"Dni przed Klątwą Sirenix"

Dlaczego Politea zdradziła? Jak Daphne została nimfą, skoro Bloom, jak i pewnie ich matka są czarodziejkami? Czy w klątwie chodziło tylko o problemy z zdobyciem mocy Sirenix? Dlaczego Trzy Prastare Wiedźmy zdecydowały się przeklnąć całą moc, a nie tylko Daphne?
Pytań wywołanych przez luki w fabule jest pełno. Gdyby twórcy zadaliby je sobie na samym początku i odpowiedzieli na nie, to sezon piąty pewnie byłby jakości przynajmniej sezonu czwartego, a nie powolnym znakiem spadku jakości późniejszych serii.

Tak wpadłam na pomysł o przeszłości Daphne. Co prawda twórczość typu fan-fiction często kojarzy się z czymś naprawdę amatorskim, bo one jakby nie było są pisane przez amatorów. Co jednak nie oznacza, że nie można się nad tym postarać i napisać tego tak, jakby od razu szykowało się do pokazania temu okrutnemu oku wydawcy, który musi na tym zarobić. A w moim folderze co najmniej trzydziestu pomysłów na różne powieści, znajdują się te o Winx, bo ta animacja inspiruje mnie, odkąd tylko sięgam pamięcią❤️

W Rainbow to sobie mogą tworzyć reboot, mówiąc, że im konceptu zabrakło, marnując tak potencjał drugoplanowych postaci. Ja w herstorii (to nie jest błąd, słowo herstoria istnieje, jakby co) starszej siostry Bloom widzę naprawdę duży potencjał, tym bardziej mając przed oczami te wszystkie pytania i luki w fabule. Chcę zacząć to pisać, zanim wrócę na uczelnię w październiku, oraz kuć żelazo póki gorące, bo niestety uwielbiam kłaść swoje genialne pomysły do szufladyzawstydzony

A piszę tutaj o tym, ponieważ jestem na etapie planowania i chcę zebrać feedback od fanów, czyli od Was, co Wy o tym myślicie. Mam pełno swoich pomysłów, ale ja w przeciwieństwie do Igno chcę się słuchać fanów, bo tworzę to dla nich. Chcę znać oczekiwania i prośby, które pomogą mi napisać tą opowieść, jak najlepiej. Tworzę ją nie tylko dla siebie, bo od dawna chciałam zrobić coś dla tego fandomu, ale byłam na to zbyt zlękniona i nieśmiała, ale również do Was, bo to Wy będziecie to przecież czytać.

Możecie rzucać dowolnymi pomysłami. Na przykład: czy chcecie abym przyjrzała się jakieś teorii, która wydaje się dobra, ale nigdy twórcy tego nie rozwinęli, albo chcecie aby pojawił się jakiś konkretny wątek, albo artefakt, miejsce, postacie. Tutaj praktycznie nie ma ograniczenia, a nawet jeśli niewykorzystane czegoś tutaj, to mam pełno innych pomysłów na opowieści o Winx, więc możliwe, że nic się tutaj nie zmarnuje❤️
To co pozostaje nie zmienne to:
1. Jest to napisane ręcznie, w dokumencie tekstowy, tylko przeze mnie i nie idę na skróty używając generycznej do bólu sztucznej inteligencji. Nie musicie się, więc o to martwić:cool:
2. Jest to powieść o przyszłości Daphne, więc Winx jeszcze się albo nie narodziły, albo mają dwa latka. Chcę to wykorzystać, aby osoby, które nie znają Winx mogły z łatwością to przeczytać, więc pozwolę sobie powtórzyć parę znanych fandomowi faktów, ale przez formę trochę pogłębienia "lore" tego świata. (Jestem tak zwaną lore enjoyer, więc w każdej mojej fantastyce będzie można się spodziewać naprawdę rozbudowanych światówszeroki uśmiech)
3. Nie planuję, aby romans był na pierwszym miejscu. I tak wiemy za kogo Daphne wyjdzie w przyszłości, więc komplikowanie sprawy o innych partnerów nie jest według mnie potrzebne. Wolę skupić się na tajemnicy i tego co działo się wtedy w Magix, czyli walkach z Trzema Prastarymi Wiedźmami.
4. Nie będzie to horror, ani tylko dla osób powyżej osiemnastki. Jeśli miałabym postawić tutaj jakąś kategorię wiekową to będzie to dwanaście plus, która leży w strefie mojego komfortu. Nie lubię brutalnych scen, ani mrocznych historii i strasznych historii, bo nie potrafię spać po nich, a rzadko spotykam z filmem lub serialem tylko dla dorosłych który mnie ani nie obrzydza, ani nie dołuje.
5. Zmieniam trochę osobowość Daphne. Zachowywałaby się mniej więcej tak, jak w formie bezcielesnego ducha. Bardziej tajemniczo i dojrzalej. Załamałam się bowiem, jak wyglądała w reboocie. Chciałam, aby wyglądała jak poważniejsza młoda kobieta, jak na przyszłą królową Domino przystało, nie jak sześciolatka... Będzie to podobne, do tego jak nieco zmienili Tecnę w "Magii Powraca" - nie zmienię jej całkowicie, ale dodam elementy, które zwyczajnie pasują mi do tej postaci.
6. Aby tradycji stało się zadość powieść będzie mieć 26 rozdziałów. Jednak nie obiecuję, że czytanie ich zajmie dwadzieścia minut, bo moja fantazja może być różna, a każdy czyta w swoim własnym tempie, więc chcę abyście mieli to na uwadze.
7. Oczywiście prawa autorskie do Winx Club wciąż mają Igno i Rainbow, nie zależnie od tego, co z tą marką aktualnie by nie robili. Ja powodów prawnych nie chcę mieć. Więc, żeby komuś nie przyszło do głowy, że przywłaszczam sobie stworzenie Daphne, bo jak długo znam niektórych ludzi na świecie, to potrafią oni myśleć różnie... To wciąż jest bowiem tylko powieść fanowska.

Chciałam krócej wyszło dłużejwstyd Typowa ja. Ale obiecuję, że jak zacznę pisać, to będę nad tym słowotokiem panowaćmruga Póki co, piszę aktualnie coś innego, tak aby się "rozgrzać" a na pewno będę aktualizować, jak idą postępy pracy. Pisanie mimo wszystko jest naprawdę niemałym wysiłkiem umysłowym. Z góry dziekuję za odpowiedzi i pozdrawiamok

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Przenoszę temat do Ogólnie o Winx Club. Jak zaczniesz pisać, to zachęcam do podzielenia się swoim fanfikiem w Opowiadaniach!

No dobra, oficjalnie ogłaszam, że biorę się za pisanie tej powieści. Miałam ją co prawda zacząć pisać PO skończeniu "Smoczej Wiedźmy", ale na to mam jeden komentarz: ajrfejrnijewnnconofevonwvonvov.
To nie mój pierwszy raz, kiedy jestem na tyle niecierpliwa i biorę się za dwie rzeczy naraz. A jeśli wszystko dzisiaj dobrze pójdzie (czytaj: nie będę zbyt LeNiWa), to dzisiaj w nocy powinnam dodać też rozdział 5 "Smoczej Wiedźmy". Z kolei rozdział 1 "Dni przed Klątwą Sirenix" powinien się ukazać równo za miesiąc, czyli 28 sierpnia. Dlaczego tak długo? Ponieważ pierwszy draft musi swoje odleżeć, inaczej jakość dialogów i narracji będzie równa jakości rebootu. A tego nie chcę. Mało kto chciałby tego. Jakość zajmuje czas, tym bardziej że muszę dopracować intrygę i cały lore Nimf Strażniczek, ale ogólnie już wiem, jak rozłożyć historię w 26 rozdziałach.
Od razu mówię, że historia nie będzie miała szczęśliwego zakończenia, bo tak jest w materiale źródłowym. Fabuła zgodnie z tytułem fanfiku będzie opowiadać, co było przed Klątwą Sirenix, więc logicznie na narzuceniu Klątwy przez Trzy Prastare Wiedźmy się skończy.
Całość będzie mniej więcej w klimacie "Smoczej Wiedźmy", ponieważ po tym, co serwuje nam ostatnio Rainbow, zmiana klimatu się przyda, a ja potrzebuję trenować poważniejszy ton narracji. To nie będzie dark fantasy, ponieważ zbyt bardzo lubię kolory. Dzisiaj widziałam w myślach scenę narzucenia klątwy, całkowicie inną od tej "meeech" z sezonu 5. Pełno świateł, epickie brzmienie w tle, ból bohaterki, zniszczenie Domino... Dobra nie powinnam wiele mówić xD. Wciąż można podrzucać swoje pomysły, jeśli ktoś chce. Ja siadam (nie, ja już siedzę lol) i zaczynam pisać. Albo najpierw zjem kolację...
Wyczekujcie dobrych wieści!❤️

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Jakbyście się zachowali, gdybyście myśleli, że jest przed Wami tylko jedna droga? Los, którego nie możecie uniknąć? Został Wam podarowany dar, o który nie prosiliście, a o który wielu naraziłoby życie i spoczywa na Was odpowiedzialność chronienia go i pokazywania jego potęgi całemu światu.
A może tylko ktoś Wam wmawia, że nie macie innej drogi? Że Wasze życie jest przesądzone? Jeśli zorientujecie się, że jednak macie dokąd pójść, co byście wybrali: przyszłość, do której przygotowywaliście się całe życie, a może, aby ruszyć tam, gdzie nie byliście, szukając nowego sensu i możliwości swojego życia?
Przed takim wyborem musi stanąć Daphne - księżniczka Domino, zyskując tytuł Strażniczki Płomienia Smoka, musi ruszyć w świat, aby znaleźć sposób na pokonanie Trzech Prastarych Wiedźm, które wypowiedziały wojnę jej rodzimym ziemiom. Razem ze swoją jedyną przyjaciółką Politeą przemierzy Magix, aby okryć zakopane przez stulecia sekrety na pytania, których bała się zadać. Stojąc w rozkroku, aby podjąć właściwą decyzję - służyć, tak jak obiecała Najwyższej Nimfie i Wielkiemu Smokowi, czy starać się zaczerpnąć od dawna upragnionej wolności - zostanie zmuszona, aby porzucić swoje dotychczasowe plany i zyskać moc, która będzie jej najpotężniejszą bronią przeciwko Przodkiniom - Sirenix.


Odcinek 1 - Strażniczka Domino
Młoda kobieta siedziała w gabinecie dyrektorki, czując, jak czas niczym woda nieustająco przelewa się między jej palcami.
-Jesteś pewna, że tego chcesz? - jej dawna mentorka chciała spojrzeć jej w oczy, lecz dziewczyna miała spuszczoną głowę.
-Tak, proszę pani. - odparła.
-Nie zastanawiałam się długo nad tym, dlaczego chcesz kontynuować naukę po osiągnięciu pełni swojej mocy – dyrektorka westchnęła – Jednak wciąż nie jestem pewna, czy to aby na pewno właściwa decyzja.
-Przystąpienie do Nimf to zaszczyt. Nawet jeśli wiąże się ono z odpowiedzialnością większą, niż chciałabym na sobie dźwigać. Szkoliłam się pod ich skrzydłami od dziecka. Prawdę mówiąc, nie wiem, czy istnieje dla mnie teraz inna droga. Myśli pani, że nie podołam?
-Nie to miałam na myśli, ale uwierz mi, że zawsze jest inna droga. Jesteś już jednak dorosła Daphne. Zakładam, że już dobrze wiesz, czego chcesz.
-Tak, pani dyrektor. Wiem, czego chcę.
-Więc niech tak będzie.
Dyrektorka podpisała list i podała go byłej uczennicy. Pomimo że w jej głosie było słychać pewność siebie, z jej wyglądu wnioskowała, że jednak coś ją wciąż trapi. Od zawsze taka była. Mówiła niewiele, nie miała wielu znajomych, też nie miała na nich czasu, ale i tak była w stanie osiągnąć ambitne cele, które sobie stawiała.
Zdołała osiągnąć Believix wraz ze swoją jedyną przyjaciółką Politeą, co już przekraczało oczekiwania wielu. Jednak właśnie na tym najbardziej zależało Harmonii, przywódczyni Dziewięciu Nimf, strażniczek całego Wymiaru Magix.
-Życzę ci jak najlepiej dziecko - wstała podając jej dłoń - Proszę pozdrów ode mnie swoich rodziców. Mogą być z ciebie dumni.
-Dziękuję pani dyrektor za wszystko - uścisnęła ją - Alfea była moim domem przez lata. A teraz opuszczę ją, jako Strażniczka Domino.
-Z tego, co wiem, to organizowałaś kółko historyczne dla uczennic, aby pomóc im się przygotować do egzaminów. Słyszałam, że nazywały cię zbawicielką.
-To... Przesada - zaczerwieniła się.
-Bynajmniej - zaśmiała się dyrektorka - może kiedyś jednak zdecydujesz się zdać egzaminy nauczycielskie i uczyć historii magii. I ja uważam, że spisałabyś się świetnie.
Daphne uśmiechnęła się tylko pod nosem.
-Zobaczymy, co los przyniesie – odwróciła się do wyjścia, ale przed drzwiami na nowo się odwróciła – Jeszcze raz pani dziękuję. Bez pani pomocy, nie udałoby mi się tego osiągnąć.
-Do zobaczenia na ceremonii - posłała jej ciepły uśmiech.
Kiedy dziewczyna wyszła, ona powolnym ruchem podeszła do okna przyglądając się kolorowym dekoracjom. Przygotowania do Dnia Podarunków już dobiegły końca, a Ceremonia Obietnicy miała się odbyć już za godzinę. W ten dzień kolejna część uczennic opuszczała szkołę, jako Czarodziejki Strażniczki swoich planet. Alfea jest jedyną taką szkołą, która przygotowuje uczennice do tej roli i już dawno nawykła do opuszczania tych murów przez najlepsze i najbliższe sobie podopieczne. W końcu ukończyły najlepszą szkołę w Wymiarze Magix, założoną przez Opiekunkę Magii, księżniczkę Celeste Alice Alfeę setki lat temu.
Daphne należała do jednych z tych uczennic. Władająca Smoczym Płomieniem, córka jej dawnych przyjaciół i władców planety Domino Orlitela i Marion przerosła jej wszelkie oczekiwania. Wiele uczennic po zdobyciu mocy Enchantix nie wahała się wcześniej opuścić szkoły, jako pełnoprawne czarodziejki. Ona jednak zdecydowała się zostać. Zrobiła to, aby móc się starać o rolę kolejnej z Dziewięciu Nimf. Zdawała sobie sprawę, że będzie musiała przejść wiele prób, znając jednak Najwyższą Nimfę, nie była pewna, czy dziewczyna wykonała wystarczająco wiele, aby ją zadowolić.
-Pani dyrektor, przepraszam za najście, ale jest pani potrzebna na dole – za drzwi wyszła profesor Gryzelda, jej zastępczyni.
-Dobrze. Za chwilę zejdę.
Kobieta skinęła głową i wyszła. Dyrektorka na nowo usiadła do biurka i przejrzała swoją starą dokumentację. Wyciągnęła stary list i na szybko go przeczytała. Nie zawiedź mnie Faragondo - razem musimy wychować dziewczynę na obrończynię Magix, lecz to ja dam jej to czego naprawdę potrzebuje. To zdanie, które napisała do niej Harmonia, przez długi czas nie dawało jej spokoju. Niestety po tych wszystkich latach, aż do tego dnia wciąż nie była pewna, co Najwyższa z Nimf chciała jej przez to przekazać.

Na dziedziniec szkoły zaczęły przybywać uczennice, które miały doświadczyć mianowania swoich starszych koleżanek na Czarodziejki Strażniczki. To był ważny moment dla każdej uczennicy Alfei, właśnie dla niego zdecydowały się do niej uczęszczać. To ostatni dzień na pożegnanie się ze szkołą i nauką w niej.
Nic dziwnego, że Daphne stojąc w cieniu korytarza już po raz ostatni, czuła nawracający smutek. Przywiązała się do tego miejsca, pomimo że często czuła się w nim samotnie. Jednak ta cisza, którą tworzyła wokół siebie, nawet w tłumie uczennic, była jej małą świątynią. Wieczory spędzane w swoim pokoju z kubkiem gorącej czekolady, czy na jednej z wież oglądając zachodzące słońce, stały się jej rutynową przyjemnością.
Czuła, że Harmonia nie pozwoli jej od razu wrócić do domu. Będzie musiała pokazać list od Faragondy, jako dowód ukończenia szkoły. Tylko niewiele osób wiedziało, dlaczego z Najwyższą Nimfą tak trudno było dyskutować o czymkolwiek. Jej prawdziwa moc była nieznana, choć podejrzewano, że był nią Smoczy Płomień, ten sam który dzierżyła Daphne. Może to dlatego tak bardzo Najwyższej Nimfie zależało, aby do niej dołączyła.
-Stres? - usłyszała za sobą głos – Spokojnie, przecież wiesz, ile osób przez to przechodziło.
-Nie o to chodzi - westchnęła - zwyczajnie zaczynam tęsknić za tym miejscem.
-Przecież jeszcze tu stoisz. No tak, za chwilę przecież znajdziemy się pod okiem najważniejszej osoby w całym Magicznym Wymiarze. Ech, w porównaniu do Kardii Drákou Alfea to czysty raj. Chyba i ja szybko za nią zatęsknię. Już wiesz, jakiej mocy będziesz chciała strzec?
-Dobrze wiesz, że ja przecież nie mam wyboru - rzuciła przez ramię.
-No tak, zapomniałam! – Politea podeszła do niej udając, że uderza się w czoło - Tytuł Strażniczki Smoczego Płomienia zdążył ci się już wyryć na twarzy.
Daphne odwróciła się i spojrzała na Politeę z lekkim zdziwieniem.
-Zdajesz nie przejmować się tym, aż tak bardzo. Jakby twoja decyzja o przystąpieniu cię w ogóle nie obchodziła.
-O jakiej decyzji ty do mnie mówisz? Dobrze wiesz, że to Harmonia wybiera kandydatki, a nie my ją.
-Chodziło mi bardziej o podjęciu decyzji o kontynuowaniu dziedzictwa twojej rodziny i zostanie strażniczką Sirenix. Mówiłaś, że nią była twoja starsza siostra.
-To również była jej decyzja. Pomimo, że nie zdołałam w ogóle poznać swojej siostry, nim zginęła, ale i tak stwierdziła, że to ja muszę zająć jej miejsce i przejąć Sirenix. I tak z lekka mi to zwisa, bo rodzajów mocy jest tyle, że nigdy nie znajdziesz wystarczającej ilości nimf do strzeżenia ich wszystkich. Kiedy o niektórych z nich opowiadała nam Faragonda, myślałam, że je sobie z palca wyssała. Na przykład Bloomix. Co nazwa tej mocy w ogóle ma do Smoczego Płomienia?
-Bloom, to skrót starego słowa Bloomfotiá oznaczający rozkwitający płomień. Tym określeniem nazywano moc Wielkiego Smoka w czasach jego świetności.
-Oh - Politea podniosła brwi – A dlaczego moc Butterflix musi nawiązywać do motyli, skoro to moc dzikiej magii? Motylek, chyba nie jest szczególnie dziki?
-Na Domino motyl jest symbolem nieśmiertelnej duszy. Jedna z pierwszych Nimf Strażniczek Psyche określiła, że natura jest jednym nieskończonym cyklem reinkarnacji, więc jest ona nieśmiertelna. Jej odradzanie się po katastrofach porównała do przemieniającej się gąsienicy, we pełne kolorów owady.
-Skąd ty to wszystko wiesz? - teraz Polita podniosła brwi.
-Czytałam i pytałam?
-Nieważne. Ty więc będziesz strzec Bloomix?
-Tak. Urodziłam się z Smoczym Płomieniem, więc zaakceptuję ten dar.
-Konkretna, jak zawsze. No dobra już pora na nas. Proszę cię tylko zmień minę, bo wyglądasz, jakbyś szła na swój pogrzeb. To nasz ostatni dzień tutaj, ciesz się nim póki możesz. Dopiero potem możesz narzekać, bo będzie tylko gorzej - poklepała ją po plecach, jak zwykle nie umiejąc pocieszać.
Podeszły do pozostałych czarodziejek, czekającymi przy wyjściu. Daphne raz jeszcze rzuciła okiem na rozpościerający się dzieciniec - następnego dnia miała zobaczyć go po raz ostatni.

Słońce górowało w ten dzień na bezchmurnym niebie, podsycając nastroje uczennic. Uczennice przywitały koleżanki oklaskami, gwizdami i okrzykami. Możliwe, że wśród tłumu znajduje się również cień zazdrości – niektóre z nich ukończyły naukę przed czasem, dzięki swojemu szczęściu i odwadze, które pomogły im zdobyły Enchantix. Daphne i Politea to jedne z nielicznych, które po osiągnięciu pełni swoich czarodziejskich mocy, skończyły pięć lat nauki.
Ustawiły się w szeregu przed długim stołem, na którym rozstawiono bogato zdobione szkatułki, w których znajdowały się certyfikaty uzyskania tytułu Czarodziejki Strażniczki, każdej w innym kształcie reprezentującym moc danej uczennicy. Daphne stanęła przed tą, która reprezentowała głowę smoka, będącym oczywistym nawiązaniem do Wielkiego Smoka. Politea stanęła przy szkatułce w kształcie zegara – była bowiem czarodziejką czasu.
Faragonda stanęła na najwyższym stopniu schodów prowadzących do głównego wejścia szkoły i z dumą zaczęła mówić:
-Dziś nadszedł kolejny radosny, ale też smutny moment, dla nas wszystkich. Kolejna grupa uzdolnionych dziewcząt opuszcza mury tej szkoły, pozostawiając cudowne wspomnienia i swoje niezwykłe osobowości w naszej pamięci. Jednak robią to z dumą i odwagą, ponieważ odejdą stąd jako Czarodziejki Strażniczki, które dokonają w przyszłości wielkich czynów. Jestem z was wszystkich bardzo dumna - skierowała mowę do swoich byłych podopiecznych - Przeszłyście długi i trudny czas, aby tutaj stanąć. Jednak droga czarodziejki nigdy nie oznaczała drogi prostej. Udowodniłyście, że jesteście godne reprezentować swoje rodzime planety, jako ich obrończynie niosąc dumę zarówno i sobie, jak i swoim rodzinom, jak również i mnie oraz wszystkim tutaj zgromadzonym. Mam nadzieję, że wspomnienia, które stąd zabierzecie, będą dla was inspiracją, aby zawsze iść przed siebie i walczyć o to, co słuszne. A teraz nie przedłużając, otwórzcie, to co wam się szczerze należy.
Daphne wzięła głęboki oddech. Położyła dłonie na szkatułce, jakby nie była pewna, czy chce ją otworzyć. Nie wiedziała, w jaki sposób ukaże się Smoczy Płomień. Sama rzadko wspominała, że nim włada, a w tamtym momencie miała zobaczyć to cała szkoła. Jednak z jakiegoś powodu, to właśnie ona jest w jego posiadaniu.
Koniec z ukrywaniem się... Niech rozpali on całe niebo.
Nie czując już lęku przed swoją tożsamością, jako Strażniczki Płomienia Smoka, otworzyła szkatułkę, w której znajdował się zwinięty zwój. Podleciał do góry, rozwijając się i ukazując treść, której nie zdołała przeczytać, zanim nie zaczął odlatywać w bok wraz z innymi certyfikatami, ale zdołała zobaczyć na nim swoje imię, oraz imiona pozostałych uczennic na pozostałych. Okrążyły czarodziejki, pokazując każdej z nich i całej szkole dowód na to, kim zostały. Kiedy powróciły do właścicielek, rozbłysły złotym światłem przywołując moc każdej z nich. Dziewczyny uniosły się w powietrzu, po raz pierwszy doświadczając tak swobodnego przepływu ogromnych zasobów mocy.
Daphne poczuła, jak temperatura jej ciała zaczęła się podnosić. Ciepło rozlało się po całym jej ciele, a we włosach pojawiły się płomienie. To, tak jakby stanęła w pełnym słońcu, ale od wewnątrz. Z każdym jej oddechem i biciem serca, magii zdawało do niej napływać, aż w końcu zaczęła materializować się wokół niej. Płomienie rozpaliły się na końcówkach jej palców i niemal od razu, cała zajęła się ogniem, a raczej utworzyły na niej kształt płonącej zbroi.
W tamtej chwili, kiedy wydawało się, że jest po wszystkim, otworzyła szeroko oczy i zobaczyła, jak wszystko staje w złoto-rubinowych płomieniach... Ale nic nie zdawało się naprawdę płonąć. Ogień otaczał, cały teren, jednak tak naprawdę zdawał się z popiołów tworzyć kolejne mury, dachy i wierze, aż nawet pokrył całe niebo, które zmieniło kolor na miedziany i na którym mieniły się setki gwiazd i płonęły zorze. W końcu zdawało jej się, że unosi się ponad całkowicie inną budowlą - zacznie większą, potężniejszą, którą ledwo była w stanie dostrzec. Nie wiedziała, czy widzi iluzję i manifestację mocy, czy rzeczywisty budynek, który stał w nieznanym jej miejscu.
I wtedy uniosła wzrok wyżej - ogromny smok patrzył się na nią złotymi ślepiami. Nie dało się nic z nich wyczytać. Zdawał się zajmować całe niebo ponad nią, jakby sam nim był. Nie płoną, ale jego czerwone cielsko zdawało się emanować ciepłem silniejszym niż ogień. Odważyła się wysunąć do niego rękę. Jednak zdołała dotknąć przynajmniej płomieni, które go otaczały, on rozpłynął się w blasku tak silnego światła, które rozlało się po całym niebie, oślepiając ją i sprawiając wrażenie, jakby zaczęła spadać w stronę płonącej przepaść po środku budowli.
Po chwili, kiedy odzyskała świadomość tego co się dzieje, zorientowała się, że znowu stoi na dziecińcu Alfei i wszystkie oczy skierowane są ku niej. Nic dziwnego - właśnie objawił się przed nią sam Wielki Smok.

Muzykę z sali balowej dało się usłyszeć na terenie całej szkoły. Daphne więc nie musiała do niej wejść, aby potańczyć. Lubi przebywać głównie we własnym towarzystwie, a tłumy ją odstraszają. Ma na sobie skromną, ale piękną turkusową suknię, zdobioną setkami małych kwiatów. Politea pomogła jej zakręcić włosy w delikatne loki i wpiąć w nie trochę kwiatów. Zdecydowała się też wpiąć kokardę na tył głowy, aby dodać trochę słodyczy do swojego wizerunku. Dotknęła naszyjnik, który podarowała jej matka, i usiadała na ławce w ogrodzie, aby móc obejrzeć gwiazdy.
Była uważana za jedną z piękniejszych dziewczyn w Alfei, ale nigdy nie usłyszała, aby komukolwiek się podobała. Może była zbyt nieśmiała i za mało atrakcyjna? Sama jednak nie wiedziała, czy chce być w związku. Pewnie dlatego, że nigdy nie miała okazji tak naprawdę rozmawiać z chłopakami i nie wiedziała czego, powinna się tak naprawdę spodziewać.
Kiedy spojrzała w górę, pomyślała, że gwiazdy wyglądają, jakby ktoś utkał je ostrożnie na niebie, pozwalając relaksować oczy przed ogromną ilością srebrnych wzorów. Świetliki latały, jak małe świeczki wokół żywopłotów i kwiatów, nadając im małego blasku. Chłodny wiatr rozwiewał jej włosy, a suknia delikatnie falowała pod jego podmuchem.
Kiedy poczuła jego chłód, złożyła ręce i przywołała płomień. Mało kto jest w stanie poczuć dotyk płomieni. Dla wielu jest on śmiertelnie niebezpieczny, a ona jedyne co czuła to ciepło i lekkość. Przechodził przez jej palce dokładnie, jak woda, tylko zdawał się nie mieć wagi, ale jakiejkolwiek tekstury. Jest po prostu ciepłem.
Wiesz, że to dar samego Wielkiego Smoka – wciąż słyszała słowa Harmonii – Lepiej, abyś nie zawiodła nas obu. To ścieżka, do której cię zmusił, darując ci go. Nie buntuj się przeciwko temu, czego zmienić nie możesz. Nie buntuj się jego woli.
To był pierwszy i jedyny raz, kiedy Najwyższa Nimfa patrzyła jej prosto w oczy. Zapamiętała je, jako płonące bursztyny o ciemnym odcieniu, które kontrastują wraz z równie ciemnymi włosami z bladą cerą kobiety, której życie zdawało się już dawno być odebrane. Jakby była wcieleniem samego Smoczego Płomienia – a jednak była zimna jak wieczna zmarzlina.
-Obiecuję, że będziesz ze mnie dumna, pani – powtórzyła odpowiedź, której jej wtedy udzieliła – Będę z dumą strzec tego daru i każdego dnia formować nim nowy, potężniejszy świat.
Co wydarzyło się potem? Najwyższa Nimfa odeszła i już nigdy na nią nie spojrzała. Jednak to jedno spojrzenie wyryło w niej pewien lęk - płonące oczy, przez które niemal zamarzła ze strachu. Przed czym? Być może przed nieuniknionym losem, który ją czeka... Albo prawdą, na której odkrycie czeka już kolejny rok.

Faragonda pozwalając uczennicom swobodnie się bawić, wróciła do swojego gabinetu. Z szuflady wyciągnęła pióro, kartkę papieru i przygotowała wosk. Wiele nimf na pewno korzysta z nowoczesnych metod komunikacji, ale ich przewodnicząca raczej nimi gardzi. Tylko ona musi odczytać tę wiadomość, którą zaczęła pisać pod wpływem emocji.
Jeśli wiedziałaś o tym od początku, to zadam Ci tylko jedno pytanie: dlaczego zatrzymałaś tę informację dla siebie? Nie każdy Go widział, gdyż moc, jaką uwolniła Daphne znajdowała się ponad rozumieniem i samymi wyobrażeniami innych. Jednak ja widziałam Go dokładnie - Wielki Smok objawił się dokładnie w momencie, kiedy została Czarodziejką Strażniczką. Kiedy pisałaś, że Daphne jest zmuszona do podjęcia drogi Nimfy, wiedziałaś, że to będzie koniec Twojej? Mam uwierzyć, że oddasz jej władzę bez żadnego „ale”?
Nie myśl, że nie rozumiem istoty Smoczego Płomienia, tym bardziej po tylu latach walczenia u boku dzierżącego go czarodziejek. Wielki Smok pokazuje się swoim "córkom" tylko wtedy, kiedy Wie, że za ich życia dokona się albo cud - albo przekleństwo. Proszę Cię, abyś natychmiast skontaktowała się ze mną oraz władcami Domino. Musimy na nowo powołać, jak nawet nie poszerzyć Drużynę Światła, aby zapobiec najgorszemu scenariuszowi. Właśnie dzisiaj Daphne mogła przepowiedzieć przyszłość Magix.

Zamknęła i zapieczętowała list. Przez chwilę obracała go w palcach pogrążona w zamyśle. Wolała się mylić, jednak wiedziała, że spokojne dni w końcu ucichną - Trzy Prastare Wiedźmy miały powrócić do Wymiaru Magix, na pewno chcąc odzyskać płomień, z którym się narodziły. Przerażające wizje niedalekiej przyszłości same do niej napływają...
Czy istniało ryzyko, że dla Harmonii Daphne była jedynie tarczą obronną, aby po upadku dziewczyny, mogła powrócić do roli Najwyższej Nimfy? A może miało być odwrotnie - to Daphne musiała pokonać ją, aby zająć jej miejsce, którego oddać nie chciała?

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Będzie może trochę więcej o tym jak Daphne i Politea zdobyły Believix? Trochę nie umiem tego zrozumieć ^^'
Poza tym, zaczyna się ciekawie! Podoba mi się, że każda nimfa jest strażniczką innej transformacji, i że istniały one przed tym jak zdobyły je winx (zwłaszcza Bloomix, który w serialu wydawał mi się stworzony przez Bloom). Foreshadowing Bloom był uroczy i fajnie że jej imię ma teraz magiczne znaczenie. Opis Harmonii też mi przypadł do gustu, z tym kontrastem ognia i lodu jako jej motywem przewodnim, od razu da się poczuć jaką silną i wyrazistą postacią jest. Czekam na następne rozdziały ❤️

Jeśli FBI się pytało, nie jestem kosmitką
anomalyne0n napisała:
Będzie może trochę więcej o tym jak Daphne i Politea zdobyły Believix? Trochę nie umiem tego zrozumieć ^^'
Poza tym, zaczyna się ciekawie! Podoba mi się, że każda nimfa jest strażniczką innej transformacji, i że istniały one przed tym jak zdobyły je winx (zwłaszcza Bloomix, który w serialu wydawał mi się stworzony przez Bloom). Foreshadowing Bloom był uroczy i fajnie że jej imię ma teraz magiczne znaczenie. Opis Harmonii też mi przypadł do gustu, z tym kontrastem ognia i lodu jako jej motywem przewodnim, od razu da się poczuć jaką silną i wyrazistą postacią jest. Czekam na następne rozdziały ❤️
Cieszę się, że ci się spodobało^^
Tak, rozwinę wątek z zdobyciem przez nie Believix, ponieważ przedmiot, którego szukały był dla Harmonii dość ważny, oraz jest częścią lore. Mam nadzieję, że na razie ten brak informacji nie jest zbyt dużym problemem.
Właśnie przez to, że Bloomix zdawał się być wymyśloną przez Faragondę na ostatnią chwilę transformacją, postanowiłam dodać lore oraz znaczenie dla imienia Bloom. Co prawda może nie jest to czysta Greka, ponieważ używałam do tego tłumacza, ale jeśli jest ktoś kto zna się na tym języku bardziej niż ja, to może zaproponować zmiany hehe.
Mam nadzieję, że Harmonia wyjdzie na tyle wyrazista, na tyle ile ją opisuję, bo budowanie "aury" wokół postaci jednak jest dosyć trudne. Tym bardziej, że nie chcę stworzyć drugiego Vexiusa, więc przynajmniej chcę dopracować jej kwestie i na przełomie rozdziałów pokazywać, że jednak coś robi. A co dokładnie, tego już nie powiem;]]
W najlepszym wypadku drugi rozdział będzie w niedzielę, a w najgorszym w poniedziałek, lub ciut później - to zależy, jak dobrze mi pójdzie korekta tego rozdziału. Następne rozdziały też mają już ukończone pierwsze drafty i rozpisane daty premiery na mniej więcej co tydzień, oraz podstawowy lore Magix też już ukończyłam, więc nie powinnam mieć problemu z publikacją, nawet jeśli w międzyczasie muszę nadgonić zaległości ze "Smoczą Wiedźmą".
Widzimy się, więc w najbliższym rozdzialemruga

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
(Udostępniam z lekkim poślizgiem w czasie, ale cieszę, że w końcu udało mi się to skończyć^^)
Pewnie powinnam to napisać na samym początku, ale dopiero dzisiaj wpadłam na dedykację kogoś dla czytelników - oczywiście tych konkretnych.
Tę historię dedykuję tym, którzy uznali,
że znajdą całą prawdę o przeklęciu Domino.
Politea T...(Rozmazane pismo)

Również dorzucam fragment tłumaczonego przeze mnie utworu, który stał się inspiracją dla jednej postaci. Oczywiście nie powiem jakiej i nawet nie określiłam jej płci, aby nie pozostać zbyt wiele domysłów - to wszystko będzie dla Was do odkrycie później. Również nie napiszę, z którego utworu i do czego był pisany, ponieważ to też może was naprowadzić na (właściwy) trop, czego że tak powiem nie chcę:] Również myślę, że inspirując się tym fragmentem postaram się stworzyć tekst dla całkowicie nowego utworu, ponieważ myślałam o stworzeniu oryginalnej "ścieżki dźwiękowej", ale zawierającej same teksty piosenek, ponieważ nie znam się za bardzo na miksowaniu muzyki. Projekt jest na bardzo wczesnym etapie prac, więc nie wiem, w jakim kierunku się on rozwinie, ale liczę, że uda mi się napisać, jak najwięcej i jak najlepiej. Nie przedłużając zapraszam Was do odkrycia kolejnego rozdziału/odcinku prawdziwej historii Domino, Daphne i Politei.

Nie ma błogosławieństwa, nie ma uwielbienia
Nie ma błagania, nie ma łaski
Świat oszukiwany jest od tysiąca lat
Wybawienie od zawsze było kłamstwem
Nie ważne, jak bardzo nie starał/abym się
Moje modlitwy wciąż były odrzucane


(Ps. Wygląd Orlitela jest inspirowany jego wizerunkiem z Magicznej Przygody - ten z serialu mi nie odpowiadał:>)

Odcinek 2: W domu wszystko jest w porządku
Daphne spakowała już wszystkie swoje rzeczy. Pozostał jej tylko długopis i notes, w którym od godziny przelewała swoje myśli na papier. Na marginesach, obok swojego eleganckiego pisma, było pełno oraz symboli, którymi oznaczała niektóre osoby i miejsca. Na przykład rodziców zawsze oznaczała, rysując kwiat, ze względu na bukiet, jaki od nich otrzymała, kiedy wyjechała po raz pierwszy do Alfei. Od tamtego czasu, zawsze jak wracała do domu, zastawała swoją komnatę pełną kwiatów i nowych roślin w donicach. Szkoda, że akurat w ten ostatni powrót musiała od razu udać się na Kardię Drákou i nie mogła ich zobaczyć od razu...
Wiele mówiło, że żyła dosłownie niczym księżniczka z ziemskich bajek. Jednak jej rodzina wcale nie była idealna. Ojciec często w jej oczach był zbyt niespokojny i ekscytował się niemal wszystkim, co się wokół niej działo. Kiedy powiedziała mu, że chce uczyć się w Alfei, był wniebowzięty, ale kiedy dowiedział się, że uczy w niej konserwatywna i rygorystyczna Gryzelda zaczął kręcić nosem - uważał, że zasługuje na profesorów, którzy otworzą jej magię na świat, aby tak mogła go „podbijać z pasją”, a nie będą ograniczać do sztywnych reguł, bo inaczej nigdy nie osiągnie pełnego potencjału Płomienia Smoka. Daphne dobrze zapisała jego słowa na kartce, aby pokazać mu, że jednak następnym razem nie powinien z nią o tym rozmawiać zaraz po biesiadach. Matka z kolei zdawała się nigdy nie potrafić okazywać uczuć na tyle, w jakim stopniu by chciała. Zawsze przy niej była, ale mało kiedy potrafiła znaleźć właściwe słowa. Oboje woleli dawać drogie prezenty, pewnie ze względu na swoje królewskie wychowanie, gdzie powściągliwość i majątek przeważały ponad jakimikolwiek emocjami. Czasy się zmieniły i teraz już coraz więcej władców zdaje się spuszczać z tonu, pokazując swoje bardziej naturalne odbicie, co jednak nie zmienia faktu, że życie na dworze królewskim zawsze będzie należało do tych surowych i zimnych, nawet w kraju, gdzie przeważa ogień.
Gdyby tylko mogła go ugasić, kiedy powstawał co kolejną kłótnię rodziców o to, jak powinni ją wcześniej wychować. Ojciec z całego swojego życia zdawał się żałować tylko tego, że pozwolił, aby Harmonia ją przygarnęła do siebie, a matka zdawała się nie przejmować, jak kontrowersyjna jest to na dworze Domino postać i twierdziła, że wybór od zawsze należał tylko i wyłącznie do córki.
Czy kiedykolwiek się wyrwę od tego strachu o mnie i w końcu będę mogła cieszyć się życiem pośród kwiatów w ogrodzie, powieści i małych deserów, które zawsze polepszają mi nastrój? - wpatrywała się w to jedno zdanie w notesie zapisane przed paroma tygodniami, kiedy przez telefon znowu słyszałam, że się o nią kłócą.
-Możemy już iść?! Chcę to załatwić, jak najszybciej – Politea weszła do jej pokoju, jak do siebie. Często to robiła – Harmonia ma to wokół siebie, że nie czuć w niej nic z harmonii. Wiesz, o co chodzi? A im dłużej tu siedzimy, tym bardziej wściekła będzie, że kazałyśmy jej czekać. Przeraża mnie ta kobieta, nie można z nią nic ustalić, nawet twoi rodzice nie mają na nią siły – oparła się o blat biurka, aby wyjrzeć za okno, by sprawdzić, czy nie widzi wśród drzew kogoś ze złotymi włóczniami.
-Nimfy chronią Smoczego Płomienia, które jest rdzeniem Domino. Ona wie rzeczy, o których oni mogą nie mieć bladego pojęcia. Jej wiedza na temat Wielkiego Smoka i jego dziedzictwa jest dla nich bezcenna. Nie chcą grozić swojej największej sojuszniczce.
-To ona w ogóle jest sojusznikiem kogokolwiek? Ech, mniejsza z tym, bardziej mnie zastanawia, czy ona w ogóle wyjaśniała ci, dlaczego posiadasz go jako jedyna w rodzinie? Dlaczego nie każdy z twojego rodu władał tą mocą?
-Nie - Daphne delikatnie pokręciła głową w zamyśleniu.
-Już od dawna czułam, że ładujemy się w większy bałagan polityczny, niż myślałyśmy – kontynuowała – W dzieciństwie opowiadano nam bajki o tym, jakie cudowne i potężne one są i ile razy ocaliły Magix. Coś mi się wydaje, że to wszystko tylko bzdura, ale kto wie? Może kiedyś będą opowiadać dzieciom o mnie. Albo o tobie, jeśli będziesz w stanie wyjść ze swojej komnaty.
-Harmonia obiecała mi, że poznam odpowiedź, kiedy ukończę szkołę.
-O, jak symbolicznie – przewróciła oczami – to cud, że nie na osiemnastkę.
-Sądzę, że powinnaś to brać ciut poważniej.
-A co jeśli ona tylko zamydliła ci oczy jakąś tajemnicą, a tak naprawdę, to wszystko okaże się do bólu proste, bo Wielki Smok tak rzekł i tak się stało?
-Po co miałaby to robić? - krzywo na nią spojrzała.
-Aby, zmusić cię do zostania Nimfą? - wzruszyła ramionami.
-Bądź ze mną szczera - gdyby teraz wstała, to spojrzała, by jej w oczy - Czy przejrzałaś przyszłość i wiesz, jak to się skończy?
-No cóż... – westchnęła i niepewnie na nią zerknęła – Tak. Ale już dawno nie otrzymałam tak niewyraźnej wizji. Właściwie widziałam tylko pojedyncze zdarzenie.
-To znaczy?
-Na setki potencjalnych możliwości, tylko w jednej nie wybiegłaś z płaczem. Ale wtedy powiedziałaś, że wybrałaś, aby nie poznać prawdy.
-Nie mogłaś powiedzieć mi tego wcześniej?
-A posłuchałabyś? - Daphne nie odpowiedziała, co oznaczało, że nie. Politea wzięła następny głęboki oddech - Potrzebujesz jeszcze czasu na pożegnania?
Daphne spojrzała przez okno ze smutkiem w oczach. Patrzyła przez nie ostatni raz.
Nie dzieliła z nikim pokoju. To również była prośba (a może rozkaz?) Harmonii, aby nikt jej nie przeszkadzał w nauce. Nigdy w pełni tego nie rozumiała, ale właśnie to sprawiło, że ta przestrzeń w Alfei stała się jej najcenniejszą przestrzenią.
Uczennice w znacznej większości były zwykłymi dziewczynami. Niektóre zazdrościły jej mocy, a niektóre cieszyły się ze swojej i wyczekiwały dnia zostanią Czarodziejkami Strażniczkami. Żadna z nich nie podejrzewała, jaką odpowiedzialność nosi na swoich barkach, ale to właśnie dzięki temu, mogła czuć się wśród bardziej swobodnie, nawet jak nie znosiła tłumów. A ta sypialnia zdawała się ją chronić od ryzykownych misji, czy spotkań z reprezentacją całego Magix.
W ten dzień opuszczała to bezpieczne miejsce nie widząc, czy gdziekolwiek indziej będzie się czuła tak dobrze. Może powrót do Alfei, jako nauczycielka wcale nie był złym pomysłem? Po zrobieniu wszystkiego, co powinna, jako nowa Nimfa powrót tutaj, mógł znowu zapewnić jej swobodę i zwyczajność, którą przez ostatnie dni starała się pochłaniać pełnymi garściami.
-Nie. Możemy już iść.
Zamknęła notes i schowała do torebki. Chodziła z nią przez te wszystkie pięć lat – miała dużo przestronnych kieszonek i pomimo że zaczęła się już delikatnie przecierać, to jednak liczy, że będzie mogła ją nosić jeszcze trochę dłużej.
Zarzuciła ją na ramię i machnęła ręką, aby leżąca obok torba z bagażem pofrunęła za nią. Przez ostatnie lata w Alfei panuje zwyczaj, że uczennice kończące naukę, zostawiają najczęściej anonimową motywacyjną wiadomość dla pierwszorocznych. Niech nauka tutaj zaprowadzi Cię do całkowitej wolności - napisała na swojej. Położyła ją na biurku i podchodząc do drzwi, po raz ostatni raz spojrzała na pokój. Ostatecznie zdecydowała się zrobić zdjęcia pamiątkowe. Był dość duży, więc trudno go było ująć w jednym kadrze, ale im więcej zdjęć, tym lepiej. Czuła, że tak pokazuje, jak bardzo jej zależało na tym miejscu - lecz musiała iść wraz z upływającym czasem.
Ona i Politea nie były szczególnie blisko związane ze współlokatorkami. Często były zajęte spełnianiem wymagań Najwyższej Nimfy, a później zbyt zmęczone, aby się integrować z pozostałymi. Można też powiedzieć, że nie miały szczególnego szczęścia, co do nich. Większość z nich była miła, ale były też te, które nie potrafiły zrozumieć, dlaczego tak bardzo ulegają jakiejś zacofanej Nimfie i za bardzo naciskały, aby w końcu otwarły się na innych i pozostałe możliwości, bo to co robiły nie miało sensu. Może miały rację? Jednak obie dałyby sobie rękę uciąć, że gdyby te same dziewczyny spotkałyby Harmonię osobiście, to też czułyby, że nie mają innego wyboru.
Pożegnania nie trwało więc długo, chociaż Daphne liczyła, że mimo wszystko i tak jeszcze je kiedyś spotka. Albo przynajmniej ich córki, które w przyszłości mogłaby uczyć. Szczerze żałowała, że nie mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Dziwnie się czuła, idąc korytarzem szkoły po raz ostatni. Zakończenie dla uczennic ostatnich klas odbywa się przed zakończeniem dla reszty szkoły, więc wciąż było widać w nim parę uczennic. Była to jednak dość wczesna pora, za wczesna, aby usłyszeć rozmowy, śmiech i kłótnie. Niektóre z uczennic życzyły im szczęścia na nowej drodze życia, kiedy przechodziły obok. Daphne nie przepadała hałasem, czy small talkiem, którym niektóre ją zagadywały. W tym momencie czuła, że jednak będzie jej ich brakować.
W końcu znalazły się na dziedzińcu. Nawet nieprzywiązująca się za bardzo do miejsc i osób Politea rozejrzała się dookoła po raz ostatni.
-Alfea robiła wrażenie, kiedy przychodzi się tutaj po raz pierwszy. Teraz wygląda, zbyt normalnie - lekko się skrzywiła.
-Jak dla mnie, to i tak wspaniała budowla – oglądała wszystko, jakby chciała zapamiętać każdy szczegół.
-Dyrektorka chce nas chyba pożegnać – kiwnęła głową w stronę największego okna – Pomachaj jej, w końcu byłaś jej ulubienicą.
-Nie powiedziałabym tego.
-Jesteś pewna? - prychnęła, przewracając oczami.
Niestety odpowiedź znowu była inna, niż ta, której Daphne chciałaby udzielić. Faktycznie Faragonda zdawała się poświęcać jej znacznie więcej czasu niż większości uczennic, co czarodziejka usilnie starała się zakryć. Jednak każdy wiedział, dlaczego nie uchodziła za najbardziej lubianą nauczycielkę w szkolę - jej skłonność do faworyzacji często wylewała się z niej, jak magia, którą stara się nauczyć swoje wybrańczynie.
Daphne delikatnie skłoniła się dyrektorce. Ta odwzajemniła gest, zdając się nie zdradzać wielu emocji. Dziewczyna powoli zaczęła oddalać się do wyjścia, z każdą chwilą czując, jakby Smoczy Płomień palił za nią część jej życia. A może raczej podpalał jej przyszłość, tak aby nie widziała, dokąd naprawdę szła?
Kiedy przekroczyły bramę, a ta się za nimi zamknęła, nie wiedziała, czy naprawdę zaraz wszystko nie stanie w płomieniach. Na placu nie widziały nikogo, pewnie dlatego, że pora jest na tyle wczesna, że nawet żaden transport nie odbył swojego pierwszego kursu. One jednak nie potrzebowały go - po złocistych motylach przelatujących obok nich i prowadzących w głąb lasu, wiedziały, że nimfy już na nie czekały.
Weszły w las, idąc za słabym światłem owadów. Wysłanniczki okazały się stać głębiej, niż zakładały, zza drzew już nie było widać budynku szkoły, czy nawet wierzy Czerwonej Fontanny. Nimfy w swoich białych obkutych w złote zbroje szatach przywitały je z większym szacunkiem niż do tej pory miały w zwyczaju.
-Wasza miłość, córko naszego króla Orlitela i królowej Marion oraz ty siostro Politeo - pozdrowiła je strażniczka o włosach w kolorze nieba za dnia i skłoniła się wraz z pozostałymi - Najwyższa Nimfa niezmiernie cieszy się z waszego powrotu do świątyni. Wysłała nas, abyśmy nadzorowały i zapewniły bezpieczeństwo waszemu powrotowi. Proszę, przekażcie swoje bagaże siostrom, zaniosą je do waszych komnat.
-Przepraszam, jeśli można spytać – Politea od razu chciała coś naprostować - od kiedy my mamy komnaty w świątyni? Przecież spałam razem z innymi, jako zwyczajna kandydatka na nimfę.
-To było, kiedy jeszcze przewidywano ci rolę wśród nas droga siostro. Teraz jednak dostałyśmy informację od samej pani Harmonii, że chce, abyś kontynuowała dziedzictwo tej siostry i stanęła pośród Dziewięciu.
Teraz dopiero im o tym powiedziała?!- zajęczała w myślach, bo sama od początku wiedziała, że miała zastąpić swoją zmarłą siostrę, jako jedna z Dziewięciu.
-Najwyższa Nimfa również kazała wam przekazać drogie siostry, abyście przygotowały się na spotkanie z nią. Pragnie omówić z wami dalsze kroki waszego postępowania.
Któż by pomyślał? - przewróciła oczami Politea – Czyli znowu rozkaże nam przelecieć pół świata, aby odnaleźć dla niej „cenny artefakt” i modlić się, abyśmy wróciły żywe?
-Drogie siostry, czy coś się stało, że prosi o tak nagłe spotkanie? - Daphne sama miała do tego wątpliwości – Chciałam się jeszcze spotkać z rodzicami... Liczyłam, że jednak pozwoli mi wrócić do domu przynajmniej na jedną noc.
-Przykro mi jaśnie pani, ale Najwyższa Nimfa kazała powiedzieć, że to pilna sprawa. Przewidziała jednak twą prośbę wasza wysokość. Przeprowadzę cię przez portal prowadzący do zamku, aby król i królowa wiedzieli, że nie muszą się o ciebie martwić pani. Najwyższa Nimfa dodała, że zależy jej, abyś się z nimi spotkała.
-Dlaczego?
-Proszę wybaczyć, ale nie znam szczegółów.
Zerknęła na Politeę, która wciąż miała skrzywioną minę. Intencje Harmonii zawsze pozostawały nieznane, czasami nawet po wykonaniu misji i rozkazów. Najwyraźniej za ich kulisami działo się więcej niż można by było przypuszczać.
Nie mając wiele do protestowania rozdzieliły się, każda przechodząc przez inny portal. Kiedy Daphne przeszła przez swój, po raz pierwszy od dobrych kilku miesięcy ujrzała tak dobrze znane sobie miejsce, że na jego widok omal się nie rozpłakała. A może to z uczucia, że do niego tak szybko nie wróci?
Ogromny dziedziniec otoczony był wysokimi murami, nad którym górowała potężna budowla. Trzy pnące się do nieba wierze, niezmiennie zachwycały swoim rozmiarem. Największa i najmasywniejsza z nich stojąca pośrodku była wejściem do długich korytarzy i bogato zdobionych komnat, w tym jej własnej. Samo przejście z góry na dół można było uznać za solidny spacer. Księżniczka nie musiała, więc daleko wychodzić, aby się rano rozruszać - zawsze tędy schodziła, aby przejść się do ogrodów i odetchnąć wśród ich ciszy. Przelewała w nich myśli na papier, a potem znowu wchodziła po długich schodach do jadalni, aby zjeść śniadanie z rodzicami. Później zazwyczaj ponownie udawała się do siebie, aby zdecydować, na co chce poświęcić resztę dnia, lecz w tym momencie na nowo poczuła, że mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Nimfa dała jej około pół godziny, aby mogła z nimi porozmawiać. Zazwyczaj powrót do domu był czymś optymistycznym i szczęśliwym. Jednak im więcej kroków przed siebie robiła, tym bardziej wyraźny był obraz jej ojca, którego złość na Harmonię będzie promieniować z niego całego. Decyzja o natychmiastowym przeniesieniu Daphne do świątyni musiała kosztować jej rodziców wiele wysiłki, aby wybłagać ją o zmienieni zdania. Wciąż nie wiadomo, dlaczego zawsze ulegali. Parę lat temu dziewczynie udało jej się podsłuchać ich rozmowę. Zdawała się grozić królowi, że coś już może nie być pod jego kontrolą. I pewnie nie chodziło jej o królestwo...
Przez ostatnie parę stuleci Domino wydawało się planetą, jak wszystkie inne – ale wielu lubiło zapominać, jaką moc powierzono jego mieszkańcom i ile tajemnic wiązało się z ostatnim miejscem pobytu Wielkiego Smoka.
Daphne wspinała się po schodach, aż do komnat znajdujących się na szczycie wierzy. W dzieciństwie uciekała do salonów rodziców tylko po to, aby popatrzeć z ich balkonu na zachodzące słońce. Wciąż trudno jej było uwierzyć, że kiedyś je przejmie i będzie mogła cieszyć się tym widokiem niemal codziennie - w zamian za spełnianie wszystkich wymogów, które będą jej postawione jako królowej.
W końcu stanęła przed drzwiami prowadzącymi strzeżonymi przez straże. Zdziwili się na jej widok, w końcu nikt oficjalnie nie zapowiedział jej powrotu do domu, jednak musieli jej je otworzyć, jako pierworodnej następczyni tronu, kłaniając się przed nią nisko.
Kiedy weszła, wydawało się, że nikogo nie zastała. Wszystko wyglądało, tak jak zwykle – obrazy rodzinne oraz poprzednich władców i lustra znajdowały się w złotych ramach, dumnie wisiały na ścianach. Na białych meblach z najdroższego drewna o gładkiej w dotyku powierzchni nie było widać, ani grama kuru, a pobłyskujące w świetle żyrandole oświetlały przestronne pomieszczenia. Drzwi prowadzące do sypialni były zamknięte.
W pewnym momencie usłyszała jednak coś nowego – płacz i to nie osoby dorosłej – był głośny i piskliwy. Zdecydowanie było to małe dziecko. Kiedy przybliżyła się do otwartych na oścież drzwi zobaczyła kołyskę z małym aksamitnym baldachimem nad nią. Nieśmiało podeszła do niej ze zdumieniem nie potrafiąc połączyć kropek. Pochyliła się nad nią i zobaczyła niemowlę. Było ubrane w białe ubranko i przykryte puchatym kocykiem. Po policzkach ciekły mu łzy i wymachiwało nóżkami i rączkami na wszystkie strony.
Z początku nie wiedziała co ma zrobić, ale w końcu usłyszała za sobą męski głos.
-Widzę, że już się przywitałyście. Pozwól, że ci przedstawię drugą następczynię tronu Domino – księżniczkę Bloom.
Odwróciła się i zobaczyła postać wysokiego mężczyzny o brązowych włosach w złotym kaftanie. Na głowie miał niewielką koronę z czystego złota.
-Ojcze!
Podbiegła do niego, aby delikatnie go objąć. Po tym przywitaniu pozwolił jej wziąć siostrę na ręce, aby mogła ją uspokoić. Położył jej rękę na ramieniu i spojrzał z delikatnym uśmiechem. W jego oczach zobaczyła dumę.
-Faragonda napisała do nas, że przyniosłaś szkole ogromny zaszczyt. Lista twoich osiągnięć była zdumiewająco długa. Przerosłaś nasze oczekiwania, chociaż przez cały czas martwiliśmy się, czy nie byłaś zbyt samotna. Ja jednak osobiście bałem się, że przyprowadzisz dzisiaj ze sobą jakiegoś zabłąkanego specjalistę.
-Proszę cię... - od razu się zaczerwieniła – Dobrze wiesz, że nie miałam czasu na romanse, chyba nie muszę ci tego tłumaczyć. Dlaczego nie pisaliście, że się już urodziła?
-To stało się wczoraj w nocy, więc stwierdziliśmy z matką, że lepiej będzie, jeśli zrobimy ci niespodziankę. Chyba nie masz nam tego za złe?
Bloom uspokoiła się tylko odrobinkę, a Daphne nie za bardzo wiedziała, co powinna zrobić dalej. Po chwili zjawiły się trzy, najbardziej niezdarne pokojówki, które król skarcił wzrokiem, za pozostawienie jego dziecka bez opieki. Skłoniły się ze strachu tak nisko, że zdawało się, że za chwilę czołami dotkną marmurowej posadzki. Potem skłoniły się jeszcze raz dostrzegając Daphne i mówiąc do niej tak szybko, że jedynie udało jej się zrozumieć, jak cieszyły się z jej powrotu i jak kazały dla niej przygotować trzy nowe kolekcje, w każdej po pięćdziesiąt sukien. Kiedy w końcu zajęły się małą Bloom, Orlitel objął starszą córkę ramieniem.
-Pewnie chcesz się widzieć z matką.
Poprowadził ją do zamkniętych zdobionymi kamieniami szlachetnymi drzwi. Za nimi znajdowało się ogromne łoże z baldachimem, które skupiało na sobie całą uwagę. Oprócz niego nie było w komnacie nic oprócz paru roślin, gdyż na wszystko przydzielone były osobne komnaty.
W nim leżała kobieta o ognistych włosach patrząc się przez okno z widokiem na odległe góry i może. Słysząc, jak ktoś wchodzi, delikatnie podniosła głowę i zobaczyła ich.
-Daphne... - wyciągnęła do niej rękę, nie mając zbyt wiele siły na inny gest.
Dziewczyna przyśpieszyła kroku i podała jej dłoń. Kobieta przyciągnęła ją do siebie, aby mogła ją objąć.
-Zimna jesteś... Nie jesteś przeziębiona?
-Był tylko chłodny wiatr z rana. Nic mi nie jest – odsunęła się od niej – A tobie?
-W porządku. Za parę dni powinnam wrócić do pełni sił. Widziałaś już siostrę?
-Tak, jest przeurocza. Jesteś pewna, że dobrze się czujesz, źle wyglądasz?
-Naprawdę czuję się dobrze - królowa objęła jej ręce swoimi - Martw się lepiej o ojca. Już myślałam, aby zwołać kolejnego lekarza, ponieważ omal nie odpłynął.
-Trzeba było to zrobić!
-Nic mi nie jest! – powiedział zdenerwowany – Jakbym o własną żonę i dziecko nie mógł się martwić... Mam nadzieję, że i o ciebie nie będziemy musieli się dalej martwić.
-Dalej? Co takiego mogłoby mi się przydarzyć w szkole?
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, zdała sobie sprawę, że nie martwili się o szkołę. Harmonia była ich głównym obiektem niepokoju - jej wpływy w całym Wymiarze Magix zdawały się niczym nieograniczone.
Przez chwilę panowała cisza, w końcu Marion spojrzała na nią z uśmiechem.
-Nie martw się. My nigdzie się stąd nie wybieramy. I mimo wszystko będziesz bliżej nas. Nie rozstajemy się na zawsze, a tylko oczekujemy twojego powrotu już jako Nimfa Smoczego Płomienia. Po tym wydamy ci ceremonię koronacji i oficjalnie zostaniesz dziedziczką tronu Domino. Wciąż jednak zastanawiamy się kogo zaprosić. Na pewno liczymy, że pojawi się wiele młodych książąt...
-Mamo! - pierwszy raz od dłuższego czasu oburzyła się na rodziców - Ty też? Dlaczego akurat teraz uparliście się na moje zamążpójście?
-Spokojnie chodzi nam tylko o to, abyś się szczęśliwa. Z twoich wiadomości wynikało, że w Alfei czułaś się dosyć samotnie. Boimy się, że przez działania Harmonii, naprawdę wiele straciłaś.
-W porządku. Naprawdę to doceniam, ale...
-Harmonia, ta wiedźma... Nie tego chcieliśmy dla ciebie – Orlitel podszedł zdenerwowany do okna – Gdyby nie to, że Smoczy Płomień jest w jej władaniu, to już dawno bym się jej pozbył. Już nawet otrzymałem list od Erendora, z pytaniem, czy wiem, czego ona chciała od dyrektorki Akademii Beta i jego syna.
-Chodzi o dziedziczkę pierwszej Czarownicy Wspomnień, tak? - Daphne jednak nie wyglądała na zdziwioną - Z tego, co wiem, utrzymuje z nią długotrwałą współpracę. Może to była zwyczajna wizyta?
-Wizyta, po której ta dziedziczka chciała go przekonać, aby jej córka wyszła za jego syna i planuje to w tak młodym wieku, ile Sky ma lat bowiem? Ta kobieta rozkłada karty nie tam, gdzie powinna. Albo rozkłada ich za wiele. Jeśli to pokrzyżowałoby jej plany, to wcześniej wydam Bloom za niego...
-Już nie przesadzaj – królowa spojrzała na niego błagalnym i ostrzegawczym spojrzeniem – nie chcę słyszeć więcej głupot, oboje wiemy, że tego nie zrobisz. Erendor również się na to nie zgodzi. A my nie możemy marnować czasu, wiedząc, że za chwilę Daphne znowu odejdzie na kolejne miesiące nauki. Czy możemy w końcu porozmawiać, jakby Harmonia w ogóle nie istniała?
-Mamo w porządku - dziewczyna starała się ich uspokoić - Jeszcze dzisiaj wyjawi mi sekret dziedziczenia Płomienia Smoka. Od razu do was napiszę, kiedy będę wiedziała już wszystko. Dzięki temu w końcu będzie dla nas jasne, dlaczego, to ja zostałam dziedziczką - oraz dlaczego zdaje się on przez ostatnie lata gasnąć.
Spojrzała na nich, licząc, że z tej perspektywy spojrzeliby na to z większym entuzjazmem. Jej ojciec jednak tylko podszedł do niej, jakby z jego serca zwisał głaz i miał ją widzieć po raz ostatni w życiu. Ponownie położył dłoń na ramieniu.
-Prosimy się ciebie tylko o jedno Daphne – spojrzał jej w oczy – bądź ostrożna.
Wiedząc, jakie wpływy posiada Harmonia i jej ostatnie działania, które poszerzyła niemal na całe Magix, wiedziała że jej ojciec nie żartował z byciem zbyt ostrożną.
-Obiecuję – powiedziała tylko i położyła głowę przy sercu matki wtulając się w jej ramiona. Kiedy król usiadł przy nich i czując ciepły dotyk ich obojga zdała sobie sprawę, że zaczęła płakać.

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Na setki potencjalnych możliwości, tylko w jednej nie wybiegłaś z płaczem. Ale wtedy powiedziałaś, że wybrałaś, aby nie poznać prawdy.~Politea

Odcinek 3: Kardiá Drákou
Władcy Domino odprowadzili córkę wzrokiem, kiedy wychodziła przez drzwi. Królowa spojrzała na męża, wyczuwając w nim napięcie.
-Kardiá Drákou to jedno z najpiękniejszych miejsc, w jakim byłam – przypomniała jej się wizyta, którą odbyła dawno temu – Panuje tam spokój, cisza, a wokół pełno uroczych nimf, które pomogą ze wszystkim, jeśli jest taka potrzeba. Ja również nie ufam Harmonii, nie po tym, jak powiedziała, że możesz utracić prawa nad dowodzeniem Drużyną Światła. Uważam jednak, że nie powinniśmy powstrzymywać Daphne, w końcu to nie tak, że Harmonia jest jedyną panującą tam Nimfą. Pamiętasz, że gdyby nie Nimfy nie udałoby nam się założyć tej drużyny, prawda? Kiedyś znowu tam staniemy i zobaczymy ją w pięknej szacie wśród wojowniczek walczących o jutrzejszy dzień. Jest już dorosła, jeśli Najwyższa Nimfa będzie zdradzała więcej czerwonych flag, na pewno będzie wiedziała, co robić. Nie możesz być taki nie ufny, co do sił własnego dziecka.
-Przecież nigdy nie powiedziałem, że nie ufam siłą Daphne, za wiele poświęciłem dla jej wykształcenia - krzywo na nią spojrzał - Przez to jednak muszę tam wrócić i stawić czoła temu, co ta wiedźma nazywa przysługą. Nimfy mogą być oddane woli Wielkiego Smoka - ale ile z nich tak naprawdę życzy nam dobrze?
Marion spojrzała na niego, widząc, jak obraz słonecznej wyspy rozpływa się przed oczami, pozostawiając tylko plamę bladego światła.
-Nie wiem.
Orlitel podszedł do okna z widokiem na dziedziniec. Na nim wciąż stała strażniczka Harmonii, która z założonymi na plechach dłońmi poruszała się nieznacznie w kółko. W końcu wyszła do niej Daphne. Otworzyła portal i zniknęła za nim. Księżniczka spojrzała jeszcze do góry, wiedząc, że zobaczy ojca. Posłała mu delikatny uśmiech i delikatnie pomachała. Starał się odwzajemnić jej gest, był on jednak mocno wymuszony. W końcu musiała odejść, nie wiedząc, kiedy na nowo go zobaczy, tak samo, jak matkę i swoją nowo narodzoną siostrzyczkę, której wraz z nimi oczekiwała miesiącami.
Kiedy portal się zamknął, król poczuł, jakby czegoś zapomniał. Albo jakby coś stracił. Pewnie to tylko żal wywołany przez ponowne odejście swojej następczyni – a może złość na siebie, że nie ostrzegł jej przed tą decyzją wystarczająco dobrze.


Daphne została przeniesiona do swojej sypialni w świątyni. Kiedy odwróciła się do strażniczki, ta powiedziała tylko:
-Proszę tutaj zaczekać, wasza wysokość – po czym się skłoniła i wyszła.
Dziewczyna rozejrzała się wokół. Ściany w ciepłym kolorze przypominającym nadmorski piasek były ciepłe w dotyku i zdawały się zakrywać komnatę jak koc. Drzwi do łazienki były otwarte, a w niej znajdował się wyryty w skale basen napełniony gorącą wodą, do której wrzucono płatki lawendy i plastry pomarańczy, a nad nim rosła bugenwilla. Usiadła na jego krańcu, aby dotknąć wody. Zapach kwiatów i olejków eterycznych, który wydobywał się z kadzidełka, sprawił, że od razu chciała wskoczyć do basenu i pozwolić, aby gorąca woda otuliła ją i opłukała ze wszystkich zmartwień. Musiała się jednak powstrzymać, więc wyszła z pomieszczenia.
Spojrzała na łoże, umieszczone we wnęce po lewej stronie. Nad nim na ścianie, wisiały dziesiątki zdjęć. Miejscami wyglądały jak mozaiki przypadkowych kolorów, skryte za delikatnym półprzeźroczystym baldachimem przywołujących fale wspomnień z niemal całych dwudziestu lat jej życia. Pościel wciąż była tak samo miękka i puszysta. Kiedyś się nią zakrywała, kryjąc się tak przed Złą Nimfą Harmonią, która chciała odebrać jej wszystkie pluszaki z jej Poduszkowego Królestwa, ostatecznie zawsze zostając znaleziona śpiącą pod nią przez strażniczki. Odruchowo sięgnęła do kufra, w którym te jej królestwo było od lat już zamknięte. To niesamowite, jak szybko nostalgia potrafiła ją uderzyć. Niegdyś chciała dorosnąć, jak najszybciej się da, a kiedy już na co dzień stopy zaczęły ją boleć od szpilek, na nowo chciałaby założyć baleriny w kokardki, w których kiedyś biegała aż do zdarcia podeszwy. Może jednak powinna pójść z Politeą do sklepu i kupić wygodniejsze buty na co dzień?
Sięgnęła ręką w kąt za baldachimem i zorientowała się, że kiedy rok wcześniej pakowała się do Alfei, nie wzięła połowy swoich dzienników, które tam chowała. Pewnie dlatego, że zawsze kupowała nowe zeszyty, nie wiedząc, ile ich już ma. Kiedy z rozbawieniem stwierdziła, że czas wcisnąć tam najnowsze, aby tej dość niekorzystnej dla jej portfela tradycji stało się zadość, zwróciła uwagę na okno.
Umieszczone w złotej ramie rzucało widok na wybrzeże i oddalone wyspy na horyzoncie. Dotykając delikatnie szyby, znowu zobaczyła siebie z dzieciństwa, uciekającą przez nie wraz z Politeą, aby pobiegać po brzegu i ukryć się na drzewie ze skradzionymi pomarańczami i móc się naśmiewać z nauczycielek.
Otworzyła je i stanęła na delikatnej i bujnej trawie, pozwalając, aby podmuch wiatru, uderzył ją w twarz i rozwiał włosy. Dawno nie czuła morskiej bryzy oraz nie widziała fal uderzających o brzeg. Słońce powoli zaczęło górować nad lądem, jednak to miejsce było spowite cieniem przez mury świątyni na górze. Zawsze kładła się na tym kawałku ziemi, aby się schłodzić od prażących letnich upałów. Pomyślała, że dobrze byłoby się w tym momencie położyć, aby poczuć dotyk natury i się zrelaksować. Po głowie jednak zaczęło jej się kłębić zbyt wiele pomysłów i ostatecznie nie zdecydowała, co powinna z sobą zrobić.
W tym jednak pomogła jej Politea (znowu) bez uprzedzenia wchodząc do jej pokoju.
-Wredna babo - syknęła - Jakim cudem cała wyspa wie o narodzinach twojej siostry, a ja wciąż nie?
-Bo sama nie wiedziałam – odparła – urodziła się wczoraj w nocy, więc rodzice chcieli mi powiedzieć, jak wrócę. A cała wyspa skąd to wie?
-Przecież na świat przyszła kolejna potężna następczyni tronu, potężnych władców, najpotężniejszego królestwa w Magicznym Wymiarze. Wieści o tym już sto razy zdążyły oblecieć wyspę. Kiedy ta kobieta zamknęła mnie w sypialni, zapomniała się, że okno to również forma drzwi. A kiedy udało mi się wspiąć do głównego korytarza, to nie zrobiłam nawet kilku kroków, a już ktoś się mnie jedna spytała, czy księżniczka Daphne coś wspominała o swojej siostrze.
-A tak przy okazji, to jak się czujesz w nowej komnacie? To w końcu pierwszy raz, kiedy śpisz samej. Mogę ją...?
-Nie-e. Dopóki tam wszystkiego nie ogarnę, to nikt tam nie wejdzie.
-Chyba nie dostałaś jakiejś starej i zaśmieconej?
-No tak, bo Najwyższa Maruda mnie nienawidzi do szpiku kości – przewróciła oczami – Chodzi o to, że jest pusta i przez to klaustrofobii dostałam.
-Przecież ona bierze się z lęku przed ciasnymi pomieszczeniami, a...
-U mnie jest odwrotnie. Im więcej przestrzeni tym gorzej, bo nie wiem, co mam z nią zrobić. Niemal całe życie coś z kimś dzieliłam i pierwszy raz mam coś na własność. Jeśli nie rozrzucę w niej przynajmniej połowy swoich rzeczy, to nie wiem, jak będę się, po niej poruszać.
Daphne spojrzała na nią podnosząc brwi, ale na nowo odwróciła się w stronę w horyzontu.
-Nie cieszysz się, że coś należy tylko do ciebie?
-Szczerze? Nie wiem. Nie jestem, jak ty, nie potrafię cieszyć się z byle czego.
Politea od zawsze była dość ekscentryczna. Polegając głównie na swoim kaprysie, niemal zawsze wdawała się w awantury. Jako wolny duch, wolała robić, co tylko jej przyjdzie na myśl, a będąc pod okiem Nimf wybuchała całą falą emocji. Wtedy wyglądała, jak ptak, który z całych sił starał się wydostać ze złotej klatki, w której wsadzono go tylko po to, aby budził zachwyt u innych. Czasem i Daphne wydawało się, że Harmonia chciała ją w swoich szeregach tylko i wyłącznie dla dumy, że obok niej stoi Nimfa Czasu.
-Posłuchaj - powiedziała zakłopotana - Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałaś szczerze dobry nastrój. Czy przez ten czas cokolwiek się stało?
-Nie. I nie chcę o sobie mówić - odpowiedziała nie patrząc na nią.
Dla Daphne jednak, ta odpowiedź mówiła jedno - coś się stało.
W końcu nimfa, która je sprowadziła, weszła do sypialni nie dziwiąc się, że znalazła w niej je obie.
-Za mną – odezwała się tylko i od razu ponownie wyszła.
-Ani witajcie w domu, ani, że wasza przełożona chce was widzieć, albo żebyście ją gdzieś pocałowały – Politea szeptała z irytacją przewracając oczami.


Wyszły na szczyt góry, na którym znajdywały się główne sale świątyni. Uderzył je blask słońca, odbijający się od białej budowli i niemal lustrzanej posadzki z ciemnego kamienia przypominającego połączenie jadeitu z obsydianem. Cienką, złotą linią zaznaczono na niej okręgi z liczbami zapisanymi w systemie znaków Domino, tworząc mapę gwiazd Magicznego Wymiaru i otaczającego go kosmosu. Na najwyższych filarach nich, na łańcuchach zdobionych kwiatami był zawieszony płonący białym ogniem złoty żyrandol.
Platformę wyżej był postawiony ogromny złoty pomnik wojowniczki ze smoczymi rogami i skrzydłami, dzierżącej włócznię ze sztandarem Domino - Eternity Pierwszej Nimfy, jak i pierwszej córki samego Wielkiego Smoka. Jej matką była jedna z pradawnych Syren, które wraz ze smokami i feniksami były uważane za pierwsze istoty w Magicznym Wymiarze i władczynie Wodnych Gwiazd. O Eternicie krążyły legendy, w których występowała jako idealne wcielenie dwóch przeciwstawnych do siebie sił. Stała się symbolem równowagi, odwagi i lojalności. Podobno miała być wzorem dla Pierwszej Czarodziejki Arcadii, a nawet jej mistrzynią. Jednak słuch po niej zaginął wieki temu. Najwyraźniej odeszła wraz ze swoim Ojcem albo poległa jednej z walk przeciw feniksom. Pozostały tylko setki baśni i rytuały nimf wykonywane ku jej czci.
Politea i Daphne prowadzone były do jedynej w pełni zabudowanej komnaty świątyni - Sali Mocy, w której przebywała Najwyższa Nimfa. Każda z pozostałych komnat znajdujących się na zewnątrz góry nie posiadała dachu, a niektóre nawet ścian – niepotrzebne było zadaszenie, skoro nimfy potrafiły kontrolować pogodę magią. Pomimo że wciąż było wcześnie, już niemal w każdej z nich stały dziesiątki nimf, które prowadziły ze sobą rozmowy, uczęszczały na zajęcia czy wypełniały swoje obowiązki. Były otoczone zaklęciem wytłumiającym dźwięk, tak aby żadna czynność nie została zakłócona przez inną. Przechodząc między nimfami, dało się czuć zbyt silny zapach perfum, który drażnił Politeę w nos, oraz słychać wybuchy śmiechu, które były zbyt głośnie dla wrażliwej na dźwięki Daphne. Strażniczka przed nimi pozostała jednak niewzruszona.
Nim weszły na szczyt, między filarami przy schodach, zobaczyły zamek Domino, górujący nad morzem i lśniący w porannym blasku. Zdawał się niedostępny i tajemniczy z tej odległości. Tak naprawdę most, który wychodził od góry, na której się znajdował, łączył go z całym kontynentem, którego brzeg zakrywały inne szczyty znad wody.
Przez moment Daphne pragnęła wyskoczyć, przemienić się i do niego wrócić...
Stanęły przed kamiennymi wrotami, okutymi platyną. Na nich wyrzeźbiono postać ogromnej istoty, wznoszącej się ponad dachami budynków, obserwując je ślepiem, w które wstawiono kawałek złota – podobizna Wielkiego Smoka zdawała się czuwać nad tym miejscem jeszcze długo po swoim odejściu.
-Podajcie mi swoje listy ukończenia szkoły – odwróciła się do nich.
Dziewczyny spojrzały po sobie zdziwione, ale podały jej listy od Faragondy. Nimfa narysowała na nich wrotach parę symboli, których obie wciąż nie znały znaczenia, po czym nimfy stojące w środku uchyliły je, aby mogła wejść. Potem na nowo je zamknęły, a obie zostały same.
Politea nerwowo rozejrzała się wokół.
-Myślisz, że od razu nas gdzieś wyrzuci? - szepnęła dla bezpieczeństwa.
-To znaczy?
-Powie – starała się zniżyć głos – Nie mamy czasu na odwlekanie wszystkiego w nieskończoność. Musicie wyruszyć do źródeł mocy teraz. Inaczej będę musiała was do tego zmusić.
-Oj, weź przestań! - syknęła – Harmonia nie jest jakimś potworem.
-Twój stary uważa inaczej – prychnęła.
Nim zdążyła się wdać z nią w rozmowę na ten temat, drzwi Sali Mocy powoli się przed nimi otworzyły, ukazując przestronne, zacienione miejsce. Weszły do środka, czując jak do wolniejszego kroku, zmusza je silna aura magii unosząca się w powietrzu. Wytwarza ją znajdujące się tuż nad nimi, wykute z czystego złota Oko Gwiazdy – pradawne urządzenie, służące do przywoływania Smoczego Płomienia. Olbrzymie romby obracały się wokół błyszczącego sześcianu. Ich ruchy zmieniały prędkość w zależności od siły mocy, którą wchłaniały. Trudno było sobie wyobrazić, jakie stężenie magii musiało panować w komnacie, podczas odbywających się w niej rytuałów, skoro i w tamtym momencie ciężar mocy czuć było za każdym kolejnym krokiem.
-Mistrzyni – przemówiła nimfa, która je przyprowadziła – Jej książęca mość, córka jego wysokości króla Orlitela Daphne, oraz nasza siostra Polita.
Postać wysokiej, stojącej przed nimi na podwyższeniu kobiety machnęła ręką, aby wyszła z Sali. Tak pozostały tylko one z dwiema strażniczkami wrót i Najwyższą Nimfą.
Jej korona wyglądała, jakby stworzono ją z małych włóczni, a z błyszczącymi nićmi wplątanymi we fryzurę zdawała się tworzyć hełm. Same włosy miała upięte w kok i parę kwiatów przy nim zdobione koralikami. Na ciemnoczerwonej sukni znajdowały się wzorzyste naramienniki, a do nich przymocowano ciemną pelerynę z herbem Domino, a sama suknia mieniła się w słabym świetle urządzenia, sprawiając wrażenie, jakby emanowała własnym światłem. W dłoniach, na których nosiła również obkute złotem rękawice z długimi paznokciami, trzymała szklaną kulę, przyglądając się jej z uwagą nie, wracając większej uwagi na przybycie dziewczyn.
Minęła chwila krępującej dla przyjaciółek ciszy, nim w końcu się do nich odezwała.
-Mam nadzieję, że Faragonda nie sprzeciwiała się waszemu dołączeniu do Dziewięciu.
Dziewczyny spojrzały na siebie.
-Przyniosłyśmy przecież listy... - skrzywiła się Politea.
-Prywatna korespondencja, a prawda w oczach innych potrafi się nawzajem wykluczać. Muszę mieć pewność, że wszystko pójdzie zgodnie z planem. Wasza lojalność wobec świątyni jest nam bardzo cenna, jednak mi kończy się czas, aby zamknąć wszelkie sprawy, które... Zaczęły wymykać się spod kontroli – ostatnie słowa wypowiedziała z goryczą. Zaciskając pięść kula, którą trzymała rozpłynęła się w pył - Nie liczę na wasze zrozumienie, a na współpracę. Tak zwane słowa pociechy nic dla mnie nie znaczą. Potrzebuję wszystkich Nimf, aby obronić to królestwo. Czy wyraziłam się jasno?
Zapadła kolejna chwila ciszy. W końcu Daphne wystąpiła na przód.
-Oczywiście, jednak... - przez moment się zawahała - czy możemy otrzymać przynajmniej cień informacji, co masz dokładnie na myśli Mistrzyni? Twoje wpływy są znaczące w całym Magicznym Wymiarze. Może warto, więc najpierw...?
-Zaufać mi, chociaż raz? - z jej tonu trudno było wyczytać, czy czuje się urażona, czy nie - Jak już mówiłam, pociecha jest mi zbędna. Najgorsze co mogę w tej chwili otrzymać, to bunt i nieposłuszeństwo. Oczekuję sumiennego wykonywania rozkazów, a wtedy wszystko wróci na właściwą ścieżkę. Sprowadziłam was tutaj, aby omówić następny krok do waszego wejścia w szeregi Nimf, a nie wysłuchiwać pretensji.
-To... - Daphne starała się poprawić - Co musimy zatem zrobić?
-Jak na twoją inteligencję, to śmiesznie pytanie. Oczywiście zdobyć Sirenix.
-Ale... Przecież ja miałam zdobyć Bloomix.
-Nie pamiętam, abyś kiedykolwiek to ze mną uzgadniała, a ja potwierdzała twoje złudzenia.
-Przecież, każda ma prawo wyboru mocy, jaką...
-Wybór? Nie bądź śmieszna. Myślałam, że bajki o Nimfach już dawno wybito wam z głowy.
Daphne oniemiała, więc - niestety - głos zabrała Politea.
-Mistrzyni, proszę mi wybaczyć, ale to absurd - oburzyła się – Nie uważasz, że zasługujemy na lepsze traktowanie, po tym, ile dla ciebie zrobiłyśmy? Szykowałyśmy się do tej roli przez całe życie, nie może Mistrzyni ot, tak nagle, po raz pierwszy w życiu jasno wyrażać swoje życzenia co do nas. Gdyby księżniczka od początku wiedziała, że nie ma wyboru, ponieważ...
-Podważaj sobie moje rozkazy, ile tylko zechcesz! - Harmonia nagle się obróciła i czas wokół nich zdawał się zatrzymać. Jej lekko rozchylone wargi, ani nie drżały od złości, a oczy zdawały się płonąć żywym ogniem. Wyprostowana i stojąca pod ogromną płaskorzeźbą Wielkiego Smoka zdawała się być znaczne wyższa od nich – Obie macie prosty wybór. Posłuszeństwo, albo zdrada. Od was zależy, czy wybierzecie rozsądnie.
Polieta zamilkła pod naciskiem jej tonu i kamiennego wyrazu twarzy. Daphne cofnęła się o parę kroków wystraszona. Tak, wybór był banalnie prosty - a zarazem tak trudny do podjęcia.
-Strażniczką mocy Bloomix nie są mi potrzebne w przeciwieństwie do tych strzegących Sirenix. Musicie wejść do Nieskończonego Oceanu, a stamtąd dokonacie kontrataku na Przodkiniach. Wasze próby zaczną się jeszcze dzisiaj - nim zdążyły jej odpowiedzieć, ponownie się do nich odwróciła plecami - Możecie iść.
Politea zerknęła na Daphne. Kiedy na nowo była w stanie reagować, skinęła jej głową, że może iść przed nią. Sama zwróciła się ponownie do Najwyższej Nimfy i biorąc głęboki oddech.
-Dlaczego Wielki Smok wybrał akurat mnie? - cały swój wzrok skupiła na Harmonii - Mówiłaś, tak samo, jak Faragonda, że Smoczy Płomień to jedna z nielicznych mocy, której się nie dziedziczy. Moja matka go nie posiada, tak samo, jak jej brat, oraz ich matka. Wcześniej dopiero mój prapradziadek nim władał, tak samo, jak jego ojciec. Zdarzały się też przypadki, kiedy nikt przez długi czas go nie posiadał, oraz kiedy dosłownie każdy się z nim rodził. Obiecałaś mi to wyjaśnić. Czy dzisiaj, jako pełnoprawna czarodziejka godząca się na los, który mi proponujesz, mogę w końcu poznać prawdę?
Pomimo że Politea bardzo chciała zostać, wiedziała, że Harmonia nic nie powie, dopóki nie wyjdzie. Co wydawało się dość głupie, bo każdy wiedział, że Daphne i tak jej powie. Wzdychając, opuściła komnatę, wiedząc, że Najwyższa Nimfa zwyczajnie nie chce jej już widzieć.
-Wiedziałam, że się o to upomnisz - delikatnie skierowała głowę ku niej i wzięła jej list ze stołu przed sobą - W końcu wracałaś z tym samym pytaniem, co roku. Tak samo niecierpliwa i chciwa wiedzy. Powinnaś jednak wiedzieć, że są prawdy, które nigdy nie powinny zostać wypowiedziane. Póki masz czas, możesz się zdecydować, aby pozostać w niewiedzy. Bajki, jakie tworzysz w głowie, na pewno są o wiele bardziej satysfakcjonujące.
-Mistrzyni… - wstrzymała oddech, czując, jak napinają jej się mięśnie na twarzy - Zdobyłam Enchantix, kiedy przyjęłam za ojca ubogiej rodziny cios śmiertelną falą mrocznej energii, a byłam tam, ponieważ miałam złagodzić protesty skierowane przeciw tobie. Kiedy wysłałaś mnie i Politeę na Ziemię, aby odebrać dla ciebie Złoty Krąg i zdobyć Believix omal nie utonęłam w powodzi, przed którą ratowałam ludzi i ten artefakt, który tyle dla ciebie znaczył. Gdyby nie Politea i jej zaklęcie cofania czasu, nie stałabym tutaj. Śmieć już dwa razy zajrzała mi w oczy, podczas wykonywania służby dla ciebie i po tym wszystkim wciąż śmiesz mi odmawiać?! Zasłużyłam na prawdę! Zasłużyłam na tę jedną, jedyną obietnicę z twojej strony! Spójrz na mnie, to rozkaz!
Harmonia musiała przyznać, że już dawno nikt jej się tak nie uniósł i, za wyjątkiem Politei, nie patrzył na nią z całą pomarszczoną od wściekłości twarzą, jak Daphne w tamtym momencie. W końcu westchnęła i poważnym tonem odpowiedziała.
-Gratuluję, córko Orlitela. Już dawno nikt nie potrafił wprowadzić mnie w to, co zwicie poczuciem winy, jak ty teraz.
-To znaczy?!
-To wstyd się przyznać, że swoją postawą wykazałaś więcej odwagi niż ja przez te wszystkie lata. Może i jednak cię nie doceniałam twojej głupiej potrzeby wiedzy?
-Co masz na myśli?!
-Okłamałam cię i wykorzystałam. Nie ma żadnego sekretu. Tym, czy ktoś przejmie Smoczy Płomień, czy nie - rządzi czyste szczęście.
Daphne na moment skamieniała.
-Słucham?
-Gdybyś wiedziała to od początku, to nie byłby cię tutaj, w punkcie, z którego już nie masz powrotu. W zeszłym roku złożyłaś ślubowania, oddając swoją lojalności świątyni i tylko na tym mi zależało. Ta tajemnica miała cię tylko tutaj utrzymać.
-Nie. Nie wierzę, w ani jedno słowo!
-To sobie nie wierz. Ta moc jest dzika dokładnie jak jej Pierwszy Posiadacz. Pozwolił, aby przepływała przez ten świat i obdarowywała wybrańców nawet spoza rodziny królewskiej Domino. W przeciwieństwie do tego, co ci się wydaje, jest ona na tyle potężna, że nie jest niczym ograniczona. Przyznam, że jednak to ja mam większe szczęście, że padło akurat na ciebie. Jakikolwiek posiadacz Płomienia Smoka był mi potrzebny, w walce z Przodkiniami. Nawet kosztem swojego życia… - po wypowiedzeniu tych słów zapadła grobowa cisza, zaznaczając punkt, z którego już nie ma ucieczki - Radzę pogodzić się z tą myślą, gdyż istnieją drogi, których się nie da ominąć. Dzisiaj wszyscy się o wszystko buntują - nie dałabym rady wpoić ci do głowy, że twój los był przypieczętowany od momentu twoich narodzin. Koniec końców skończyłabyś na wojnie z Trzema Prastarymi Wiedźmami, nawet i bez mojej pomocy. Nie można otrzymywać wszystkiego, czego się chce. Czasami nawet i niczego, a już tym bardziej przysłowiowego szczęśliwego zakończenia. Uwierz mi, jeszcze do mnie wrócisz i powtórzysz każde moje słowo. Twoje poświęcenie ocali ten świat i wszystkich, których kochasz. Rodziców, jedyną przyjaciółkę, swoją niewinną, nieświadomą i dopiero co narodzoną siostrzyczkę. Jeśli spojrzysz na to z tej strony, cena zacznie ci się wydawać mało znacząca, czyż nie?
Do samego końca Daphne nie umiała wydobyć z siebie żadnego dźwięku, czy ruchu, nawet oddech miała rzadki. Czuła, jakby kamieniało jej serce, gniotąc ją w płuco. Mięśnie całego ciała miała spięte. Instynkt podpowiadał jej, że powinna ją spalić, rozum, że powinna uciec, jak najdalej mogła, a tak naprawdę nie umiała zrobić niczego, jakby wrosła w podłogę.
Harmonia przez cały czas stała do niej tyłem i nie warzyła się spojrzeć jej w rozpalone od łez oczy i nic już więcej nie powiedziała. Jej słowa wirowały jej po głowie, na przemian je słysząc, by po nich następowała cisza. Nie zorientowała się, kiedy jej zaczerwienione policzki zrobiły się mokre, a Najwyższa Nimfa wyglądała, jakby stała za taflą wody.
Nie wiedziała, kiedy omal nie przewracając się, uderzyła w drzwi, oraz kiedy minęła czkającą na nią na korytarzu opartą o ścianę Politeę.
-Okej? - powiedziała w zdziwieniu, kiedy ją zobaczyła i pobiegła za nią z ciężkim sumieniem, że nie była w stanie bardziej przewidzieć przyszłości i ją przed tym ostrzec.
Kiedy drzwi ponownie się zamknęły, a strażniczki na życzenie Harmonii się rozeszły, wzięła listy od Faragondy do ręki i przywołując płomień, spaliła je. Koniec końców z nich wynikało, że dyrektorka Alfei ma znacznie więcej do powiedzenia, co do jej planów i na pewno wciąż jeszcze nie zdążyła powiedzieć wszystkiego.
Podeszła pod zacienioną ścianę Sali Mocy i narysowała na niej nachodzące na siebie trzy złote okręgi. Otworzyło się przed nią przejście do pustego wnętrza, w którym widać było tylko dziwnie ustawione pod ścianą naprzeciwko filary. Kiedy sekretne drzwi się za nią zamknęły, odwróciła i ruszyła przed siebie z podniesioną do góry głową w stronę niebieskiego światła, jakie się jej ukazało.

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Po upadku Feniksów, kiedy Wielki Smok w triumfie wzbił się ponad pogrążone w ciemności światy wraz ze swoimi sojusznikami, utworzył kule ognia, tak ogromne, że swoim blaskiem rozświetlały cały nieboskłon, który stanął w ogniu, ogrzewając zmarznięte ziemie, dając pierwsze światło. Jednak zauważył, że ogień nie tylko przegania mrok, lecz też pali i niszczy. Dlatego poprosił Syreny – potężne, piękne istoty, które zrzuciły swoje prawdziwe oblicze, aby móc chodzić wraz ze śmiertelnikami i również walczyły u jego boku, by użyczyły raz jeszcze swojej przeciwstawnej do niego siły, aby ugasić, to co obiecał chronić. Tak powstał pierwszy deszcz, napełniając kielichy od pełna, a ziemie pokrywając bujną florą, a nieboskłon przybrał barwy błękitu, pozostawiając widoczne tylko świetliste kule.
Wtedy Wielki Smok pierwszy raz poczuł uczucie do córki Syreniej monarchini, które dotychczas było znane tylko ludziom, więc przyjął ludzką postać, aby również móc żyć wśród nich. Zdawało się wówczas, że Smoczy Płomień i Wodne Gwiazdy nigdy nie będą mogły funkcjonować w harmonii. A jednak urodziła ona niezwykłe dziecko, niemal idealną równowagę między nimi, które wyglądało niemal, jak śmiertelnicy, którzy się przed nimi kłaniali.
Nazwali je od wieczności, aby prowadziła ten świat do nieskończoności, walczyła przeciw wciąż powstającym Feniksom i niosła ich dary dla innych, aby móc gasić pragnienie ciepła. Wśród śmiertelników powołali również osiem najpotężniejszych magiń, aby nie czuła się samotna w swej podróży i nazwali je Nimfami – połączeniem ognia i wody.
Tak narodziła się Eternita, a wraz z nią Dziewięć Nimf.


Odcinek 4: Kłamstwo, które stanęło w ogniu
Politea zdążyła chwycić Daphne, kiedy ta zbiegała po schodach, jak oszalała.
-Hej, spokojnie! Cokolwiek się stało, będzie gorzej, jak się zabijesz.
-To... Nie ma znaczenia! - wykrzyknęła, wycierając policzki rękoma.
Politea zrobiła zdziwioną minę. Pociągnęła ją na dół, aby usiąść na schodach.
-A więc… Kto się musi poświęcić, abyś wciąż mogła władać Płomieniem Smoka? - próbowała zgadnąć.
-Ja!
Dziewczyna ze zdumienia lekko otworzyła usta.
-Słucham.
-TO WSZYSTKO KŁAMSTWO! Czeka mnie tylko wojna…! – Daphne niemal się dusiła, jak chciała cokolwiek powiedzieć - Jes... Jestem… Tu ty-lko dlatego… Zmusiła mnie!
-Nie rozumiem - Politea już dawno nie tak zbita z tropu. Nie na co dzień widziała Daphne w tak złym stanie.
-Śmierć! Jestem tylko jej bronią. Tajną bronią... Którą rzuci na pierwszy front. Tajemnica była kłamstwem... Abym ja - oddała życie przeciw wie-e-dźmą. Smoczy Płomień… Jest dziki. Ob-da-rowuje… Tylko niektórych. To tylko… Tylko przypadek! Że go po-siadam to... Przypadek! Wykorzystała mnie! Ciekawość, którą każdy by miał… Kłamała… Abym nie mogła uciec. Rzuci mnie wiedźmą, jakby wyrzucała śmieci i wynagrodzi życiem tych, których kocham. Ale to ja muszę zginąć!
Przez moment Politea nie wiedziała, co powiedzieć. Wciąż niewiele rozumiała, ale powstrzymywała się, aby powiedzieć: a nie mówiłam? W końcu widziała zarys przyszłości i ją ostrzegała. Jednak i ona nie spodziewała się, aż tak brutalnej prawdy.
-Czyli inaczej Najwyższa Nimfa dla ciebie. Sama jest wiedźmą, a kult jej składają, jak bohaterce. To było skazane na porażkę od samego początku.
-Zamknij się! - złości Daphne nie dało się kontrolować.
Politea skamieniała, ale wiedziała, że nie potrafi pocieszać, więc uciszyła swoje marudzenie.
-Przepraszam - podała jej chusteczkę, choć powinna to zrobić na samym początku.
Przez chwilę siedziały w ciszy. Kiedy Daphne trochę się spojrzała na nią.
-Przepraszam. Nie chciałam…
-Daj spokój. Nie powinnam się była odzywać, skoro nie wiedziałam, co mam w ogóle mówić. A przynajmniej miałam chwilę, aby martwić się swoim powodem bycia tutaj. Aż się boję spytać, czego chce ode mnie. Chcesz, abym spróbowała na nowo spojrzeć w przyszłość? Może uda się zobaczyć dokąd naprawdę to wszystko zmierza?
-Nie, dzięki - przecierała twarz - Chyba mam dość wiedzy, co się wydarzy.
-W porządku. Wybacz za głupie pytanie, ale czy chcesz coś zjeść? - zerknęła na nią - Pytam poważnie. Od wczoraj nic nie jadłyśmy. Rano było dość zimno, ciepła zupa może dobrze ci zrobić.
-Nie wiem... - wydawało się, że odmówi, bo zdawała się zdenerwowana na to pytanie, ale zamrugała powiekami - Chociaż nie pamiętam, o której cokolwiek wypiłam.
-Poważnie? - oburzyła się Politea - Chcesz mi tutaj przytomność stracić? Czy umrzeć, zanim Harmonia cię wyśle na śmierć? Od razu mówię, nie popieram tego, ani tego. Może w sali jadalnej cokolwiek zostało. Albo nie chodźmy do kuchni, tam na pewno coś będzie, oprócz gapiących się na nas setek oczu. Prywatność będzie teraz całkiem miła.
Objęła ją ramieniem i zaprowadziła na dół, gdzie po długich miesiącach w końcu otworzyła swoje ulubione ukryte drzwi dla służby prowadzącej do pomieszczeń, w których przebywała całe dzieciństwo, odbywając swoje kary.


Służba nie zadawała więcej pytań, kiedy Politea spojrzała na nich, podnoszą brew. Każdy wiedział, że obie wstąpią do Dziewięciu. Daphne miała zastąpić zmarłą dwadzieścia lat temu Sparks Foteiní, a Politea swoją starszą siostrę Eurydykę Kataraméni, choć mówi się, że nie było ich to prawdziwe nazwisko. Wielu zdziwił fakt, że Harmonia nie dokonała selekcji ze starszego pokolenia, tylko czekała, aż młode, tym bardziej w porównaniu, do wieku pozostałych Nimf, dorosną i ukończą szkołę. Nikt jednak nie odważył się komentować działań Najwyższej Nimfy.
Siedziały przy długim stole, powoli jadząc pieczywo z serem, szynką oraz dziesiątkami innych dodatków, które otrzymały. Kuchnia mieszcząca się pod świątynią była ogromna i licząca sobie kilka pomieszczeń. Utrzymane w ciepłych odcieniach drewna, były czyste, zadbane i przestronne, aby było widać, że i one są częścią jednej z najważniejszych budowli na Domino.
Z początku Daphne jadła naprawdę szybko, co było do niej nie podobne, ale po paru chwilach już prawie w ogóle nie ruszała jedzenia. W przeciwieństwie do Politei, która nie odrywała wzroku od swojego talerza. W końcu zirytowała się, widząc markotną minę przyjaciółki.
-Może po prostu trzeba stąd uciec - mruknęła - Dam sobie rękę uciąć, że i ja mam zostać dla niej mięsem armatnim. Jeśli twój stary da ci jakiś prywatny dwór na końcu świata, to mogę się dla ciebie poświęcić i zostać twoją damą dworu, chociaż nie znoszę polityki. A tak na serio, powiesz mu o tym?
-Właściwie to nie wiem…
-Stara, ta kobieta chce cię zabić! - nachyliła się do niej zmuszając się do szeptu - Okłamała cię i twoich rodziców. I za ich plecami skazała cię na wojnę. Są władcami tej planety, a ona traktuje ich gorzej niż Przodkinie, z którymi walczyli i ocalili tysiące osób, a ona w podzięce chce im cię zabrać. Chcesz jej wierzyć, że naprawdę nie ma innej drogi, skoro już raz skłamała?
-Nie wiem… Już nie wiem, w co mam wierzyć - powiedziała w załamaniu - Chciałam, aby rodzice byli ze mnie dumni. Czułam, że jeśli Harmonia mianuje mnie jedną ze swoich strażniczek, udowodnię im, że jestem w stanie stanąć na własnych nogach, że mam na tyle wiedzy i jestem wystarczająco potężna, aby z dumą przejąć po nich tron. Mam wrażenie, że zawsze tak bardzo się o mnie bali, bo uważają mnie za słabą. Lecz Harmonia ma dla mnie inne plany niż oni... Jeśli się to wyda, furia mojego ojca zaleje tę świątynię – rozejrzała się wokół, w lekkim przerażeniu - Prawdę mówiąc, zawsze się jednak zastanawiałam, co by było, gdybym urodziła się taka, jak ty. Bez obowiązku dziedziczenia czegokolwiek. Zwykła dziewczyna, która miała szczęście dostać się do najlepszej szkoły w Wymiarze Magix. Pewnie od razu zgodziłabym się uciec, gdybym nie miała nikogo, kogo mogłabym zawieść.
Politea westchnęła i przez moment zastanawiała się, czy powiedzieć jej swój pomysł - ponieważ był dość głupi.
-Może zrobimy tak…
-Pol… - Daphne zmarszczyła brwi, bo wiedziała, że to, co usłyszy, nie będzie ani rozsądne, ani tym bardziej bezpieczne.
-Cofnę się w czasie i powiem ci o tym wszystkim. Wtedy będziesz miała więcej czasu do namysłu i może dzisiaj już cię tu nie będzie.
-Może? Myślisz, że Harmonia nie przewidziała, że możesz to zrobić?
-Na pewno to przewidziała. Istnieje jednak szansa, że jeśli dobrze to rozegramy…
-Dokładnie tak samo, kiedy chciałaś się cofnąć, aby Gryzelda się nie zorientowała, że zniszczyłaś sprzęt laboratoryjny?
-To był wypadek… - przekręciła oczami - A zresztą nie moja wina, że Faragonda musiała się męczyć z anomalią powstawania całkowicie innej linii czasowej. To ten dziad z Czerwonej Fontanny powiedział, że jeśli cofnę się jeszcze dalej w przeszłość, do momentu, kiedy dopiero przyjęto nas do szkoły i spalę swoje dokumenty, wyjdzie na to, że w ogóle nie chodzę do Alfei.
-Ten dziad, czyli twój chłopak?
-Z jakiegoś powodu już nim nie jest.
-I tak wolałabym, abyś cofnęła mnie do momentu składania ślubowania - westchnęła.
-Da się zrobić.
-To była ironia.
-W tym wypadku bardziej sarkazm. Tak bowiem dasz sama sobie z liścia. A nawet jeśli to zrobię, to wtedy doprowadziłybyśmy do kolizji dwóch mocy, jak nawet nie trzech. Smoczy Płomień, Klucz Natury, Czas… Brr, to brzmi tak, jakbyś chciała rozwalić całą linię czasową.
Daphne przestała jeść i zaczęła się zastanawiać.
-Dlaczego akurat czas nie jest najpotężniejszą mocą? Co z tego, kiedy użyję Smoczego Płomienia, ale ty cofniesz się w czasie i o ile w ogóle się zorientuję, zaatakujesz mnie od tyłu? Co już z resztą robiłaś nie raz podczas ćwiczeń, aby zmienić swój wybór. Przecież to właśnie tylko na ciebie nakładano zaklęcia blokujące moc podczas egzaminów.
-Przecież już wiesz, że Harmonia to Nimfa Super Tajnych Informacji. Pewnie wciąż nie powiedziała ci wszystkiego.
-Po tym wszystkim, to jest już pewne… - wróciła do swojego śniadania, starając się pozbierać rozrzucone po jej głowie myśli.
Faktycznie, odpowiedź Najwyższej Nimfy zbudziła w niej jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi. Właściwie ta odpowiedź była najgłupszą z możliwych. Sama poprzedniego dnia widziała przed oczami samego Wielkiego Smoka. Losowość wydawała jej się najbardziej okrężnym wyjaśnieniem. Jeśli On wciąż żył, to dlaczego pozwalał, aby Jego moc dziedziczyły przypadkowe osoby? Nie potrafiła uwierzyć w ani jedno słowo. Skoro Harmonia od początku skazała ją na wojnę, równie dobrze i tą prawdę mogła całą zagiąć. Na szczęście Daphne odziedziczyła po ojcu determinację do walki, która w tym momencie ogarnęła ją całą.
-Niech będzie.
-Ale co? - Politea zamrugała powiekami.
-Uciekamy. Jeśli mamy skończyć na wojnie, to przynajmniej dotrzemy na nią na własnych warunkach - wstała odsuwając wszystko na bok i kierując się do wyjścia.
-I to mi się podoba. Wracają stare dobre czasy buntu i szaleństwa - podniosła szklankę jak do toastu i wypiła spory łyk, ale po chwili zmarszczyła brwi - Hej, chwila, ale ty chyba jednak nie chcesz się cofnąć w czasie? Przecież, to trzeba przegadać!
Daphne jednak już pobiegła schodami na górę.
-Szlag, by ją kiedyś trafił - przewróciła oczami wstając. Wypiła do końca herbatę i biorąc jeszcze małą bułkę, pobiegła za nią.


-Lecimy na Pyros, musimy odnaleźć Bibliotekę Lǚxíng Zhě - Daphne żwawo ruszyła przed siebie, mijając przechodzące nimfy, jakby jechała autostradą na Zenithcie.
-A ona przypadkiem już nie jest ruiną? - Politea starała się na nią nadążyć.
-To jedna z pierwszych bibliotek w całym Magix. Jej założyciel podróżował latami, aby badać Smoczy Płomień, a nawet odkryć pochodzenie samego Wielkiego Smoka. Problem w tym, że nikt za bardzo nie wie, gdzie ona się znajduje.
-Świetnie, czyli prowadzisz nas, Arcadia wie gdzie? A czy w ogóle, będziemy umiały się z czegokolwiek się rozczytać? W końcu przez te lata język zdążył się już pięciokrotnie zmienić.
-Najpierw odwiedzimy Lorda Bartelby, aby pożyczył nam słowniki, oraz księgi z starymi atlasami sprzed kilkuset lat.
-Chcesz cały słownik przeszukać ręcznie? Tłumaczenie jednej linii tekstu zajmie nam wieki. Nie mówiąc już, o tym, jak w ogóle znajdziemy to miejsce. I kogo mamy w ogóle odwiedzić?
-Lord Bartelby, to pisarz mojego ojca. Została mu powierzona pod opiekę Księga Przeznaczenia i jest jedną z najmądrzejszych osób, jakie znam. A co do pomocy w tłumaczeniu, najpierw udamy się na Zenith. Kupimy odpowiedni sprzęt i może wypożyczymy, jakiś powóz, aby łatwiej się poruszać i nie używać magii, aby nas szybko nie wykryto. No i zapas żywności, który w najgorszym wypadku, będzie musiał wystarczyć na parę tygodni. Muszę przypomnieć tacie, że miał mi zrobić przelew z okazji ukończenia szkoły.
-No tak, głębokość portfela następczyni tronu... Ile tym razem otrzymasz? Pięćset tysięcy? A może cały milion - Politea przewróciła oczami i z ciekawości przywołała swój i zorientowała się, że ma w nim parę monet z nominałem 2 i łupinki ze słonecznika. Najwyraźniej musiała podjadać podczas lekcji...
Energicznym ruchem wyszły ze świątyni, gdzie otworzył się przed nimi ogromny zielony dziedziniec i przywitał rozgrzaną do czerwoności jasnobrązowym brukiem.
-No dobra, ale ostatecznie dokąd najpierw lecimy? Zenith, Pyros, do kumpla twojego starego, czy może jeszcze…
-Może do Akademii Beta?
Obie odwróciły się sparaliżowane. Przed nimi stała strażniczka, która odebrała je z Alfei. No tak, głupio zrobiły, że rozmawiały o tym w Świątyni - w końcu mówiło się, że w niej Harmonia ma wszędzie uszy.
-Możemy coś zrobić? - spytała pośpiesznie Daphne, aby wyjść na posłuszną nimfę, którą była przez cały czas.
Strażniczka bacznie je obserwowała przez moment, ale w końcu się odezwała.
-Najwyższa Nimfa pragnie, abyście się udały do dyrektorki Akademii Beta i zaniosły jej wiadomość od niej.
-Dlaczego akurat my? - Politea rozglądała się rozkojarzona - Przecież ma kogoś specjalnie na takie okazje. Czemu to jej dwie najcenniejsze kandydatki na Nimfy miałyby się za to zabierać?
Liczyła, że będzie łaskawa odpowiedzieć, ale ta jednak tylko podała im zwój.
-Mistrzyni powiedziała, że liczy, że do południa wrócicie do niej z wiadomością.
-A ile powinno nam to zająć? - spytała się Daphne niechętnie przejmując zwój – Ojciec chciał, abym odebrała od jego przyjaciela cenny rękopis - skłamała.
-Zapewniam wasza wysokość, że dostarczenie wiadomości nie zajmie wam nawet godziny - strażniczka złożyła ręce z tyłu - W posiadaniu dyrektorki Estery znajduje się wspomnienie, na którym Najwyższej Nimfie zależy. Wieży, że jest ono najcenniejszym artefaktem, które przesądzi o naszej wygranej z Przodkiniami.
-A nie ta tutaj obok? - Politea mruknęła pod nosem i ze skrzywioną miną machnęła głową w stronę Daphne, jednak strażniczka to usłyszała.
-Jeśli tak bardzo się martwisz siostro o tą jej książęca mość obok, to zawsze możesz wszystko załatwić samej.
Politea spojrzała na przyjaciółkę niepewnym spojrzeniem. Bo to nie byłby głupi pomysł.
Strażniczka Domino przez chwilę biła się z myślami. Jakby Harmonia przewidziała, co zamierzała zrobić, więc od razu ją powstrzymała. Czy jednak tak potężna i długowieczna osoba, naprawdę chciałaby się z nią bawić w kotka i myszkę?
Z jednej strony rozdzielenie się z Politeą miałoby sens. Jedna z nich udałaby się wykonywać polecenia Harmonii, a druga poleciałaby na Pyros, szukać odpowiedzi. Jednak jeśli Daphne przejmie te zlecenia, to Harmonia będzie ją podejrzewać ze względu na to, czego się dowiedziała. Jeśli jednak przejmie je Politea, też nikt nie uwierzy, że nimfa, która najmniej ją szanuje, nagle wzięła się do pracy, tylko po to, aby jej koleżance nie spadł włos z głowy. A w międzyczasie Harmonia zdecydowanie rozkaże trzymać na Daphne oko. Więc żadna opcja nie wydawała się na ten moment bezpieczna.
-Proszę, abyście ruszyły już teraz, bo przywrzecie do ziemi - nimfa strażniczka obróciła się do nich plecami - Jeśli nie wrócicie do popołudnia, będę zmuszona wysłać wojowniczy za wami.
-Poradzimy sobie - odpowiedziały obie, ale Politea chciała zacząć przeklinać na całe gardło.
Obie wyszły z dziedzińca na brzeg wyspy, naprzeciw którego rozciągał się niekończący horyzont i dziesiątki wysp na nim.
-I co robimy? - spyta się Politea niepewnie patrząc na zwój.
-To, co zrobić musimy. Lecimy do Bety – odparła Daphne.
-Ona naprawdę nie chce, abyśmy uciekały, prawda?
-Na pewno ma powód, aby wysyłać tam nas.
-Mogłaby przynajmniej zachować pozory, że jej na nas zależy i wyprawić na naszą cześć ucztę z okazji ukończenia nauk. Będzie lepsza niż cały bal, bo przynajmniej dobrze zjem i nie zasnę na tańcach, jak wczoraj.
-Więc mam cię nie zapraszać na swoją koronację w przyszłości?
-Wypraszam sobie! Przecież to ja będę cię musiała pilnować, abyś ze stresu nie omdlała.
-To, co? Lecimy?
-Teraz to chyba nie mamy innego wyjścia.
Teoretycznie zawsze jest wyjście – pomyślała Daphne czując, że kolejny to jej plan, który właśnie runął.
Wiatr delikatnie szarpał ich włosy, fale uderzające o brzeg wydawały kojący odgłos. Księżniczka Domino starała się pochłaniać ten krajobraz - za chwilę miała znaleźć się w całkowicie innym miejscu. W końcu obie wypowiedziały zaklęcie.
-W imię Dziewięciu Nimf przyzywam swą magię: Believix!
Moc otaczająca je dziesiątkami świateł już dawno stała się dla nich normą. Tworząc przestrzeń znajdującą się ponad czasem, nakazały swojej magii, aby przekształciła się zgodnie z ich życzeniem. Jest ona zależna od umysłu właścicielki, dlatego przemiana każdej czarodziejki wygląda inaczej - zawsze zgodnie z samą sobą, choć Believix to moc stworzona przez Ziemskie Czarodziejki, więc wciąż zachowuje ustalone przez nie normy. Skrzydła, pomimo że wydają się ciężarem, są tak naprawdę niezwykle lekkie, tak w ogóle ich nie czuć.
Przemiana Daphne dawała jej jednoczęściowy strój – zwiewną sukienkę w odcieniach turkusu i lazuru, wysokie buty sięgające kolan i skrzydła w kształcie płomieni. Jej włosy się wydłużyły i część z nich była rozpuszczona, część z tyłu została upięta w luźny warkocz, w który wplecione zostały perły. Politea z kolei miała dwuczęściowy czerwony strój: krótką koszulkę, spódniczkę ze wcięciem na lewej nodze i spodenki pod nią, również podkolanówki z dziurami i buty delikatnie wyższe niż do kostek, a jej skrzydła były zdobione małymi tarczami zegara. Jej włosy też w części były rozpuszczone i w części upięte w wysoki kucyk.
Kiedy magia opadła, od razy wzbiły się w powietrze i wykrzyknęły Zoomix!, aby się teleportować. Wokół nich utworzyły się kule mocy, w których zniknęły. Po paru sekundach zatrzymały się przed ogromnym pałacem z kamienia, znajdującym się pośrodku lasu starych drzew, rozciągającego się na setki kilometrów pod zachmurzonym niebem. Na dziedzińcu budynku nikogo nie było widać.
Akademia Beta przywitała je ponurą atmosferą, jakby nie były tam mile widziane – co mogło okazać się prawdą.

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.
Szkoła dla wróżek: Podczas gdy w wersji 4Kids Akademia Beta została wymieniona jako Akademia Beta dla wróżek, to w wersji Cinélume nigdy wyraźnie tego nie potwierdzono - tam Chimera i jej przyjaciółki przedstawiły się jako "Bety". Natomiast w dubbingu Nickelodeon nazwały się wróżkami z Bety. W drugim odcinku pierwszego sezonu Faragonda powiedziała, że Alfea jest jedyną szkołą dla wróżek w Magicznym Wymiarze. Możliwe jest zatem, iż Beta to szkoła magii zarówno dla wróżek jak i innych magicznych stworzeń. Poza tym, Chimera nigdy nie przedstawiła się jako wróżka i pokazała zdolności niepasujące do czarodziejek. Akademia Beta jest możliwą szkołą magii nie tylko dla wróżek, ale również dla czarownic.
~ Fragment artykułu Akademia Beta z Encyklopedii w przekładzie @Catty.

(Krótka notka: kiedy będziecie czytać opis wyglądu Akademii, proponuję włączyć w Googlu parę fotek budowli w stylu gotyckim. Starałam się za bardzo nie rozwlekać opisu szkoły, ale widząc, jak te konstrukcje wyglądały, trudno mi było opisać ją jak najlepiej i nie jestem pewna, czy wyszło to tak jasno, jakbym chciała. Przepraszam, jeśli jakiś opis jest niejasny.)

Odcinek 5: Witajcie w Becie
Akademia Beta od dawna ciekawiła Daphne - uczenie się kolekcjonowania i władania wspomnieniami wydawało się dla niej intrygującą sztuką. Gdyby nie powinność opiekowania się Smoczym Płomieniem, pewnie chciałaby spróbować zyskać moc Memmorix, zbierać wspomnienia świata i przeglądać je, jak nieskończoną książkę historii.
Uczennice pierwszego roku, jeszcze nie uczyły wiele o tej mocy, gdyż przechowywanie pamięci innych i świata wiąże się z niezwykle wielką odpowiedzialnością. Największe sekrety były chowane głęboko w szkole i podobno nikomu nie udało się tam włamać. Tylko wybrańczynie posiadały klucz do Komnaty Wspomnień, w której kryły się obrazy przeszłości niemal od samego początku istnienia Magicznego Wymiaru. Również w szeregach czarodziejek i wiedźm wspomnień nigdy nie miało dojść do zdrady. To jeszcze bardziej pobudzało jej ciekawość – skoro nawet miało miejsce wśród nimf, to jak musiał przebiegać wybór do Kręgu Pamięci – organizacji, która była odpowiedzialna za dziedziczenie wspomnień Magix?
-Mam nadzieję, że dyrektorka podaruje nam to wspomnienie tylko na określony czas - powiedziała podlatując bliżej - Skoro ma nam służyć, jako broń przeciwko Przodkiniom, musi być niezwykle cenne.
-Albo w zamian, że śmiałyśmy się o nie pytać, odbierze nam pamięć o wszystkich, których znamy i wszystkim, co przeżyłyśmy - westchnęła Politea i obie stanęły na chwilę, patrząc niepewnie na budynek. Dziewczyna skrzyżowała ręce - Boisz się? Harmonia powinna kogoś z nami wysłać. Inaczej zapomnimy, kim w ogóle jesteśmy.
-Skoro tego nie zrobiła, to musi oznaczać, że ufa dyrektorce.
-A my jej ufamy? - rzuciła jej spojrzenie.
-Zaraz się przekonamy - wzięła głęboki oddech i zaczęły się zbliżać do zamku.
Kiedy stanęły na dziedzińcu okazał się większy od tego w Alfei, ale wydawał się pusty. Nie rosło tam za wiele kwiatów, a głównie żywopłoty, które przypominały labirynt. Na samym środku stał pomnik kobiety, najprawdopodobniej Pierwszej Wiedźmy Wspomnień i patronki szkoły Elizabeth Cristiny Initium, która znana była również jako młodsza siostra założycielki Alfei.
-Nie wiem, czy to robi szał, czy nie. Może przy lepszej pogodnie – skrzywiła się Politea.
-Ale patrz na te zdobienia na ścianach budynku – wskazała głową Daphne – Alfea takich nie ma. I spójrz na tę rozetę.*
-Na co?
-Na to okrągłe okno.
Na samym środku tuż nad wejściem znajdował się witraż przedstawiający ciemnofioletowy kwiat. Na jego środku mienił się kamień szlachetny w ciemnym odcieniu magenty.
Dopiero po przybliżeniu się można było też dostrzec kamienne posągi przeróżnych istot, znajdujących się przy dachach. Balkony po obu skrzydłach zamku zajmowały długość całych ścian i otoczone były przyporowymi filarami, które łączyły go ze sklepieniem. Wierze budowli były strzeliste i w każdej znajdowały się wysokie okna w kamiennych ramach.
Wokół było niezwykle cicho, przez co chłodne powietrze wdawało się jeszcze bardziej we znaki. Teren wyglądał na opuszczony, przez co pochmurna pogoda sprawiała wrażenie złowrogiej, jakby została rzucona przez mroczny czar. Atmosfera zmuszała do zwolnionego i ostrożniejszego kroku, w gotowości do ataku, którego się nie spodziewały. Z drugiej strony, kto miałby je atakować, skoro miejsce przypominało bardziej zamek duchów niż szkołę?
W końcu z budynku wyszła kobieta, kierując się w ich stronę. Stukała w bruk butami na niskim obcasie. Na delikatnym wietrze powiewała jej sięgająca kostek prosta czarna sukienka. Z nią kontrastowały skomplikowanie upięte blond włosy.
-Można wiedzieć, kim jesteście i co tutaj robicie? - odezwała się najwyraźniej niezadowolona, że je widzi – wszystkie uczennice wyjechały na integrację na Linphei.
-Przepraszamy za najście – delikatnie skłoniła się Daphne - Wysłała nas Najwyższa Nimfa z Domino. Chciała, abyśmy spotkały się z panią dyrektor tej szkoły. Mamy nadzieję, że będzie mogła nas na chwilę przyjąć i wysłuchać naszej prośby. Mamy list od Mistrzyni, jako dowód.
Pokazała jej zwój, lecz kobieta go nie wzięła. Skrzywiła się tylko bardziej i przez chwilę bacznie im się przyglądała. Ostatecznie z westchnieniem odwróciła się i kiwnęła głową, aby poszły za nią.
Przeprowadzone przez dziedziniec, weszły wielkimi drzwiami do przestronnego wnętrza, którego sklepienie przypominało gwiazdy. Oświetlały je żyrandole, a naprzeciwko wrót, tak samo, jak w Alfei znajdowało się ogromne okno z witrażem przedstawiającym nocny krajobraz, lecz z księżycem, który rzucał na niego czerwoną poświatę.
Poza tym panowała w nim kompletna pusta i cisza. Pomimo tego kobieta przyłożyła palec do ust, dając im znać, że mają się nie odzywać. Daphne im dłużej na nią patrzyła, tym bardziej nie umiała uciec od wrażenia, że gdzieś ją już widziała.
Weszły po stromych schodach na górę i stanęły przed wejściem do gabinetu dyrektorki. Kiedy blond włosa nieznajoma kazała im poczekać, przez moment dało się usłyszeć krótką nerwową rozmowę za drzwiami. Na szczęście po chwili wpuściła dziewczyny do środka.
Okazało się, że rozeta widoczna z na zewnątrz była częścią tego pomieszczenia. O dziwo tylko ona skupiała na sobie całą uwagę, ponieważ wnętrze okazało się dość skromne. Oprócz służek** i paru figur na pulpitach*** w gabinecie, na niczym naprawdę nie można było zawiesić oka.
Dyrektorka Estera siedziała wyprostowana przy masywnym biurku z ciemnego drewna i otoczona unoszącymi się świecami, czytała dokumenty. Od razu można było wyczuć w niej przeciwieństwo Faragondy – granatowy welon przeszywany złotymi nićmi zasłaniał niemal całą jej twarz. Jej suknia była w tym samym kolorze, koronki tworzyły szerokie rękawy, a całość zdobił pojedynczy kamień szlachetny na kołnierzu.
Teraz już wiem, dlaczego Harmonia ją lubi – razem musiały mieszkać pod kamieniem przez kilka epok – pomyślała Politea.
Kiedy zostały same z dyrektorką, ta jeszcze przez chwilę nie zwracała na nie większej uwagi. W końcu jednak je zamknęła i odłożyła do szuflady. Spojrzała na nie niepewnym spojrzeniem. Na jej twarzy było widać parę zmarszczek, chociaż na jej włosach zdawały się jeszcze nie pojawiać białe pasemka.
-Drogie panny, czy mogę wiedzieć, po co Harmonia was tutaj przysłała?
Od razu przechodzi do rzeczy? Wow, Faragonda lubi się bawić w zgadywanki – myśli zaskoczona Politea.
-Najmocniej panią przepraszamy za niespodziewane najście. Nazywam się Daphne, a to moja przyjaciółka Politea. Razem...
-Jesteście kandydatkami do Dziewięciu? - powiedziała, jakby to była najzwyklejsza rzecz w życiu - Tak, już zdążyłam o tym raz usłyszeć, a jak wasza wysokość może zakładać, pamięć mam niezwykle dobrą.
-Tak, w takim razie... - to ją lekko wybiło z rytmu, więc podaje jej zwój - Przyniosłyśmy list tłumaczący powód. Najwyższa Nimfa chciała panią prosić o dostęp do konkretnego wspomnienia.
-Ach, tak? Muszę was przeprosić, ale nie mogę wam w tym pomóc.
-Jak to? - zdziwiła się.
-Oczywiście, że wam nie powiedziała... - westchnęła – Wybacz mi wasza miłość, ale wasze przybycie nie zmieni mojego zdania. Harmonia już wielokrotnie starała się je ode mnie wyciągnąć.
-Mogę spytać, dlaczego pani jej wciąż odmawia?
-Bo tylko my dwie wiemy, czego tak naprawdę dotyczy to wspomnienie oraz dlaczego tak naprawdę go pragnie. Na waszym miejscu prędzej bym się zastanawiała, dlaczego to akurat was tutaj przysłała, skoro powinna wiedzieć, że wasza wyprawa tutaj nie odniesie żadnego skutku.
-A powiem pani, że to naprawdę mądre pytanie - Politea udawała zaskoczoną.
-Mówiła, że to ze względu na walkę z Trzema Prastarymi Wiedźmami...
-Dam ci jedną radę dziecko - przybliżyła się do niej - nigdy nie ufaj temu, co ona mówi.
-Aż tak źle? - spytała się Politea – Proszę mi nie mówić, że wysłała nas tu, abyśmy odgrzebały jej brudy? Nie uwierzę, że zrobiła to tylko dlatego, aby urządzić nam przyjęcie powitalne w międzyczasie.
-Teoretycznie to ja jestem wiedźmą... Lecz patrząc na nią, to łatwo można zmienić zdanie. Brudy... Ładnie to nazwałaś droga panno - zaśmiała się gorzko Estera. - A skoro już tu jesteście, bądźcie miłe i wypijcie ze mną herbatę. Mam parę bliskich osób pośród nimf, a w samej świątyni nie byłam od lat. Pozwólcie sobie, aby przynajmniej to zyskać z tej bezsensownej wyprawy.
Skoro zdecydowała się je poczęstować, odmówienie nie byłoby stosowne. Kiedy blond włosa asystentka wróciła ze srebrną tacą z zastawą herbacianą i ciastkami, trójką mogły się cieszyć ciepłym napojem w ten chłodny na tym końcu świata miejscu. Estera w międzyczasie zdecydowała się przeczytać list od Najwyższej Nimfy i niemal nie wybuchła śmiechem, kiedy dotarła do jego końca. Na pewno nie były to ich wewnętrzne żarciki - Harmonia nigdy nie żartowała. Czarodziejki zdecydowały milczeć, aby nie zadawać pytań, na które nie otrzymają odpowiedzi.


Przyjaciółki przeglądały galerię wspomnień uczennic, znajdującej się na jednym z głównych korytarzy w ramach rekompensaty za stracony czas. Na drewnianych półkach ustawione były kryształowe kule z najróżniejszymi wspomnieniami uczennic, które w większości nie pasowały do ponurego klimatu szkoły.
-Widziałaś to? - Politea pokazała jedną kulę - Jedna z uczennic starając się przypodobać paladynom, ubrała się w pełną zbroję i przez przypadek system ich statku wziął ją za wojownika, przez to odleciała z nimi na Limpheę. Z następnej kuli wynika, że wróciła dopiero po tygodniu, kiedy się zorientowano, że jednak nie jest paladynem. Podobno nikt nie wykrył błędu i sama nie mógł wrócić... Ciekawe dlaczego - przyjrzała się kuli z bliska – Mam nadzieję, że to nie dlatego, że głęboko się tam zakochała. Jeśli tak, to żenada.
-Chcesz, abym ci przypomniała, ile mogłaś mówić o Dorianie? - Daphne zerknęła na nią.
-Byłam młoda i głupia.
-Dobrze babciu, to może zechcesz mi powiedzieć w swym doświadczeniu życiowym, dlaczego jeszcze rok temu do niego wróciłaś?
-Zamknij się.
Daphne przewracając oczami, wróciła do oglądania kul, które bardziej ją interesują. Obejrzała, jak w tej szkole wygląda zakończenie roku. Nie różniło się szczególnie od tego w Alfei. Tak samo, jak tam nauka w Becie trwała przez pięć lat. Ceremonia wręczenia dyplomów była dzielona na dwie części - dla uczennic, które ukończyły naukę i opuściły mury szkoły, oraz dla tych, którym nakładano welony na głowę i wprowadzono ponownie do środka. Daphne nie zauważyła, co takiego malowano na czołach tych, które zostały, ale była pewna, że pewnie to forma rytuału przystąpienia do Kręgu Pamięci. Czyli one, tak samo, jak ona nie mogły wrócić na później do domu?
Nie potrafiła niestety znaleźć więcej wspomnień, które mogłyby wyraźniej pokazywać, jak to przebiegało. Pewnie dlatego, że były wprowadzane w zamknięte komnaty szkoły, do których pozostałe uczennice nie miały dostępu, a więc tym bardziej nikt obcy, również nie mógł się temu przyglądać.
Kiedy przeglądała ich więcej, w jej oko wpadła kula, która na plakietce z opisem miała napisane: Do wszystkich uczennic Bety. Co prawda wiele wspomnień miało podobną nazwę, gdzie dziewczyny wymieniały, których nauczycieli unikać, porady jak się uczyć, by zdać, albo mówiły głupoty, udowadniając, jak nie znoszą tej szkoły. Ta jednak miała na końcu zamazaną Ω - symbol, który na Domino oznacza upadek, koniec czegoś lub kogoś. W innym języki mogło co prawda oznaczać cokolwiek innego, ale nie mogła się powstrzymać. Napis wydawał się świeżo napisany, ale niezdarnie, jakby ktoś dopiero co ją tutaj zostawił w pośpiechu.
Kiedy się jej przyjrzała, uczennica w niej wyglądała na znacznie poważniejszą niż reszta.
-Do wszystkich tych, które się tutaj uczą... - wydawała się skrępowana - Uciekajcie. Nie mogę za wiele powiedzieć, ale... Nie wybaczę tego, co zobaczyłam, za tamtymi drzwiami... Kręgowi Pamięci nie można ufać. Zastanawiałyście się, dlaczego nie widujecie już uczennic, które zdołały się do niego dostać i teoretycznie wciąż są w szkole? Dlaczego ich rodziny, nigdy się po nie nie upominały? – w tym momencie wyglądała, jakby za chwilę miała płakać – Uciekajcie. Nie pokazujcie tego żadnemu z nauczycieli. Inaczej będzie jeszcze gorzej... To nie jest szkoła... Tylko piekło! Ratujcie się!
Wspomnienie zamigotało, a dziewczyna zniknęła. Nie wyglądała, jakby żartowała, jej ekspresja była zbyt poważna i przerażona. Może jeszcze nie zdążyła daleko uciec - pomyślała.
-Pol? - niepewnie zwróciła się do towarzyszki.
-Co jest? - wciąż obojętnym wzrokiem przeglądała kule.
-Sądzę, że powinnyśmy kogoś znaleźć...
Zanim dokończyła, usłyszała, jak kilka drzwi otworzyło się niemal w tym samym momencie na korytarzu wyżej. Lekcje dobiegły końca.
-Słuchaj chyba pora już na nas – mówi jej Politea – Wolę nie przeciskać się znowu przez tłum zbzikowanych nastolatek, od którego przed chwilą uciekłam.
-Tak, ale... Chwila, przecież...
-Hej, a wy to kto?!
Odwróciły się gwałtownie za siebie. Przed nimi stały dwie wysokie dziewczyny o długich prostych włosach i w granatowych mundurkach Bety.
-Delegacja do waszej dyrektorki, a co? – odpowiedziała Politea – Pozwoliła nam się rozejrzeć, ale jeśli aż tak wam przeszkadzamy, to już się wynosimy.
-A nas się ktoś spytał, czy chcemy, aby obce zaglądały do naszych wspomnień? - rzuciła dziewczyna o czarnych włosach.
-Wybaczcie, nie chciałyśmy być wścibskie – Daphne starała się ukryć podejrzane wspomnienie, przyciskając je do sukienki – Obiecujemy nikomu nie mówić.
-Widzę, że jesteście czarodziejkami wyższej rangi – obrzuciła je wzrokiem uczennica z ciemnoczerwonymi włosami – Kogo przekonałyście do uwierzenia w magię? Dziadka z flaszeczką?
-Bardzo śmieszne, sama staraj się przekonać jakiegokolwiek człowieka do tego – odpyskowała jej Politea i ciszej zwróciła się do Daphne – Czemu my do licha przez cały czas jesteśmy w transformacji?!
-Ponieważ do ponownej teleportacji na Domino zużyłybyśmy zbyt dużo energii?
-Chyba lepiej trochę opaść z sił, niż wdać się w bójkę z dwójką pyskatych babek?
Korytarz powoli zapełniał się uczennicami. Wiele z nich oczywiście zwróciła uwagę na wizytę obcych, co było niezwykle rzadkie w Akademii. Dopiero wtedy do Daphne doszło, że faktycznie zrobiły nierozsądnie, przeglądając półki przez tyle czasu. Przynajmniej jednak znalazła coś, co mogło wywołać znacznie większy niepokój.
-Hej czarodziejki! To może jednak się już stąd wyniesiecie? - krzyknęła miedzianowłosa.
-Raczej nimfy i zrobimy to z przyjemnością – odkrzyknęła Politea, a Daphne za późno ją trąciła, aby się nie odzywała.
-Chwila, jak to nimfami?! - zdziwiła się jej koleżanka – W sensie takimi oficjalnymi czy...?
-To muszą być służące Harmonii, które odwalają za nią brudną robotę - skrzywiła się druga - Takie też się podobno nazywa nimfami.
-Jak śmiesz...?! - Politea chciała podejść do niej, ale Daphne ją powstrzymała.
-Pol, nie – syknęła do niej – Już wychodzimy, pamiętasz?
-Jak to przed chwilą powiedziałaś, że musimy najpierw się z nimi dogadać, dla dobra sprawy. Już zmieniłaś zdanie?
-Przecież ja nic... Czemu cię nagle fakty zaczęły mieszać?
Nagle dziewczyna o miedzianych włosach pojawiła się tuż za nimi.
-Jak ty to zrobiłaś?! - odskoczyła Daphne – Przed chwilą stałaś tam.
-A może tylko chciałam, abyś pamiętał, że tam stałam? – uśmiechnęła się nieznacznie.
Daphne szybko przetransportowała wspomnienie trzymane w ręce do swojego pokoju na wyspie, przez co na chwilę straciła czujność. Druga dziewczyna, która również okazała się stać bliżej niej, niż jej się wydawało, to zauważyła.
-Ale jak to? Czyżby zapomniała, że obserwujemy je już od piętnastu minut? Mam, więc nadzieję, że pamięta, co przed chwilą takiego ukradła?
-Mylicie się – Daphne starała się zachować spokój, aby lepiej skłamać – Nic nie zabrałam. Nie róbcie scen, cała szkoła się na was patrzy.
Te jednak kwaśno się zaśmiały.
-Widać ktoś cierpi na amnezję - śmiała się czarnowłosa - Przecież dzisiaj wszystkie uczennice wyjechały się integrować. No, prawie wszystkie.
-Może zwyczajnie już zdążyła zapomnieć o tym, że było tu tak pusto - odezwała się kolejna spokojniejszym tonem, powoli krążąc wokół Daphne.
-Co wy...? Radzę wam się odsunąć! - przywołała kulę ognia gotowa do ataku – Pol, musimy... Pol?!
Zorientowała się, że jej przyjaciółka przy niej nie stała, jakby rozpłynęła się w powietrzu.
-Nimfy to jednak mają słabą pamięć – odezwała się czarnowłosa – Przecież jej koleżanka poszła się napić wody z dziesięć minut temu. Ciekawe, czemu jeszcze nie wróciła...
-Gdzie ona jest?! - krzyknęła do nich, a wtedy oczy wszystkich zebranych, których tak naprawdę nie było, zwróciły się ku niej.
-Chyba również zwyczajnie zapomniała, że ma wrócić – wzruszyła ramionami druga.
Nim Daphne zdążyła cokolwiek zrobić, nagle coś ją olśniło. Przypomniała sobie, że przecież przyleciała tu w gości, aby spotkać się z tymi dziewczynami i zebrać z nimi w lesie parę cennych ziół, o które prosiła Harmonia.


*Rozeta – okrągłe okno będące charakterystyczną częścią gotyckich budowli.
**Służki – małe „filary” we wnętrzu katedr przylegające bezpośrednio do ściany.
***Charakterystyczne figury (najczęściej świętych) w kaplicach gotyckich.

Twórczość wymaga odwagi, czasu, oraz ciężkiej pracy. Odpłaca się ona miłością, pasją i spełnieniem ~ Me.

Szybka odpowiedź

Zaloguj się, aby pisać posty na forum.