziej że to ty masz jej powiedzieć, chociaż wciąż to nie wierzę - dopija resztę wody z krzywym uśmiechem - czy taka odpowiedź wystarczy?
-Sądzę, że tak - wstaje i podchodzi do wejścia do kuchni, aby wyślizgnąć się drzwiami dla służby. Jednak odwraca się, zanim z łaski swojej w końcu wyjdzie z jej domu i z ciekawości zadaje jeszcze jedno pytanie.
-Dla damy lepiej kupić kwiaty i czekoladę, czy kwiaty i zamówić kolację?
Mierzy go wzrokiem od stóp do głów.
-Najlepiej zaoferować trzeźwość i rozsądek.
Duch skłania się teatralnie na pożegnalnie i wychodzi.
Katiana przez moment siedzi w milczeniu. Nagle słyszy, jak drzwi na dole otwierają się gwałtownie i, jak spanikowana młoda dziewczyna mamrocze o tym, że „panna wyrzuci ją z niczym, jak nie przybije młotkiem tej tapety...".
Uczona z westchnieniem wstaje. Musi jednak przyznać, że cieszy się, że jej jedynym zmartwieniem na tę chwilę będzie dyskusja ze służącą, która ze stresu zapomniała, że tapet się gwoździami do ścian nie przybija.
Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Szybka odpowiedź
Zaloguj się, aby pisać posty na forum.
