(Udostępniam z lekkim poślizgiem w czasie, ale cieszę, że w końcu udało mi się to skończyć^^)
Pewnie powinnam to napisać na samym początku, ale dopiero dzisiaj wpadłam na dedykację kogoś dla czytelników - oczywiście tych konkretnych.
Tę historię dedykuję tym, którzy uznali,
że znajdą całą prawdę o przeklęciu Domino.
Politea T...(Rozmazane pismo)
Również dorzucam fragment tłumaczonego przeze mnie utworu, który stał się inspiracją dla jednej postaci. Oczywiście nie powiem jakiej i nawet nie określiłam jej płci, aby nie pozostać zbyt wiele domysłów - to wszystko będzie dla Was do odkrycie później. Również nie napiszę, z którego utworu i do czego był pisany, ponieważ to też może was naprowadzić na (właściwy) trop, czego że tak powiem nie chcę
![:] :]](https://winxblogger.pl/images/emoticons/splash.gif)
Również myślę, że inspirując się tym fragmentem postaram się stworzyć tekst dla całkowicie nowego utworu, ponieważ myślałam o stworzeniu oryginalnej "ścieżki dźwiękowej", ale zawierającej same teksty piosenek, ponieważ nie znam się za bardzo na miksowaniu muzyki. Projekt jest na bardzo wczesnym etapie prac, więc nie wiem, w jakim kierunku się on rozwinie, ale liczę, że uda mi się napisać, jak najwięcej i jak najlepiej. Nie przedłużając zapraszam Was do odkrycia kolejnego rozdziału/odcinku
prawdziwej historii Domino, Daphne i Politei.
Nie ma błogosławieństwa, nie ma uwielbienia
Nie ma błagania, nie ma łaski
Świat oszukiwany jest od tysiąca lat
Wybawienie od zawsze było kłamstwem
Nie ważne, jak bardzo nie starał/abym się
Moje modlitwy wciąż były odrzucane
(Ps. Wygląd Orlitela jest inspirowany jego wizerunkiem z
Magicznej Przygody - ten z serialu mi nie odpowiadał:>)
Odcinek 2: W domu wszystko jest w porządku
Daphne spakowała już wszystkie swoje rzeczy. Pozostał jej tylko długopis i notes, w którym od godziny przelewała swoje myśli na papier. Na marginesach, obok swojego eleganckiego pisma, było pełno oraz symboli, którymi oznaczała niektóre osoby i miejsca. Na przykład rodziców zawsze oznaczała, rysując kwiat, ze względu na bukiet, jaki od nich otrzymała, kiedy wyjechała po raz pierwszy do Alfei. Od tamtego czasu, zawsze jak wracała do domu, zastawała swoją komnatę pełną kwiatów i nowych roślin w donicach. Szkoda, że akurat w ten ostatni powrót musiała od razu udać się na Kardię Drákou i nie mogła ich zobaczyć od razu...
Wiele mówiło, że żyła dosłownie niczym księżniczka z ziemskich bajek. Jednak jej rodzina wcale nie była idealna. Ojciec często w jej oczach był zbyt niespokojny i ekscytował się niemal wszystkim, co się wokół niej działo. Kiedy powiedziała mu, że chce uczyć się w Alfei, był wniebowzięty, ale kiedy dowiedział się, że uczy w niej konserwatywna i rygorystyczna Gryzelda zaczął kręcić nosem - uważał, że zasługuje na profesorów, którzy
otworzą jej magię na świat, aby tak mogła go „podbijać z pasją”, a nie będą ograniczać do sztywnych reguł, bo inaczej nigdy nie osiągnie pełnego potencjału Płomienia Smoka. Daphne dobrze zapisała jego słowa na kartce, aby pokazać mu, że jednak następnym razem nie powinien z nią o tym rozmawiać zaraz po biesiadach. Matka z kolei zdawała się nigdy nie potrafić okazywać uczuć na tyle, w jakim stopniu by chciała. Zawsze przy niej była, ale mało kiedy potrafiła znaleźć właściwe słowa. Oboje woleli dawać drogie prezenty, pewnie ze względu na swoje królewskie wychowanie, gdzie powściągliwość i majątek przeważały ponad jakimikolwiek emocjami. Czasy się zmieniły i teraz już coraz więcej władców zdaje się spuszczać z tonu, pokazując swoje bardziej naturalne odbicie, co jednak nie zmienia faktu, że życie na dworze królewskim zawsze będzie należało do tych surowych i zimnych, nawet w kraju, gdzie przeważa ogień.
Gdyby tylko mogła go ugasić, kiedy powstawał co kolejną kłótnię rodziców o to, jak powinni ją wcześniej wychować. Ojciec z całego swojego życia zdawał się żałować tylko tego, że pozwolił, aby Harmonia ją przygarnęła do siebie, a matka zdawała się nie przejmować, jak kontrowersyjna jest to na dworze Domino postać i twierdziła, że wybór od zawsze należał tylko i wyłącznie do córki.
Czy kiedykolwiek się wyrwę od tego strachu o mnie i w końcu będę mogła cieszyć się życiem pośród kwiatów w ogrodzie, powieści i małych deserów, które zawsze polepszają mi nastrój? - wpatrywała się w to jedno zdanie w notesie zapisane przed paroma tygodniami, kiedy przez telefon znowu słyszałam, że się o nią kłócą.
-Możemy już iść?! Chcę to załatwić, jak najszybciej – Politea weszła do jej pokoju, jak do siebie. Często to robiła – Harmonia ma to wokół siebie, że nie czuć w niej nic z harmonii. Wiesz, o co chodzi? A im dłużej tu siedzimy, tym bardziej wściekła będzie, że kazałyśmy jej czekać. Przeraża mnie ta kobieta, nie można z nią nic ustalić, nawet twoi rodzice nie mają na nią siły – oparła się o blat biurka, aby wyjrzeć za okno, by sprawdzić, czy nie widzi wśród drzew kogoś ze złotymi włóczniami.
-Nimfy chronią Smoczego Płomienia, które jest rdzeniem Domino. Ona wie rzeczy, o których oni mogą nie mieć bladego pojęcia. Jej wiedza na temat Wielkiego Smoka i jego dziedzictwa jest dla nich bezcenna. Nie chcą grozić swojej największej sojuszniczce.
-To ona w ogóle jest sojusznikiem kogokolwiek? Ech, mniejsza z tym, bardziej mnie zastanawia, czy ona w ogóle wyjaśniała ci, dlaczego posiadasz go jako jedyna w rodzinie? Dlaczego nie każdy z twojego rodu władał tą mocą?
-Nie - Daphne delikatnie pokręciła głową w zamyśleniu.
-Już od dawna czułam, że ładujemy się w większy bałagan polityczny, niż myślałyśmy – kontynuowała – W dzieciństwie opowiadano nam bajki o tym, jakie cudowne i potężne one są i ile razy ocaliły Magix. Coś mi się wydaje, że to wszystko tylko bzdura, ale kto wie? Może kiedyś będą opowiadać dzieciom o mnie. Albo o tobie, jeśli będziesz w stanie wyjść ze swojej komnaty.
-Harmonia obiecała mi, że poznam odpowiedź, kiedy ukończę szkołę.
-O, jak symbolicznie – przewróciła oczami – to cud, że nie na osiemnastkę.
-Sądzę, że powinnaś to brać ciut poważniej.
-A co jeśli ona tylko zamydliła ci oczy jakąś tajemnicą, a tak naprawdę, to wszystko okaże się do bólu proste, bo
Wielki Smok tak rzekł i tak się stało?
-Po co miałaby to robić? - krzywo na nią spojrzała.
-Aby, zmusić cię do zostania Nimfą? - wzruszyła ramionami.
-Bądź ze mną szczera - gdyby teraz wstała, to spojrzała, by jej w oczy - Czy przejrzałaś przyszłość i wiesz, jak to się skończy?
-No cóż... – westchnęła i niepewnie na nią zerknęła – Tak. Ale już dawno nie otrzymałam tak niewyraźnej wizji. Właściwie widziałam tylko pojedyncze zdarzenie.
-To znaczy?
-Na setki potencjalnych możliwości, tylko w jednej nie wybiegłaś z płaczem. Ale wtedy powiedziałaś, że wybrałaś, aby nie poznać prawdy.
-Nie mogłaś powiedzieć mi tego wcześniej?
-A posłuchałabyś? - Daphne nie odpowiedziała, co oznaczało, że nie. Politea wzięła następny głęboki oddech - Potrzebujesz jeszcze czasu na pożegnania?
Daphne spojrzała przez okno ze smutkiem w oczach. Patrzyła przez nie ostatni raz.
Nie dzieliła z nikim pokoju. To również była prośba (a może rozkaz?) Harmonii, aby
nikt jej nie przeszkadzał w nauce. Nigdy w pełni tego nie rozumiała, ale właśnie to sprawiło, że ta przestrzeń w Alfei stała się jej najcenniejszą przestrzenią.
Uczennice w znacznej większości były zwykłymi dziewczynami. Niektóre zazdrościły jej mocy, a niektóre cieszyły się ze swojej i wyczekiwały dnia zostanią Czarodziejkami Strażniczkami. Żadna z nich nie podejrzewała, jaką odpowiedzialność nosi na swoich barkach, ale to właśnie dzięki temu, mogła czuć się wśród bardziej swobodnie, nawet jak nie znosiła tłumów. A ta sypialnia zdawała się ją chronić od ryzykownych misji, czy spotkań z reprezentacją całego Magix.
W ten dzień opuszczała to bezpieczne miejsce nie widząc, czy gdziekolwiek indziej będzie się czuła tak dobrze. Może powrót do Alfei, jako nauczycielka wcale nie był złym pomysłem? Po zrobieniu wszystkiego, co powinna, jako nowa Nimfa powrót tutaj, mógł znowu zapewnić jej swobodę i zwyczajność, którą przez ostatnie dni starała się pochłaniać pełnymi garściami.
-Nie. Możemy już iść.
Zamknęła notes i schowała do torebki. Chodziła z nią przez te wszystkie pięć lat – miała dużo przestronnych kieszonek i pomimo że zaczęła się już delikatnie przecierać, to jednak liczy, że będzie mogła ją nosić jeszcze trochę dłużej.
Zarzuciła ją na ramię i machnęła ręką, aby leżąca obok torba z bagażem pofrunęła za nią. Przez ostatnie lata w Alfei panuje zwyczaj, że uczennice kończące naukę, zostawiają najczęściej anonimową motywacyjną wiadomość dla pierwszorocznych.
Niech nauka tutaj zaprowadzi Cię do całkowitej wolności - napisała na swojej. Położyła ją na biurku i podchodząc do drzwi, po raz ostatni raz spojrzała na pokój. Ostatecznie zdecydowała się zrobić zdjęcia pamiątkowe. Był dość duży, więc trudno go było ująć w jednym kadrze, ale im więcej zdjęć, tym lepiej. Czuła, że tak pokazuje, jak bardzo jej zależało na tym miejscu - lecz musiała iść wraz z upływającym czasem.
Ona i Politea nie były szczególnie blisko związane ze współlokatorkami. Często były zajęte spełnianiem wymagań Najwyższej Nimfy, a później zbyt zmęczone, aby się integrować z pozostałymi. Można też powiedzieć, że nie miały szczególnego szczęścia, co do nich. Większość z nich była miła, ale były też te, które nie potrafiły zrozumieć, dlaczego tak bardzo
ulegają jakiejś zacofanej Nimfie i za bardzo naciskały, aby w końcu
otwarły się na innych i pozostałe możliwości, bo to co robiły
nie miało sensu. Może miały rację? Jednak obie dałyby sobie rękę uciąć, że gdyby te same dziewczyny spotkałyby Harmonię osobiście, to też czułyby, że nie mają innego wyboru.
Pożegnania nie trwało więc długo, chociaż Daphne liczyła, że mimo wszystko i tak jeszcze je kiedyś spotka. Albo przynajmniej ich córki, które w przyszłości mogłaby uczyć. Szczerze żałowała, że nie mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Dziwnie się czuła, idąc korytarzem szkoły po raz ostatni. Zakończenie dla uczennic ostatnich klas odbywa się przed zakończeniem dla reszty szkoły, więc wciąż było widać w nim parę uczennic. Była to jednak dość wczesna pora, za wczesna, aby usłyszeć rozmowy, śmiech i kłótnie. Niektóre z uczennic życzyły im
szczęścia na nowej drodze życia, kiedy przechodziły obok. Daphne nie przepadała hałasem, czy
small talkiem, którym niektóre ją zagadywały. W tym momencie czuła, że jednak będzie jej ich brakować.
W końcu znalazły się na dziedzińcu. Nawet nieprzywiązująca się za bardzo do miejsc i osób Politea rozejrzała się dookoła po raz ostatni.
-Alfea robiła wrażenie, kiedy przychodzi się tutaj po raz pierwszy. Teraz wygląda, zbyt normalnie - lekko się skrzywiła.
-Jak dla mnie, to i tak wspaniała budowla – oglądała wszystko, jakby chciała zapamiętać każdy szczegół.
-Dyrektorka chce nas chyba pożegnać – kiwnęła głową w stronę największego okna – Pomachaj jej, w końcu byłaś jej ulubienicą.
-Nie powiedziałabym tego.
-Jesteś pewna? - prychnęła, przewracając oczami.
Niestety odpowiedź znowu była inna, niż ta, której Daphne chciałaby udzielić. Faktycznie Faragonda zdawała się poświęcać jej znacznie więcej czasu niż większości uczennic, co czarodziejka usilnie starała się zakryć. Jednak każdy wiedział, dlaczego nie uchodziła za najbardziej lubianą nauczycielkę w szkolę - jej skłonność do faworyzacji często wylewała się z niej, jak magia, którą stara się nauczyć swoje
wybrańczynie.
Daphne delikatnie skłoniła się dyrektorce. Ta odwzajemniła gest, zdając się nie zdradzać wielu emocji. Dziewczyna powoli zaczęła oddalać się do wyjścia, z każdą chwilą czując, jakby Smoczy Płomień palił za nią część jej życia. A może raczej podpalał jej przyszłość, tak aby nie widziała, dokąd naprawdę szła?
Kiedy przekroczyły bramę, a ta się za nimi zamknęła, nie wiedziała, czy naprawdę zaraz wszystko nie stanie w płomieniach. Na placu nie widziały nikogo, pewnie dlatego, że pora jest na tyle wczesna, że nawet żaden transport nie odbył swojego pierwszego kursu. One jednak nie potrzebowały go - po złocistych motylach przelatujących obok nich i prowadzących w głąb lasu, wiedziały, że nimfy już na nie czekały.
Weszły w las, idąc za słabym światłem owadów. Wysłanniczki okazały się stać głębiej, niż zakładały, zza drzew już nie było widać budynku szkoły, czy nawet wierzy Czerwonej Fontanny. Nimfy w swoich białych obkutych w złote zbroje szatach przywitały je z większym szacunkiem niż do tej pory miały w zwyczaju.
-Wasza miłość, córko naszego króla Orlitela i królowej Marion oraz ty siostro Politeo - pozdrowiła je strażniczka o włosach w kolorze nieba za dnia i skłoniła się wraz z pozostałymi - Najwyższa Nimfa niezmiernie cieszy się z waszego powrotu do świątyni. Wysłała nas, abyśmy nadzorowały i zapewniły bezpieczeństwo waszemu powrotowi. Proszę, przekażcie swoje bagaże siostrom, zaniosą je do waszych komnat.
-Przepraszam, jeśli można spytać – Politea od razu chciała coś naprostować - od kiedy
my mamy komnaty w świątyni? Przecież spałam razem z innymi, jako zwyczajna kandydatka na nimfę.
-To było, kiedy jeszcze przewidywano ci rolę wśród nas droga siostro. Teraz jednak dostałyśmy informację od samej pani Harmonii, że chce, abyś kontynuowała dziedzictwo tej siostry i stanęła pośród Dziewięciu.
Teraz dopiero im o tym powiedziała?!- zajęczała w myślach, bo sama od początku wiedziała, że miała zastąpić swoją zmarłą siostrę, jako jedna z Dziewięciu.
-Najwyższa Nimfa również kazała wam przekazać drogie siostry, abyście przygotowały się na spotkanie z nią. Pragnie omówić z wami dalsze kroki waszego postępowania.
Któż by pomyślał? - przewróciła oczami Politea –
Czyli znowu rozkaże nam przelecieć pół świata, aby odnaleźć dla niej „cenny artefakt” i modlić się, abyśmy wróciły żywe?
-Drogie siostry, czy coś się stało, że prosi o tak nagłe spotkanie? - Daphne sama miała do tego wątpliwości – Chciałam się jeszcze spotkać z rodzicami... Liczyłam, że jednak pozwoli mi wrócić do domu przynajmniej na jedną noc.
-Przykro mi jaśnie pani, ale Najwyższa Nimfa kazała powiedzieć, że to pilna sprawa. Przewidziała jednak twą prośbę wasza wysokość. Przeprowadzę cię przez portal prowadzący do zamku, aby król i królowa wiedzieli, że nie muszą się o ciebie martwić pani. Najwyższa Nimfa dodała, że zależy jej, abyś się z nimi spotkała.
-Dlaczego?
-Proszę wybaczyć, ale nie znam szczegółów.
Zerknęła na Politeę, która wciąż miała skrzywioną minę. Intencje Harmonii zawsze pozostawały nieznane, czasami nawet po wykonaniu misji i rozkazów. Najwyraźniej za ich kulisami działo się więcej niż można by było przypuszczać.
Nie mając wiele do protestowania rozdzieliły się, każda przechodząc przez inny portal. Kiedy Daphne przeszła przez swój, po raz pierwszy od dobrych kilku miesięcy ujrzała tak dobrze znane sobie miejsce, że na jego widok omal się nie rozpłakała. A może to z uczucia, że do niego tak szybko nie wróci?
Ogromny dziedziniec otoczony był wysokimi murami, nad którym górowała potężna budowla. Trzy pnące się do nieba wierze, niezmiennie zachwycały swoim rozmiarem. Największa i najmasywniejsza z nich stojąca pośrodku była wejściem do długich korytarzy i bogato zdobionych komnat, w tym jej własnej. Samo przejście z góry na dół można było uznać za solidny spacer. Księżniczka nie musiała, więc daleko wychodzić, aby się rano rozruszać - zawsze tędy schodziła, aby przejść się do ogrodów i odetchnąć wśród ich ciszy. Przelewała w nich myśli na papier, a potem znowu wchodziła po długich schodach do jadalni, aby zjeść śniadanie z rodzicami. Później zazwyczaj ponownie udawała się do siebie, aby zdecydować, na co chce poświęcić resztę dnia, lecz w tym momencie na nowo poczuła, że mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Nimfa dała jej około pół godziny, aby mogła z nimi porozmawiać. Zazwyczaj powrót do domu był czymś optymistycznym i szczęśliwym. Jednak im więcej kroków przed siebie robiła, tym bardziej wyraźny był obraz jej ojca, którego złość na Harmonię będzie promieniować z niego całego. Decyzja o natychmiastowym przeniesieniu Daphne do świątyni musiała kosztować jej rodziców wiele wysiłki, aby wybłagać ją o zmienieni zdania. Wciąż nie wiadomo, dlaczego zawsze ulegali. Parę lat temu dziewczynie udało jej się podsłuchać ich rozmowę. Zdawała się grozić królowi, że
coś już może nie być pod jego kontrolą. I pewnie nie chodziło jej o królestwo...
Przez ostatnie parę stuleci Domino wydawało się planetą, jak wszystkie inne – ale wielu lubiło zapominać, jaką moc powierzono jego mieszkańcom i ile tajemnic wiązało się z
ostatnim miejscem pobytu Wielkiego Smoka.
Daphne wspinała się po schodach, aż do komnat znajdujących się na szczycie wierzy. W dzieciństwie uciekała do salonów rodziców tylko po to, aby popatrzeć z ich balkonu na zachodzące słońce. Wciąż trudno jej było uwierzyć, że kiedyś je przejmie i będzie mogła cieszyć się tym widokiem niemal codziennie - w zamian za spełnianie wszystkich wymogów, które będą jej postawione jako królowej.
W końcu stanęła przed drzwiami prowadzącymi strzeżonymi przez straże. Zdziwili się na jej widok, w końcu nikt oficjalnie nie zapowiedział jej powrotu do domu, jednak musieli jej je otworzyć, jako pierworodnej następczyni tronu, kłaniając się przed nią nisko.
Kiedy weszła, wydawało się, że nikogo nie zastała. Wszystko wyglądało, tak jak zwykle – obrazy rodzinne oraz poprzednich władców i lustra znajdowały się w złotych ramach, dumnie wisiały na ścianach. Na białych meblach z najdroższego drewna o gładkiej w dotyku powierzchni nie było widać, ani grama kuru, a pobłyskujące w świetle żyrandole oświetlały przestronne pomieszczenia. Drzwi prowadzące do sypialni były zamknięte.
W pewnym momencie usłyszała jednak coś nowego – płacz i to nie osoby dorosłej – był głośny i piskliwy. Zdecydowanie było to małe dziecko. Kiedy przybliżyła się do otwartych na oścież drzwi zobaczyła kołyskę z małym aksamitnym baldachimem nad nią. Nieśmiało podeszła do niej ze zdumieniem nie potrafiąc połączyć kropek. Pochyliła się nad nią i zobaczyła niemowlę. Było ubrane w białe ubranko i przykryte puchatym kocykiem. Po policzkach ciekły mu łzy i wymachiwało nóżkami i rączkami na wszystkie strony.
Z początku nie wiedziała co ma zrobić, ale w końcu usłyszała za sobą męski głos.
-Widzę, że już się przywitałyście. Pozwól, że ci przedstawię drugą następczynię tronu Domino – księżniczkę Bloom.
Odwróciła się i zobaczyła postać wysokiego mężczyzny o brązowych włosach w złotym kaftanie. Na głowie miał niewielką koronę z czystego złota.
-Ojcze!
Podbiegła do niego, aby delikatnie go objąć. Po tym przywitaniu pozwolił jej wziąć siostrę na ręce, aby mogła ją uspokoić. Położył jej rękę na ramieniu i spojrzał z delikatnym uśmiechem. W jego oczach zobaczyła dumę.
-Faragonda napisała do nas, że przyniosłaś szkole ogromny zaszczyt. Lista twoich osiągnięć była zdumiewająco długa. Przerosłaś nasze oczekiwania, chociaż przez cały czas martwiliśmy się, czy nie byłaś zbyt samotna. Ja jednak osobiście bałem się, że przyprowadzisz dzisiaj ze sobą jakiegoś zabłąkanego specjalistę.
-Proszę cię... - od razu się zaczerwieniła – Dobrze wiesz, że nie miałam czasu na romanse, chyba nie muszę ci tego tłumaczyć. Dlaczego nie pisaliście, że się już urodziła?
-To stało się wczoraj w nocy, więc stwierdziliśmy z matką, że lepiej będzie, jeśli zrobimy ci niespodziankę. Chyba nie masz nam tego za złe?
Bloom uspokoiła się tylko odrobinkę, a Daphne nie za bardzo wiedziała, co powinna zrobić dalej. Po chwili zjawiły się trzy, najbardziej niezdarne pokojówki, które król skarcił wzrokiem, za pozostawienie jego dziecka bez opieki. Skłoniły się ze strachu tak nisko, że zdawało się, że za chwilę czołami dotkną marmurowej posadzki. Potem skłoniły się jeszcze raz dostrzegając Daphne i mówiąc do niej tak szybko, że jedynie udało jej się zrozumieć, jak cieszyły się z jej powrotu i jak kazały dla niej przygotować trzy nowe kolekcje, w każdej po pięćdziesiąt sukien. Kiedy w końcu zajęły się małą Bloom, Orlitel objął starszą córkę ramieniem.
-Pewnie chcesz się widzieć z matką.
Poprowadził ją do zamkniętych zdobionymi kamieniami szlachetnymi drzwi. Za nimi znajdowało się ogromne łoże z baldachimem, które skupiało na sobie całą uwagę. Oprócz niego nie było w komnacie nic oprócz paru roślin, gdyż na wszystko przydzielone były osobne komnaty.
W nim leżała kobieta o ognistych włosach patrząc się przez okno z widokiem na odległe góry i może. Słysząc, jak ktoś wchodzi, delikatnie podniosła głowę i zobaczyła ich.
-Daphne... - wyciągnęła do niej rękę, nie mając zbyt wiele siły na inny gest.
Dziewczyna przyśpieszyła kroku i podała jej dłoń. Kobieta przyciągnęła ją do siebie, aby mogła ją objąć.
-Zimna jesteś... Nie jesteś przeziębiona?
-Był tylko chłodny wiatr z rana. Nic mi nie jest – odsunęła się od niej – A tobie?
-W porządku. Za parę dni powinnam wrócić do pełni sił. Widziałaś już siostrę?
-Tak, jest przeurocza. Jesteś pewna, że dobrze się czujesz, źle wyglądasz?
-Naprawdę czuję się dobrze - królowa objęła jej ręce swoimi - Martw się lepiej o ojca. Już myślałam, aby zwołać kolejnego lekarza, ponieważ omal nie odpłynął.
-Trzeba było to zrobić!
-Nic mi nie jest! – powiedział zdenerwowany – Jakbym o własną żonę i dziecko nie mógł się martwić... Mam nadzieję, że i o ciebie nie będziemy musieli się dalej martwić.
-Dalej? Co takiego mogłoby mi się przydarzyć w szkole?
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, zdała sobie sprawę, że nie martwili się o szkołę. Harmonia była ich głównym obiektem niepokoju - jej wpływy w całym Wymiarze Magix zdawały się niczym nieograniczone.
Przez chwilę panowała cisza, w końcu Marion spojrzała na nią z uśmiechem.
-Nie martw się. My nigdzie się stąd nie wybieramy. I mimo wszystko będziesz bliżej nas. Nie rozstajemy się na zawsze, a tylko oczekujemy twojego powrotu już jako Nimfa Smoczego Płomienia. Po tym wydamy ci ceremonię koronacji i oficjalnie zostaniesz dziedziczką tronu Domino. Wciąż jednak zastanawiamy się kogo zaprosić. Na pewno liczymy, że pojawi się wiele młodych książąt...
-Mamo! - pierwszy raz od dłuższego czasu oburzyła się na rodziców - Ty też? Dlaczego akurat teraz uparliście się na moje zamążpójście?
-Spokojnie chodzi nam tylko o to, abyś się szczęśliwa. Z twoich wiadomości wynikało, że w Alfei czułaś się dosyć samotnie. Boimy się, że przez działania Harmonii, naprawdę wiele straciłaś.
-W porządku. Naprawdę to doceniam, ale...
-Harmonia, ta wiedźma... Nie tego chcieliśmy dla ciebie – Orlitel podszedł zdenerwowany do okna – Gdyby nie to, że Smoczy Płomień jest w jej władaniu, to już dawno bym się jej pozbył. Już nawet otrzymałem list od Erendora, z pytaniem, czy wiem, czego ona chciała od dyrektorki Akademii Beta i jego syna.
-Chodzi o dziedziczkę pierwszej Czarownicy Wspomnień, tak? - Daphne jednak nie wyglądała na zdziwioną - Z tego, co wiem, utrzymuje z nią długotrwałą współpracę. Może to była zwyczajna wizyta?
-Wizyta, po której ta dziedziczka chciała go przekonać, aby jej córka wyszła za jego syna i planuje to w tak młodym wieku, ile Sky ma lat bowiem? Ta kobieta rozkłada karty nie tam, gdzie powinna. Albo rozkłada ich za wiele. Jeśli to pokrzyżowałoby jej plany, to wcześniej wydam Bloom za niego...
-Już nie przesadzaj – królowa spojrzała na niego błagalnym i ostrzegawczym spojrzeniem – nie chcę słyszeć więcej głupot, oboje wiemy, że tego nie zrobisz. Erendor również się na to nie zgodzi. A my nie możemy marnować czasu, wiedząc, że za chwilę Daphne znowu odejdzie na kolejne miesiące nauki. Czy możemy w końcu porozmawiać, jakby Harmonia w ogóle nie istniała?
-Mamo w porządku - dziewczyna starała się ich uspokoić - Jeszcze dzisiaj wyjawi mi sekret dziedziczenia Płomienia Smoka. Od razu do was napiszę, kiedy będę wiedziała już wszystko. Dzięki temu w końcu będzie dla nas jasne, dlaczego, to ja zostałam dziedziczką - oraz dlaczego zdaje się on przez ostatnie lata gasnąć.
Spojrzała na nich, licząc, że z tej perspektywy spojrzeliby na to z większym entuzjazmem. Jej ojciec jednak tylko podszedł do niej, jakby z jego serca zwisał głaz i miał ją widzieć po raz ostatni w życiu. Ponownie położył dłoń na ramieniu.
-Prosimy się ciebie tylko o jedno Daphne – spojrzał jej w oczy – bądź ostrożna.
Wiedząc, jakie wpływy posiada Harmonia i jej ostatnie działania, które poszerzyła niemal na całe Magix, wiedziała że jej ojciec nie żartował z byciem zbyt ostrożną.
-Obiecuję – powiedziała tylko i położyła głowę przy sercu matki wtulając się w jej ramiona. Kiedy król usiadł przy nich i czując ciepły dotyk ich obojga zdała sobie sprawę, że zaczęła płakać.